Jurassic Park (1993)

ja die ben ik nu idd aan het lezen. Boeken vindt ik zelf altijd leuker als de films.

Jammer zijn er maar 2 boeken van.

Wow, dit weekend in 3D gezien, en dit keer zijn de 3D effecten wel erg mooi en voegt het ook echt wat toe aan de film. De omgeving heeft zo echt diepte. Zelfs de scenes met alleen mensen zijn vaak erg goed in 3D. Helaas is dit wel wat afleidend. Maar op de film zelf is natuurlijk weinig aan te merken.

Hmm, Moet hem dan ook maar eens in 3D gaan kijken

Ga maar niet te veel uit van mijn mening hoor...

Blijft genieten. Knap hoe de meeste effecten nog vrij moeiteloos overeind blijven heden ten dage. Een paar keer is het wel echt overduidelijk, maar vaak sluit het naadloos aan. Mooi ook de kleine wetenschappelijke invalshoek, al zal dat bij het boek nog veel meer naar voren komen, Crichton kennende. Ben daar dan ook erg benieuwd naar.

De film zuigt je echt op, zeker wanneer het dinopark betreden wordt. Al snel stijgt de spanning en volgen er een paar memorabele actiescènes. Met de suspense zit het in de regel ook wel snor. Het enthousiasme van Richard Attenborough als de olijke John Hammond werkt lekker aanstekelijk. De rest van de cast is ondermaats eigenlijk, vooral de kinderen. Jammer ook van de vele moralistische boodschappen die Spielberg er keihard probeert in te slaan. Bijzonder is ook het einde, met een wel heel geruisloos monster...

* * * *

Goed gevonden van de filmmakers: een 20jaar oud kadaver opgraven, er een strik ronddoen en tien euro entree vragen om ernaar te komen kijken.

dan ga je niet.

Is het waard voor mij

Mooi verband met de plot van de film.

Euhm hallo.....

Dat is toch het hele concept van de gehele Jurassic Park reeks???

Geld vragen voor een film door middel van oude opgegraven kadavers nieuw leven in te blazen?

Nou 20 miljoen jaar in plaats van 20 jaar....

Dus onterecht en overbodig commentaar.

[quote]Hectometerpaal schreef:

Het 20 jaar oude kadaver is natuurlijk de originele film en de strik is het 3d gezeik dat er bijgekomen is. Kadaver was een woordgrapje om in de sfeer van dino's te blijven, maar het vergt altijd wel enige goeie wil om dit te begrijpen.

[quote]Corcicus schreef:

Ik vond het wel een goede grap eigenlijk :-P

Ik moet deze binnekort echt weer een keer kijken, de film en het verhaal is fantastisch, het 3D idee niet, maakt het vaak erg nep, zeker niet waard om opnieuw in de bios te zien :L

Hoezo niet?

Zegt ie ervoor.

Ik kom er net achter dat hij niet eens overal gaat draaien. Gatverdamme, ik had er net zo'n zin in.

O ja. Nep 3D, vond ik wel meevallen bij The Phantom Menace die ik een tijd terug in 3D heb gezien dus lijkt mij het zeker waard om Jurrassic Park ook weer te gaan bekijken.

Geweldig om nog een x te zien. Goede effecten zeker het geluid! Jammer dat ie niet voor Imax is dat zou helemaal geweldig zijn. Ga er vanuit IV wel.

Deze effecten zijn veel beter dan de nep 3d in Star Wars. Daar ben ik weggelopen.

Vond het nog wel meevallen. Ik vond het wel leuk om te zien maar ik vind de originele effecten veel beter. Maar om nou de zaal uit te lopen, nee.

Een van mijn favoriete films aller tijden. Toen ik 8 jaar was deze in de bioscoop gezien. Was helemaal gek van die beesten.

Helaas draait in maar weinig zalen. Ik sla dus de bios over en ga hem zien zodra hij op blu ray uit is. Heb niet voor niets 3d in huis.

Machtig prachtig... Blijft een topper.

Begin jaren '90 beheersten dinosauriërs mijn leven. Alle tijdschriften werden gekocht, elk televisie-programma bekeken. En op een dag kwam dat magische moment in 1993 dat ik, samen met mijn moeder, mijn broertje en een vriend naar de bioscoop ging om Jurassic Park te gaan zien. Het behoeft verder geen uitleg dat het het meest indrukwekkende was dat ik ooit gezien had.

De dinosaurussen waren, en zijn nog steeds, het beste staaltje special effects dat Hollywood ooit heeft voortgebracht. De combinatie van CG en praktische effecten vloeit naadloos in elkaar over en nog nooit zagen de beesten er realistischer uit; vandaag de dag kan zelfs de nieuwste technologie nog niet tippen aan het realisme van JP. De T-Rex is misschien wel het meest intimiderende film-wezen dat ik ooit heb gezien, en dat heeft helemaal niets met jeugdsentiment te maken: ook al zag ik Jurassic Park morgen voor het eerst, dan nog zou ik bij mijn statement blijven. Hoe het beest geïntroduceerd wordt doet denken aan de opbouw van Spielberg's eigen Jaws; steeds een glimp tot de grote onthulling, en wát voor onthulling; ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan denk. De bloedstollende geluidseffecten van het gestamp van T-Rex' poten tot zijn ijzingwekkende gebrul maken het echt helemaal af. Voor de scènes met de Rex alleen al verdient deze film een dikke top 250-notering.

Dan zijn er natuurlijk ook de Velociraptors. Er gaat zo'n geweldige dreiging van ze uit, alleen al door hun bewegingen en hun calculerende brein, en hun ontwerp is razend knap. Wederom zijn de geluiden die de beesten voortbrengen om bang van te worden. Door hun hoge intelligentie zijn ze een nog grotere dreiging dan de T-Rex, en ik zat die eerste keer, jaren geleden, op het puntje van mijn bioscoopstoel tijdens deze ultiem spannende scènes. Verder zijn alle dino's briljante creaties, van de eerste ontmoeting met de Brachiosaurus tot aan de sissende Dilophosaurus en de prachtige Triceratops geloof je echt dan dinosauriërs weer even onder ons waren.

Een paar weken geleden ontdekte ik via een website dat gedurende de ruim twee uur speeltijd die Jurassic Park duurt, er maar 15 minuten daadwerkelijk dino's op het scherm te zien zijn. Eerlijk gezegd valt dat totaal niet op; de dino-actie is goed verspreid, en altijd weer een weergaloos hoogtepunt. En ik weet niet hoe ik daar 20(!) jaar geleden over dacht, maar zelfs als er geen dino's te zien zijn blijf je echt aan het scherm gekluisterd door één van de beste casts voor een film ooit. En ja, daar bedoel ik zelfs de kinderen mee.

Om met de kinderen maar even te beginnen: Lex en Tim zijn goede personages en de jonge acteurs geven ze echt goed gestalte: voor vrij onervaren kinderen zijn ze erg goed. Ze zijn precies bijdehand genoeg zonder dat ze irritant worden en hun dialogen zijn af en toe erg grappig. Ze houden zich goed staande tussen de ervaren rotten die de film bevolken. In 1993 kon ik me echt in hun situatie inleven, en nu nog steeds blijf ik het leuke kinderen vinden; een groot compliment van iemand die niet de grootste kindervriend is of zal worden. Maar verder moeten we het doen met matige acteurs als Sam Neil, Jeff Goldblum en Laura Dern. Ach ja, je moet wat

Alle gekheid op een stokje: een betere cast kun je je als filmliefhebber bijna niet wensen. Eén van mijn favoriete scènes is vroeg in de film als Sam Neil het vervelende joch op zijn nummer zet door hem even in luguber detail uit te leggen hoe de Raptors een eind zullen maken aan zijn leven. Hoe hij dit allemaal vertelt is zwartgallig en geweldig grappig. Verder maakt hij samen met Jeff Goldblum van elke scène waarin ze samen te zien zijn een puur genot om naar te kijken. Hun dialogen onderling zijn hilarisch, en sommige koppen die Neil trekt zijn geweldig. Ook de briljante grappen van Goldblum ("That's one big pile of shit") gaan nooit vervelen, vooral door de droogkloterige manier waarop hij ze brengt.

Richard Attenborough brengt heel wat aanzien met zich mee, en Hammond is een fascinerend personage die hij met verve gestalte geeft. In het boek redt hij het niet tot het eind, maar hier gaat zijn personage door een hele reeks emoties heen die hij als oude rot allemaal tot in de puntjes beheerst. Laura Dern is allesbehalve een damsell in distress en staat haar mannetje tussen al het mannelijke geweld. Ik moet zeggen dat ik haar nooit de knapste vrouw heb gevonden, maar hier heeft ze echt wel iets: stoer maar toch kwetsbaar en erg aantrekkelijk tegelijkertijd.

De supporting cast is ook erg leuk, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk Wayne Knight als de op geld beluste Dennis Nedry. Hij is het personage met verreweg het grootste comedy-gehalte en ik lig elke keer weer in een deuk als hij in beeld verschijnt. Zijn introductie is ook één van mijn favoriete scènes waarin geen dino's voorkomen. Samuel L. Jackson is een stuk meer ingetogen dan in veel van zijn rollen, al kan hij het niet laten om toch één keer in schreeuwen uit te barsten. Hij heeft geen enorme rol, maar als hij er is, lurkend aan z'n sigaret, is het altijd leuk. En je kan bij zijn gesprekjes met Knight de irritatie van zijn gezicht aflezen. Bob Peck's Muldoon is een interessant personage die zelfs in een korte broek overtuigend bad-ass is.

Ik kan het natuurlijk niet over Jurassic Park hebben zonder te praten over de weergaloze muziek van John Williams; één van de meest herkenbare en indrukwekkende scores ooit. Ik kan de muziek elk moment opzetten, en dan lopen weer de koude rillingen over mijn rug. Natuurlijk blijft het het indrukwekkendst in de bioscoop, maar ook in huis draai ik het graag op een hoog volume. Om het gisteren na 20 jaar weer eens te horen in Pathé ArenA was een emotionele ervaring. Het was geen janken, maar het had zomaar gekund.

Over gisteren gesproken, de hele reden waarom ik eindelijk mijn gedachtes over Jurassic Park op de site zet is de rerelease in de bioscoop. Ik ben niet de grootste fan van 3D. Ik draag een bril en wil absoluut niet aan lenzen, dus ik heb het probleem van twee brillen over elkaar en ik word snel scheel. Maar het was allemaal de moeite meer dan waard. De 3D wordt subliem gebruikt om bepaalde elementen meer naar de voorgrond te brengen en werkt het best in de rustige scènes. De film is natuurlijk niet gemaakt voor 3D, dus er zijn ook geen dingen die het beeld uitspringen; daar is 3D naar mijn mening ook niet echt voor bedoeld, tenzij het een lekkere nonsens horror is.

En dan het geluid; oh, het geluid. Van de eerste klanken tot aan het moment dat de T-Rex het beeld in stampte: wat was dat om emotioneel van te worden. De muziek in volle glorie uit alle speakers: ik blijf het over rillingen hebben, maar het oude cliché staat als een huis, want dat is precies wat ik voelde. Ik voelde me echt weer even dat kind van 11 die eindelijk naar Jurassic Park mocht.

Ik kan wel alinea's blijven typen over hoe goed de film wel niet is, en individuele scènes gaan beschrijven, maar iedereen die de film nog nooit gezien heeft moet hem zo gaan bekijken. Dat Jurassic Park niet in de top 250 saai blijf ik een grof schandaal vinden. Jeugdsentiment? Wat dan nog, dat mag best een rol spelen bij een beoordeling. En niet dat het wat uitmaakt, want Jurassic Park is gewoon echt één van de vetste films ooit gemaakt. Neem je kinderen, je vriend(in), je familie mee naar de bioscoop of ga alleen, maar Jurassic Park in de bioscoop én in 3D, dat mag je niet aan je voorbij laten gaan.

Toen Jurassic Park 20 jaar geleden in de bioscoop draaide, was ik nog een klein hummeltje van 1 of 2 jaar. Toen ik hoorde dat 1 van mijn favoriete films zou terugkeren naar de bioscopen heb ik die kans gegrepen om Jurassic Park te beleven op het grote scherm, want Jurassic Park is een beleving: Van de eerste tot de laatste minuut.

Ik had het geluk dat ik de film al een tijdje niet meer had gezien en ik zat dus met het nodige enthousiasme in Pathé Eindhoven te wachten tot de dinosaurussen het scherm over zouden wandelen.

Een 2 uur durende glimlach betrok dan ook mijn gezicht toen de hoofdpersonages in een helikopter op Isla Nublar arriveerden en de machtig mooie soundtrack zich afspeelde. Wat genot om de mooiste soundtrack ooit weer te horen. Kippenvel!

Wanneer de eerste Brachiosaurussen het scherm over wandelen is dit prachtig om te zien. De special effects zijn verbluffend en alle dinosaurussen zien er magnifiek uit. Met name de Tyrannosaurus Rex is een feest voor het oog! Deze zorgt dan ook voor de legendarische (en mijn favoriete) scene met de jeeps en de wc.

Jeff Goldblum onder andere zorgt de gehele film door voor een luchtige ondertoon, door zijn droge grappen die hij op een heerlijke manier brengt Ik ben gek op die man hier. Elk woord dat hij uitbrengt is leuk om te horen.

Als fangirl heb ik echt ervan genoten om deze film nog in de bioscoop te kunnen aanschouwen, want het is echt alleen al grandioos om de muziek van John Williams in vol volume om me heen te kunnen horen.

*5

Voor die tijd was het echt een geweldige film, als je hem nu voor het eerst zou bekijken dan komt ie wat nep over.

Heb je 'm recentelijk opnieuw bekeken? Dan zul je zien dat de CGI nog prima meekan met wat er momenteel wordt uitgebracht. Kijk voor de grap eens naar de trailer van Jurassic Attack, uitgebracht in, jawel, 2013.

SFX zijn nog steeds top. Ik sta er versteld van dat ze het zo hebben kunnen realiseren in die tijd. Terminator 2 was top voor die tijd qua SFX, maar toen klapte JP daar eventjes overheen. Nog geen enkele film met dino's/draken heeft er aan kunnen tippen. Misschien Reign of Fire, maar dan houdt het wel op.

Dragonslayer was voor zijn tijd ook erg goed.

Zonet in 3D in de bios mogen aanschouwen. Heerlijk. Spielberg is misschien niet de meest originele regisseur, maar man o man: wát een cinema kan die vent maken.

Klopt, maar ik doelde meer op de SFX. De animatronics zien er altijd top uit.