Carlito's Way (1993)

So? Dit moet normaal een rauwe misdaadfilm voorstellen, maar het sentimenteel gezeik is gewoonweg niet te schatten.

Wie zegt dat dit enkel een rauwe misdaadfilm moest voorstellen? Dat is jouw mening.

En wat moet het dan precies wel voorstellen als ik vragen mag?

Carlito komt uit de bajes en wil niet meer terugvallen in zijn vorige leven en hij gaat het rustiger aan doen. Hij zoekt zelf de confrontatie niet. Daarmee is de toon al gezet dat het niet per se een keiharde, rauwe misdaadfilm gaat worden. De hoofdpersoon is in ieder geval niet meer zo keihard als hij ooit was.

Net als in de Godfather 3, komt in deze film ook het thema naar voren dat het niet alleen maar draait om geld en respect en andere ongein, maar dat als je ouder wordt je niet meer die energie hebt en ook behoefte hebt aan bijvoorbeeld liefde en regelmaat.

Zo is dit verhaal ook een lovestory.

Het nummer "you are so beautiful", door Joe Cocker, is normaal gesproken niet iets wat ik zal draaien, maar deze muziek in combinatie met de bijbehorende scene gaf mij even kippenvel.

Het slot van de film is een ouderwets spannende echte aktiefilm. De held, achtervolgd door de bad guys die het op hem gemunt hebben, en een deadline die gehaald moet worden.

Ik heb ik veel opzichten genoten van deze film. 4 sterren van mij, om toch het onderscheid te maken met supertoppers als Once upon a time in the west, Pulp Fiction of The Godfather.

Absoluut de moeite waard, Carlito's Way.

Daar ben ik het niet mee akkoord. Ik vind Carlito nogal een hypocriet, die zogezegd uit het milieu wil stappen, maar toch terugkeert naar zijn oude buurt waar hij zich voortdurend in criminele middens voortbeweegt. Alsof hij een soort standpunt wil overbrengen naar zijn vroegere vrienden en zakenpartners, "ik ben niet meer zo als jullie".

Ja dat ligt er net een beetje te dik op. Ik vind Carlito een zodanige softie, dat ik mij echt niet kan voorstellen dat zo iemand ooit 'macht' had.

En in welke misdaadfilm eigenlijk niet? Bovendien is het liefdesverhaal in deze film zo onbeduidend en saai. Ook geen enkele chemistry tussen Al Pacino en Penelope Ann Miller. (dan vond ik zelfs zijn romance met Michelle Pfeiffer in Scarface beter uitgewerkt)

Ja Yeyo, Carlito kwam ook uit de bak en had geen geld. Met zijn achtergrond zat geen werkgever op hem te wachten. Hij moest iets.... daar gaat deze film dan ook over. Hij had ook in een supermarkt kunnen gaan werken in een andere staat, maar daar gaat deze film niet over. Hij was niet meer zo hard als toen, maar ook weer niet zo soft. Hij had zijn plannetje bedacht om nog even wat geld te verdienen zonder al te crimineel bezig te zijn, en pas daarna defintief uit zijn oude leventje te stappen. Maar voor het runnen van zo'n club moet je toch wel uit een bepaald hout gesneden zijn. Hij had makkelijk een van zijn opponenten koud kunnen (laten) maken, maar hij had kennelijk gekozen nu voor een andere aanpak, hij was soft geworden. Hij is veranderd, jij zal ook veranderen gedurende je leven.
Softie zeg je? In de slotscene schiet hij toch de ene na de andere tegenstander overhoop? Eenmaal in het nauw gedreven komt zijn ware aard toch weer boven.

Scarface is ook een topfilm, maar ik hoef de beide films niet te vergelijken. Scarface heb ik gezien en zelfs destijds in de bioscoop.

Carlito is kennelijk veranderd in de bajes en weet dat hij zijn liefde niet kan terugwinnen met geweld of machtsvertoon. Ik vond het liefdesverhaal toch mooi.

Dat is mijn mening over deze film. Dat is net zoiets als smaak, daarover valt ook niet te twisten. Ik ga het verder niet toelichten, al zet jij hier nog tien berichten neer hoe slecht deze film is en hoe weinig kijk anderen er op hebben.

Je schijnt teveel de nadruk te willen liggen op zijn daden, om zijn karakter te bepalen. Het is echt niet dat ik Carlito te laks of niet gewelddadig genoeg vond. Zijn uitstraling en zijn manier van doen wist gewoon allerminst te overtuigen. Al schiet hij honderd man dood op het einde, dat verandert zijn personage an sich nog niet.

Beiden van Brian De Palma, beiden met Al Pacino, beiden misdaadfilms.. Maar goed, ik snap wat je bedoelt, het zijn twee heel andere films. Maar ik vergeleek enkel de romances. Waar ik de romance in Scarface nog tenminste een beetje overtuigend vond, was het hier allemaal veel te simplistisch.

Ik had graag meer Carlito zelf als verantwoordelijke voor zijn ondergang gezien. Het is inderdaad niet evident voor zo iemand om uit het milieu te stappen, maar in deze film wordt het zo voorgesteld alsof hij eerder het slachtoffer is van zijn omgeving dan van zijn eigen karakter.

Heb ik ergens gezegd dat niemand deze film mag appreciëren of zo? Het is toch maar normaal dat ik mijn standpunt verdedig als er op mijn argumenten wordt gereageerd. Daarnaast, 2 sterren is bij mijn weten nog helemaal niet zo slecht. Genoeg films die veel lager in mijn achting staan hoor.

hij had net een flinke straf achterwege, beetje logisch dat die vermindert is qua criminele loop... maar langzaam maar zeker begint die (waarschijnlijk zijn oude krachten) weer op te pakken. Dat metroscène is een hele goede voorbeeld.

In het eerste stuk van mijn vorig bericht leg ik eigenlijk al uit hoe ik daarover denk.

och..jajoh, heb het niet eens gelezen.. =p

ja ja

Toch nog even een reactie, al zou ik het er verder bij laten.



Volgens mij geeft Carlito al snel in de film aan dat hij zelf te soft is geworden en zijn jonge opponent eigenlijk om zeep had moeten (laten) helpen. Volgens mij weet Carlito dat donders goed, alleen denkt hij er mee weg te komen deze keer zonder te hoeven moorden.

Net gezien. Prachtige film natuurlijk met puike rollen van Pacino(kan ook niet anders!) en Sean Penn. Het viel me trouwens wel weer op dat het einde een beetje een vreemde(misschien zelfs onnatuurlijke) situatie is.

Tien jaar na ‘Scarface’, vormden regisseur Brian De Palma en Al Pacino opnieuw een team voor ‘Carlito’s Way’, en dat decennium tussentijd heeft zich duidelijk laten voelen. Waar ‘Scarface’ een bij vlagen briljante misdaadfilm was, is ‘Carlito’s Way’ een veel rijpere film – woede en een misantrope blik op de mensheid hebben plaats moeten maken voor medeleven en een oprechte emotionaliteit.

Wanneer Tony Montana aan het einde van ‘Scarface’ stierf, was dat z’n verdiende loon en daarmee uit. Van Carlito Brigante zit het verzamelde publiek tegen beter weten in te hopen dat hij zal overleven – het eindresultaat is een film waarmee we veel makkelijker een emotionele link kunnen leggen en die dan ook veel langer nazindert.

Al Pacino speelt de rol vrijwel uitsluitend met een droevige blik op z’n gezicht achter z’n ogen schuilen vele jaren miserie. Een man die teveel heeft meegemaakt, teveel heeft gezien. Hij weet echter nog steeds hoe de straat werkt, het duurt niet lang voor hij het ritme heeft teruggevonden.

Het is echter Sean Penn die met de geweldigste acteerprestatie uit de verf komt, een opgefokt mannetje die constant aan de coke is, en waarvan je nooit weet wat hij zal doen (je moét al wel aan de drugs hebben gezeten om dat kapsel te bedenken).

Kortgezegd een "MEESTERLIJKE "film.

4,5*

Hakunamatafaka mag zich dan binnenkort aanmelden bij de rechtbank voor schaamteloos plagiaat van de Digg-recensie .

Persoonlijk ben ik een ander spelletje aan het spelen, waarschijnlijk even vies. Namelijk een aantal films herbekijken die misschien de aanschaf van de DVD waard zijn, waaronder Carlito's Way. En ook deze prent mag er bij een tweede visie nog meer dan wezen.

Een redelijk sobere karakterschets van een man die zich probeert te onttrekken aan het misdaadmilieu, maar da's natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Vergelijkingen werden hier gemaakt, en daarbij passeerde onder meer 25th Hour de revue. Potdomme, ja! Daar heeft het wel wat van weg.

Met dat verschil dat ik de rol van Edward Norton toch een stuk sterker vind in vergelijking met Al - BLAF, BLAF, BLAF - Pacino. Hier weet De Palma hem gelukkig een beetje in toom te houden, maar mijn favoriete acteur zal het nooit worden. Pacino heeft natuurlijk het nodige charisma, maar met een andere acteur in de hoofdrol had Carlito's Way wat mij betreft misschien nog sterker kunnen zijn. Bijzondere rol wel van een onherkenbare Sean Penn, die hier zeer on-Penniaans voor de dag komt.

Af en toe een tikkeltje houterig, deze film, maar dankzij de geweldige finale kom ik toch uit op 4 sterren.

Fantastische film, Pacino is the best!

Cast, acting, muziek, setting, verhaal -> top

Carlito's Way is een kleine winst voor de Brian DePalma fans. Al Pacino speelt natuurlijk geweldig, maar ik vond het verhaal gewoon minder en de andere personages. Het was gewoon minder en ik vind dus BrianDePalma één van de beste filmregisseurs.

Dus redelijk, heeft niet veel nieuws bijgedragen voor het misdaad-genre! En het floppende vervolg Carlito's Way: Rise To Power (ofzo) al helemaal niet! Grpuck

Heb em op bluray aangeschaft en `t is weer `s machtig om deze film te herzien, maar dan een beeld om te zoenen zo scherp, al dan niet het geluid.

Dat even achterwege.

De film kan mij nog steeds ontroeren....Pacino als Brigante, een zeer goede rol, die em uitstekend past.
Penn is ietsjes beter als sluwe cokesnuivende advocaat.
Alleen , ja, de love story tussen Pacino en Miller had wel wat minder gemogen.
Maar ja, dat neem ik op de koop toe....het hoort er in.
Desondanks een film die makkellijk voor mij 5 sterren waard is, al is `t niet om `t geweldige camerawerk, de score, de regie van grootmeester De Palma, en de acteerprestaties.
Blijft voor mij nog 1 van de beste films ooit, daarom weer terug in mijn persoonlijke top 10.

erg goeie film maar je wat wil je met Pacino

Ik vraag me af of yeyo inziet dat Carlito onrechtstreeks verantwoordelijk is voor zijn ondergang door de elementaire "rules" uit het criminele milieu niet meer na te leven (wanneer hij Benny Blanco vrijuit laat gaan zoals je aangeeft, maar ook wanneer hij uit loyauteit zijn advocaat verderhelpt bij het toedekken van die moord op die mafioso). Het hele "sentimentele" verhaal met die danseres geeft een nieuw toekomstperspectief en een nieuw doel aan Carlito's leven en is volgens mij onmisbaar in deze film.

Een romance-sub plotje mag gerust hoor, in deze film vond ik het gewoon overdreven dof en kleurloos uitgewerkt. Ik 'geloofde' nergens dat deze vrouw zijn 'verlossing' zou kunnen betekenen.

Het kan er ook aan liggen dat ik de innerlijke strijd van Carlito nogal onovertuigend vind. Veel zeuren, maar weinig ondernemen. Heeft hij eigenlijk zelfs de intentie om uit het milieu te stappen of is het maar één of ander flauw praatje van een verbitterde oude lul? Wat hindert hem in feite om een nieuw leven te beginnen?

Saaie vent gewoon die Carlito.

Carlito zit in een situatie waar hij niet in wil blijven hangen. Hij wil weg uit dat gangstermilieu, en zijn relatie met de vroegere vlam is de ideale ontsnappingsroute. Door de omstandigheden wordt hij voortdurend ingehaald door zijn verleden. Het is zeker OK om hem als een oude lul te zien en niet als een gangster . Wat hem hindert om een nieuw leven te beginnen? Geld gewoon. Daarom houdt hij de discotheek open.

Wat je zegt houdt wel degelijk steek hoor, het is niet ideaal van mij om enkel kritiek te leveren op het narratieve aspect.

Vind de film in zijn geheel gewoon zo 'gewoontjes': clichématige uitwerking van een oertypisch misdaadverhaaltje met saaie personages, ongeïnspireerde dialogen, matig acteerwerk, een weinig memorabele soundtrack en teleurstellende cinematografie. (ben beter gewoon van De Palma)

Jouw idee van een goede misdaadfilm ligt anders. Niks mis mee. Ik ben wel gevoelig voor verhalen zoals deze waar het noodlot een stok in de wielen steekt en voorkomt dat iedereen gelukkig is op het einde.

Ik kan ook best genieten van een misdaadfilm als deze, zolang ik het drama maar geloofwaardig vind. (puur subjectief natuurlijk)
Voorbeelden: Bob le Flambeur van Melville en Pickpocket van Bresson. Qua verhaal behoorlijk gelijkaardige films.

Erg goede film, samen met scarface een van mijn favoriete (Al Pacino) films.
Goed vertolkte film door Pacino en een lekkere sfeer in de film.

Leuke maffiafilm met een goede Al Pacino. Standaard en voorspelbaar verhaal, maar de rust en het sfeertje dat de film uitstraalt maakt hem toch best goed.

Behoorlijke teleurstelling deze film, ik had er veel meer van verwacht. Opvallend was ook dat alles er zeer gedateerd uitzag, zelf je in ogenschouw neemt dat de film uit 1993 stamt, voelde het allemaal heel oubollig aan.