Mississippi Burning (1988)

Een film die mij gedurende de hele tijd mee wist te slepen, maar net wat te conventioneel is om echt te imponeren. Ik vond het begin wel al mooi de grimmige sfeer van de film neerzetten, met die auto achtervolging op die mensenrechtenactivisten. Sterk acteerwerk van Gene Hackman en Willem Dafoe, die allebei een volledig eigen manier van werken hebben om de daders van de moord op 3 mensenrechtenactivisten achter slot en grendel te krijgen, wat de nodige humor met zich meebrengt maar ook tot conflicten leidt.

Een boeiende impressie krijgen we te zien, van een stad waar elke dag vele onrechtvaardige, niet voor mogelijk gehouden gebeurtenissen plaatsvinden, zoals blanke en zwarte mensen die hun plaats kennen in het cafe. De schurken van de stad waren vrij goed en dreigend neergezet omdat het niet weer eens om een stel boerenkinkels ging, maar om redelijk ontwikkelde rednecks die het dorp in hun handgreep hielden en hun rechten en plichten kenden, Waardoor ze zich niet zonder slag of stoot af zouden laten troeven door een peloton politiemensen.

Best wel genoten van de film, al heeft het nou ook weer geen overweldigende indruk op dramatisch vlak achtergelaten. Complimenten ook nog voor de acteerprestaties van Frances Mc Dormand, die hier synchroon staat voor een goedwillende vrouw in een achtergebleven gebied en daardoor ongewild betrokken blijft bij allerlei wanpraktijken, omdat de haat bij men met de paplepel ingegoten is. 3,5*

Als je dus snapt waar al die haat vandaan kwam, begrijp ik niet waarom je Mississippi Burning zo boeiend vond. Sterker nog: dan heb je er helemaal niets van begrepen. Dit is namelijk een pure aanklacht tegen het racisme in de VS zoals die er destijds was. Een volkomen terechte aanklacht, tenzij je graag mensen opgehangen ziet worden omdat ze een andere huidskleur hebben.

Dat zegt niks over wat ze als volwassenen later nog aan normen en waarden kunnen leren.

Hele meedogenloze film met een keiharde boodschap. We volgen in deze hele film eigenlijk hoe de sfeer in Mississippi was, en dan spreek ik vooral over de negers die daar uitgekotst werden en door de KKK het leven werd zuurgemaakt en onder druk werd gezet. Over het algemeen zou je dit kunnen zien als een detective, maar dan wel een detective met zoals gezegt: een ijzersterke boodschap. Wat je in deze film vooral de ogen doet open doen is wat voor smeerlappen het blanke volk wel niet kan wezen en dat negers eigenlijk minder waardig zijn, natuurlijk: die martelen we gewoon en steken al hun eigendommen en huizen en kerken in de fik. De sfeer is ook heel rauw maar wel erg mooi. Die Mississipi, zuidelijk Amerika locatie spreekt me altijd wel aan. Ook waren Gene Hackman en Willem Dafoe hierin werkelijk subliem en schopten ook zowat overal tegen aan als het ging om racisme en haat. Want dat is toch ook de ultieme vraag in de film: waar komt al dat haat vandaan? Want ze hebben daar eigenlijk het recht niet op want ze hebben zelf al die negers uit Afrika gehaald voor slavernij. Wat ook heel vals was was dat de daders, hoe gruwelijk hun daden ook waren, er met een lichte straf vanaf kwamen, enkel en alleen omdat de slachtoffers negers waren.

Voor de rest een zieke film als het gaat om het onderwerp, maar het gebeurd echt. Na Angel Heart heeft Parker weer een sublieme film gemaakt. En is weer teruggekeerd naar Zuidelijk Amerika.

5,0*

Echt een hele goede film. We hebben hem geken voor een presentatie over de ku klux klan. Iedereen raade hem aan, maar hij was in vrij weinig videotheken te krijgen, echt raar. Hij zit helemaal vol informatie, en hij is toch spannend. Echt hard/harteloos wat de kkk mensen allemaal aan doet, net te geloven!

Mensen halen de sypathieke bedoeling en de kwaliteit van de film mijns inziens door elkaar. Vond het een slappe film, en ik twijfel oprecht aan het historisch karakter van de film.

Dat dit soort films worden gebruikt bij geschidenisles geeft te denken. Want nogmaals, de bedoelingen zijn waarschijnlijk wel goed, maar het is gewoon niet in overeenstemming met de werkelijkheid.

Het is dus 'gewoon' een film. En geen documentaire.

Hoe kom je erbij dat het niet met de werkelijkheid overeen komt?

1964. When America was at war with itself.

Wat een ongelofelijk mooie film. Sprakeloos eigenlijk. Alles zat erin. Actie, drama, beeld, geluid. Zelfs af en toe wat (goedgeplaatste!) humor.

Een prachtige film die erg indrukwekkend is. De enorme rassenhaat is bijna schokkend om te zien. Vooral de scène waarin een neger aan een boom wordt opgehange gaf alles behalve een goed gevoel.
Enorme impact heeft deze film op mij gehad.

Alleen het einde vond ik een klein beetje té. Ze hadden die zang van mij weg kunnen laten. Buiten het feit dat het niet mijn soort muziek is, kwam het ook een beetje over als 'nog even er bovenop leggen hoe zielig deze film is'. Maar goed.. wat is 2 minuten over 128 minuten? Niks!

Laatste wat ik aan wil halen is de rol van Gene Hackman. Geweldige rol! Vooral de humor van Anderson was erg leuk:
Met name de scène waar hij die gozer bij z'n ballen pakt...

The Shawshank Redemption gaat maar uit mijn Top 10, omdat iedereen die al in zijn top 10 heeft. Deze film verdient het ook!
5,0*

Mooi omschreven, ook bij mij is de scene dat Hackman die kerel in zijn kruis pakt blijven hangen als één met de meeste inpackt,

Het beginshot zet meteen de toon aan. Het historische thema (rassenhaat) is goed uitgewerkt en erg indrukwekkend. Zowel als een historisch heftige film is het een zeer vakkundige misdaadfilm, waarin de personages goede tegenpolen zijn en behoorlijk goed worden uitgewerkt. De twee hoofdrollen worden ook uitstekend vertolkt door Willem Dafoe en vooral Gene Hackman, die een echte aanwinst is voor de film. Verhaalverloop is ook goed en blijft de hele speelduur boeien. Er komen genoeg andere interessante personages, en de voorzichtige romance tussen Hackman en McDormand komt erg natuurlijk over, nergens geforceerd of cliché. Zeer goede historisch-misdaadfilm.

4,0*

Degelijke film met een morele boodschap (dat idee kreeg ik althans na de eindscene) die desondanks nog redelijk te pruimen is door de leuke rol van Gene Hackman als badcop Anderson. De romance tussen hem en de vrouw van de hulspherrif vond ik echter wat minder goed uit de verf komen en lijkt meer in de film te zijn gestopt om het verhaal van 'de vrouw van' te belichten. Ik vroeg me overigens af wat zij nu precies geluidloos tegen haar man zei vanachter de etalageruit, toen Anderson langs haar stond.

Aan subitiliteit lijkt het alleen wat te ontbreken. De rassenhaat wordt aangrijpend maar eenzijdig in beeld gebracht en het lijkt wel of er een strike scheiding wordt gehanteerd tussen goed en slecht. Op een gegeven moment bleven er maar huizen in brand vliegen, en dat is niet laatdunkend bedoeld. Daarnaast bleef de overlap tussen scenes hier en daar wat onuitgewerkt, bijvoorbeeld toen ineens de straffen en veroordelingen van de KKK-leden in beeld kwamen. Redenen waarom de film in mijn ogen niet echt boven het maaiveld uitsteekt, al heb ik me tijdens het kijken door de goede opbouw geen enkel moment verveeld.

Goede film die met name wordt gedragen door Gene Hackman. Het is inderdaad net wat te conventioneel om ECHT indruk te maken en er zitten wat stukjes in die wat mij betreft echt over the top zijn zoals dat stuk dat Dafoe zegt "I dont care how much it costs, just buy the building. Dat soort teksten zijn gewoon een beetje jammer.

Desalniettemin:

4 *

Top!

Do you like baseball, do you, Anderson?
Yeah, I do. You know, it's the only time when a black man can wave a stick at a white man and not start a riot.

Ik zat vaak met verbazing te kijken tijdens de film. Raar hoe mensen zich zo veel beter kunnen voelen. Ik zat vol spanning te kijken wanneer de kerk werd aangevallen en een kleine jongetje als enige niet weg rende. Toen er iemand aankwam dacht ik, een kind die sla je toch niet. Maar hij deed het toch.Waarschijnlijk kijkt zo'n iemand niet naar een persoon alsof het een kind of volwassenen is, want het is een neger. Wat een goed en spannend verhaal. Je weet dat iedereen weet wat er is gebeurt en wie het heeft gedaan, maar er is niets te bewijzen. Mooi hoe zelfs de FBI zover uit te tent gelokt wordt dat ze overgaan op bedreigingen en hele erge slimme plannetjes. Zoek de meest domme persoon en lok hem uit. Je ziet ook goed hoe (bijna) de hele gemeenschap met dezelfde haat in zich zit. Het is waar ze mee opgegroeid zijn. Zelfs de rechter.

Goed werk neergezet vooral van Hackman. Ik herkende ook meteen een FBI agent gespeeld door Tobin Bell uit Saw. Deze film is natuurlijk ouder maar heb Saw eerder gezien. Deze film blijft denk ik lang hangen.

Geef hem voor nu een *4,5, misschien veranderd dat na nog een keer kijken.

Beetje tegenvallend, vooral het acteren van hackman stond me niet echt aan. Teveel aan/uit kwaad. Discussies met dafoe leken nep.

Ondergewaardeerde film met bijzonder weinig stemmen.

Deze was zo verschrikkelijk slecht. Gemakkelijk effectbejag, zonder enige nuance of diepgang. Het grootste deel van de film is in weze niet meer een opeenstapeling van "kijk eens hoe erg"-momenten. Het ligt er zo dik op dat het bij mij elk effect mist.

Mooie film die mij heeft weten te boeien. Uiteraard wordt er een maatschappelijke klacht geuit, maar deze staat in dienst van de film. Ik ben het niet eens met kritieken waarin wordt gesteld dat dit gemakkelijke emotieterreur betreft.

Deze film laat ook weer zien hoe ver haat ons kan leiden en hoe ongefundeerd en irrationeel die haat vaak blijkt te zijn. Dat wat wij als 'vreemd' of 'verschillend' ervaren, lijken we met de nodige achterdocht te bejegenen, doch blijkt frequent de onwil om bekend te geraken met het 'onbekende'.

Een aanrader! 4 sterren

Deze film boeide mij vooral omdat de typisch negerhaat sfeer in alle geledingen van het zuiden van de VS in de jaren '60 (die overigens nog steeds niet helemaal is uitgewoekerd) zo goed wordt neergezet. Ik vond het gewoon eng om te zien hoe die racisten hun stupide boosheid zo lang konden botvieren op alles wat niet paste in hun gevaarlijk nauwe denkwereld. De moorden, het brandstichten, het wereldje van de KKK en het tegenwerken van de onderzoekers, alles loopt soepel in elkaar over in deze film waardoor ik me flink liet meeslepen. Wel oogt het anno 2010 wat gedateerd maar aangrijpend blijft het wel, gewoon een goede en onderhoudende film, niets meer of minder wat mij betreft.

Zo denk ik er ook over. Goed beschreven!

Aardig,
Vooral een erg goede rol van Hackman, erg leuk typetje zet hij hier neer. Dafoe vond ik wat minder goed gecast en hoort gewoon veel vreemdere personages te spelen, iets dat hij gelukkig ook genoeg doet.

Verder visueel best mooi en soms indrukwekkend, maar Parker valt een beetje in de herhaling. Huis na huis vliegt in de fik en zelfs de soundtrack wordt de hele tijd maar herhaald, die bestaat dan ook maar uit 2 liedjes. Verder vind ik films over racisme altijd een beetje gemakkelijk. Vooral als het ene schokkende moment na het andere wordt afgespeeld, ja ik weet dat het verschrikkelijk is en ja ik weet hoe diep het geworteld zit in de Amerikaanse samenleving. Enige subtiliteit en misschien een verfrissend inzicht over racisme heeft de film dan ook niet, en dat vind ik al gauw storend.

Ook een beetje misplaatste romance tussen Anderson (Hackman) en de kapster, vond dat er gewoon echt niet inpassen. Manier van in beeld brengen is echter wel érg mooi, visueel een paar zeer mooie scénes en overall echt niet slecht ofzo. Ruime 3*

Oh, oh, oh, als deze film toch net een beetje genuanceerder was vormgegeven. De slechte mensen zijn heel slecht (en wit) de goede mensen zijn heel erg goed (en zwart). Dan lopen er als contrast nog twee redelijke goede witte politiemannekes rond en het verhaal kan beginnen. Alles wat maar bij je opkomt bij een film over rassenhaat in de jaren 60 in Mississippi wordt uit de kast gehaald en dat leidt tot een te ongenuanceerde film ommnog volledig te overtuigen en te boeien.
Jammer, want het raamwerk van deze film staat als een huis en maakt een topfilm in de filmgeschiedenis mogelijk.

Een absolute topfilm over een gitzwarte bladzijde uit de geschiedenis van Amerika.
Zeer overtuigend geacteerd.
Zonder meer een meesterwerk van Alan Parker.

Sterke cast, boeiend onderwerp en lekker sfeertje. Deze film heeft alle juiste ingredienten voor een sterke misdaad-thriller. Dafoe, McDormand en Hackman spelen goed en voor de rest is het leuk om bekende koppen te herkennen. Kevin Dunn, R. Lee Ermey, Brad Dourif, Michael Rooker en Pruitt Taylor Vince zijn te zien kleinere rolletjes.

Je hebt geen idee van de werkelijkheid. De werkelijkheid is dat als er in het zuiden iemand met een kleurtje bij de bushalte staat, er nu nog blanke chauffeurs zijn die gewoon doorrijden.
De KKK bestaat nog steeds en zijn vol lof over Wilders. Dat geeft te denken.

Uitermate boeiende film over rassendiscriminatie en soms ook best pijnlijk en beschamend om te zien. Verhaal zat prima in elkaar en boeide van de eerste tot de laatste minuut. De cast speelde ijzersterk met als uitschieters Willem Dafoe en Gene Hackman. De beelden van Mississippi zagen er trouwens ook fraai uit.

Hebben jullie ook wel eens moment in een film vanaf wanneer het moeilijk wordt om de rest serieus te nemen? En dan bedoel ik niet één scène of een groot moment, maar echt een klein stukje, een detail bijna. Ik heb het gelukkig niet vaak, maar Mississippi Burning bevatte zoiets. Het gaat hier om het moment waarop de burgemeester geïntroduceerd wordt. Hij zit dan bij de kapper de FBI-agenten tegen te spreken en het racisme te ontkennen. Terwijl hij daar geschoren wordt rookt hij een grote sigaar. En het was die sigaar op die plaats op dat moment dat me stoorde. Dit klinkt wellicht als aanstellerij, om me aan zoiets onbeduidends te ergeren, maar voor mij was het 't moment waarop ik bij mezelf dacht: "Oh, dit is een film die een standpunt erin wil rammen en denkt dat de kijkers te dom zijn om een wat natuurlijkere aanpak te snappen".

Niets in de rest van de film deed zijn best om dit idee te ontkrachten. De film komt op veel punten overeen met het werkelijke verhaal waarop het gebaseerd is, maar het wordt zo dik aangezet dat het allemaal wat flauw wordt. Vooral de belachelijke manier waarop Willem Dafoe's personage wordt neergezet als wel érg dom is nogal over-the-top, maar nodig om het praktisch fascistische oplossing van het probleem te laten werken. Dit is een serieus verhaal dat het verdient om verteld te worden, maar de bijna engelachtige kwaliteiten van de zwarten in combinatie met de casting van alleen lelijke koppen voor de clanleden gaan bijna richting parodie. Een wat meer kalme, verontrustende aanpak had denk ik beter gewerkt dan deze alle-bommen-uit-de-kast-stijl.

Het enige dat mijn interesse vast hield was Hackmans personage, de enige met nuance. Zijn tegenstrijdige gevoelens tussen liefde voor Mississippi en zijn inwoners aan de ene kant en zijn afkeer voor racisme en zijn FBI-verplichtingen aan de andere kant zorgen stiekem voor het boeiendste conflict. Hackman is wederom weergaloos in deze rol. Zijn scènes met McDormand hebben ook wel iets, al is zij bijna ongeloofwaardig goed in dit stadje. Verder is het duistere sfeertje ook nog wel goed getroffen, al is ook dat ietwat overdreven. Willem Dafoe is gewoonlijk een van de meest betrouwbare acteurs, maar lijkt hier niet zo op zijn plek te zijn, helaas.
2,5*