Tian Bian Yi Duo Yun (2005)

Een flinke teleurstelling helaas. Ik had eigenlijk verwacht dat ik hier wel een dikke voldoende kon uitdelen, en de film begint ook briljant. Een lang shot van een (bijna) verlaten tunnel en vervolgens een chick met een watermeloen tussen de benen. Ik moest meteen aan een type Visitor Q denken, maar helaas komt deze film in mijn ogen niet ook maar een beetje in de buurt.

Visueel zitten er af en toe best wat leuke dingen in zoals de schaduwen op de muur tijdens het eten en enkele goed gekozen camerahoeken. Maar ik stoorde me af en toe aan de extreem lange shots waarin werkelijk niets gebeurde. Ik snap dat ook echt niet waarom mensen het leuk vinden daar naar te kijken, zal wel kunst zijn of zo. Ki-duk Kim weet daar mijns inziens toch beter mee om te springen, die weet vaak nog te ontroeren.

De reden dat ik geen Ki-duk Kom opzette, want daar heb ik er ook nog een paar van liggen, was omdat ik geen zin had in een te rustig filmpje. Helaas, ook hier wordt naast de vele lange shots ook nauwelijks in gepraat. Misschien was ik dus niet in de juiste bui maar ik vond het knap irritant dat twee mensen naast elkaar in beeld minutenlang geen enkel woord zeggen. Maar vervolgens wel diverse tenenkrommende musicalnummers inbrengen voor de geforceerde stijlbreuk. Hoe gekker, hoe beter. Dit keer niet. Veel gelachen heb ik ook niet, behalve bij de baring van de watermeloen en het bizarre einde.

De meeste pluspunten gaan uit naar het naakt. Misschien wat puberaal, maar het was zo ongeveer het enige op het scherm dat bewoog en geluid maakte. Voor de rest heb ik me het grootste deel van de tijd verveeld. Hopelijk kan een herziening daar ooit verandering in brengen.

Zelden zo'n saaie film als dit gezien, dit is weer typisch Aziatisch voer dat waarschijnlijk een boel mensen hier zal kunnen bekoren. Onbegrijpelijk wat mij betreft. En bedankt voor de mensen in de laddercompetitie(plek 122) voor het vergallen van mijn middag.

De film begint nog aardig met de meloen scene, maar gaat daarna over in een droefenis van ongekende hoogte. Zelden zo'n ongelooflijk nietszeggende film gezien. Op de helft wordt je even wakker geschud door een leuk nummertje(oh oh oh ah ah ah aaahh), om daarna weer verder te gaan met doelloze, uitgerekte relatie- en neukscenes. Hoofdrolspelers zijn ook typisch Aziatisch, heb er helemaal niets mee. Het gebrek aan dialoog nekt de film dan ook keihard, hoe moet ik in een relatie tussen 2 personen geloven als ze geen woord met elkaar uitwisselen. Echt elke scene duurde tenenkrommend lang en leek maar voort te duren. Het lijkt wel alsof Aziaten het alleenrecht hebben op dit soort saaie films.

Aanklacht tegen de pornoindustrie???!!!??? My ass!

1*

Als je niet van 'saaiheid' houdt moet je toch wel heel stom zijn om dan een Tsai op te zetten . Voor de rest kan ik je op zich wel begrijpen. Zit niet echt veel in waar ik denk dat de filmkijker zoals jou op zit te wachten. In een Tsai gebeurt er weinig maar moet het vooral hebben van sfeer en de chemie van de hoofdrolspelers. Een bepaalde 'vibe' dat je moet pakken en als je niet van "saaiheid" houdt (wat dat bij jou ook mag inhouden) dan heb je aan Tsai en diverse Aziatische cinema geen al te beste cineast te pakken.

Klinkt echt perfect. Heb 'm hier nog op dvd liggen dus die gaat er vanavond in

Klopt als een bus, maar ik begrijp niet hoe iemand hier uberhaupt van kan houden. Er is eigenlijk in de hele film geen ruk gebeurt en om nou een kwartier lang naar een scene te kijken die veel te lang uitgerekt wordt(en dus de clue totaal voorbij gaat) is gewoon lachwekkend. Chemie is ook ver te zoeken in een film als dit. Lijkt wel alsof je een stel doofstommen aan het volgen bent zo af en toe.

En met saaiheid bedoel ik dat er simpelweg de hele film geen reet gebeurt, lijkt me niet zo lastig toch? Als ik naar porno wil kijken dan zet ik wel goede porno op in plaats van dit

Daarnaast zijn er ook nog WEL goede Aziatische drama's, maar ik weet iig dat ik deze regisseur nu links moet laten liggen. OVerigens staat er ook komedie bij bovenaan, die was dan ook ver te zoeken in deze film. Comments hier zijn dan ook compleet misleidend.

Jij houdt m.i. dan ook veel te veel vast aan narratieve elementen. Er hoeft narratief gezien niet eens wat te gebeuren om boeiend te zijn. Jij hebt die filosofie wel waardoor veel van dit soort films je dus niet zal bevallen. Mij wel, jij niet. Ik snap het alleen niet dat jij dat bij anderen nog niet eens kan begrijpen.

Het gekke universum dat Tsai creëert alleen al, haar personages, de oogverblindende cinematografie, de droge humor, de hilarische intermezzo's en noem maar op. Het is nog niet zo duidelijk wat je nou saai vond. Al lijkt me dat de doorgewinterde filmfanaat op zijn minst kan genieten van het magistrale camerawerk.

Tja, als je de Aziatische esthetiek zo wil definiëren sla je de plank wel goed mis. Al is dit een misvatting die redelijk wat westerlingen hebben.

Het is wel handig als er wordt aangetoond op wat voor vlak de saaiheid zich presenteert. Als je dan refereert naar narratieve elementen is het al een stuk duidelijker.

Als ik naar porno wil kijken dan zet ik wel goede porno op in plaats van dit

Als jij dit porno wil noemen heb ik wel erg met je te doen, dan ben je wel heel weinig gewend wat betreft XXX entertainment . Dit is verre van porno.

Als er ergens goede drama's gemaakt worden is het in Azië .

Heeft dan eerder met jouw gevoel van humor te maken of weer de Aziatische esthetiek niet weten te vatten. Dit is toch wel één van de droogste drama's die ik ken. Dat het je humor niet is is één ding maar stellen dat komedie een onterechte genre aanduiding is gaat mijn pet te boven.

@Rep_Robert: De humor in deze film is dan ook zo droog als de spreekwoordelijke droogte die er heerst, och je moet ervan houden! Nee hoor, ik kan goed begrijpen dat mensen hier niets mee hebben verder, het zijn vooral hele persoonlijke films, zou er dan ook niet snel mee aankomen als ik met iemand een filmmarathon zou gaan houden bijvoorbeeld, ook al was het diegene's smaak dan nog zou het nooit zo goed werken als in je eentje. Heb er nu een stuk of vijf gezien en ken nog steeds maar weinig cineasten met zo'n nihilistische stijl als Tsai, kan ook niet helemaal uitleggen wat me er zo toe aantrekt of wat ik zo mooi vind aan een scene waar iemand een kwartier lang onder een tafel voor zich uit zit te staren. Wat dat beterft voegen de humor en visuals een hoop toe, zoek maar eens een vroege film van hem op, die zou je dan helemaal vervloeken! Vind het zelf vooral altijd erg sterk om te zien hoe beheerst hij een bepaalde leegte uitbeeld: confronterend en ongemakkelijk! Zoiezo zijn aziaten daar het allerbest in, lijkt vaak een compleet andere wereld te zijn daar. Misschien kun je beter eens een Ki-duk Kimpje doen dan ofzo. Edit: Watts is me alweer (een beetje) voor zie ik...

Buiten dat de film prima losstaand te bekijken is, blijft het wel een vervolg op What Time Is It There? en de short The Skywalk Is Gone (waar Hsiao-Kang o.a. auditie doet voor pornoacteur) en vormt het dus weer een nieuwe periode in Hsiao-Kang's leven. Al vanaf Rebels of the Neon God en nog twee films daarvoor die ik nergens kan vinden (Boys en All the Corners of the World geloof ik) wordt zijn leven geregistreerd, en dat is gewoon uiterst fascinerend om te volgen. Het lijkt me dan ook dat deze film je niet geheel wilt pakken als je onbekend bent met de rest van Tsai.

Ik houd inderdaad van narratieve film, ik kan simpelweg niet 110 minuten naar een film zitten kijken en de beelden observeren. Qua cinematografie vind ik het ook geen meesterwerk, meestal vaste en veilige camerahoeken die je vervolgens een minuutje of 10 aan moet kijken. Niks mis met veilig camerawerk, maar het wordt allemaal zo droog geregistreerd in deze film dat ik hier echt he-le-maal niets mee kan. Mijn broer en ik werden gewoon boos tijdens het kijken van deze film. Ik vraag me dan ook af of jij wel je kick haalt uit al die seksscenes in deze film? Snap het hogere doel van dat soort dingen niet echt. Met een meloen erbij kan ik nog lachen. Maar tien minuten in een bad zitten of dat gedoe die laatste twintig minuten gaan mij echter gewoon te ver. Zie er ook niet echt een aanklacht in, omdat het zelf al halve porno is.

Daarnaast heb je nog die droge registraties van de 2 hoofdrolspelers, vind de chemie totaal niet overspatten. Wat volgt zijn rare scenes in een gang, onder een tafel of een meisje op een wc dat flessen water naar buiten gooit. Dat soort dingen volg ik niet echt, daarnaast weet ik ook niets van de personages af aangezien Dr. Phil in zijn eindspeech elke aflevering nog meer dialoog heeft dan in deze gehele film

Aziatische drama's vind ik wisselvallig, het zijn vaak droge films met weinig dialoog en een binding met hoofdrolspelers krijgen is vaak lastig. Juist omdat het vaak veel afstandiger en minder intiem oogt. Hoogtepunten zijn voor mij nog steeds Kikujiro en Kokahaku. Weet jij misschien nog Aziatische films met soortgelijke namen? Die scoren wel goed

En nee, ik split-quote geen split-quote posts. Dan zit ik hier om 1 uur nog.

Ik snap je wel hoor, ik vind Tsai dan ook heel erg ontoegankelijk, vooral als je, zoals je zelf aangeeft, wel wat op narratief vlak verwacht. Dat vertikt Tsai gewoon heel vaak . Hun esthetiek kan heel afstandelijk ogen maar dat is het verre van, dat bewustzijn kan misschien nog wel komen.

Wat betreft je vraag over seksscenes vraag je het aan de verkeerde. Ik vind dat juist de sleutelscenes voor intimiteit of het verlangen er naar. Ook vind ik seks ook de meest krachtige emotie katalysator. Ik begrijp wel dat je (en anderen) het out of place vinden voelen, ik vind dat eigenlijk nooit, vooral niet bij een film met dit thema.

Qua tips lastig. Kukijiro is geweldig inderdaad, al kan ik ook nog niet 1,2,3 iets vergelijkbaars bedenken. Ook maar ne twat je vergelijkbaar vindt. Moet het echt met een volwassen/kind relatie zijn of zoek je gewoon naar een lief drama? Zal mijn favoriete Aziatische drama's maar niet noemen, zijn bijna allemaal van dit soort trage drama's .

@Robert: Effe offtopic hoor maar als ik ook eens wat tips mag geven, misschien coming of age?

5 Centimeters Per Second, All About Lily Chou Chou, April Story, Blue Gate Crossing, Blue Spring, Brighter Summer Day, Butterfly, Cyclo, Eternal Summer, Hana & Alice, Harmful Insect, Heavenly Forest,

Love Letter Love on Sunday, My Girl, Nobody Knows, Samaritan Girl, Spider Lilies, Spirited Away, Su-ki-da, Whisper of the Heart, Yi Yi...

There, zal heus wel iets voor je tussenstaan toch?

Edit: Voornamelijk de lieflijke romatische filmpjes dus! En jup, die bestaan echt!!!

Doelde eigenlijk meer op het feit dat Kikujiro en Kokahaku op elkaar lijken(werkelijke betekenissen daargelaten natuurlijk), ook qua lettergrepen hehe Maar ik zal wel even kijken of hier nog iets leuks tussen staat op Spirited Away na natuurlijk, die moet iedere liefhebber allang gezien hebben natuurlijk.

Die tips van niethie zitten ook best wel wat films bij waar zeer weinig vaart in zit. Lijkt me net iets waar rep_robert niet naar op zoek is.

Snelheid an sich is natuurlijk geen big issue. Tsai maakt het alleen wel erg bont bij deze film, the Wayward Cloud is wel een extreem uiterste wat dat betreft. Je zou het werk van iemand als Wong Kar-Wai haast snel noemen als je deze film hebt gezien.

Eens met Nomak. Staan wel wat titels tussen die juist zijn waar r_r niet naar op zoek is.

Prachtige shots maar erg saaie film. Zwijgende hoofdrolspelers die voor mij niets uistralen of chemie met elkaar hebben. Tel daar de vreselijke liedjes bij op en je hebt deze film. Toch heeft de film te mooie beelden en af ent oe een grappige vondst zodat ik hhem ook niet heel laag kan waarderen.

Wat een hoogdravend gedoe. Kijk mij nou eens een interessante film gemaakt hebben over... ehm... ehm... over watermeloenen en zo.

Saai, traag en vooral knap waardeloos. Qua structuur, qua verhaal en cinematografisch een aanfluiting.

Toen ik de naam van BBarbie bij deze film zag staan wist ik het al; een zwaar afkrakend bericht vol met onbegrip, en niet hoger dan 1 ster. Valt natuurlijk allemaal te begrijpen, als je het liefst zoveel mogelijk emoties op je afgevuurd ziet worden en dus vooral melodramatische draken waardeert. Tsai is wel de laatste die emoties naar je hoofd slingert. Hij houdt het liever wat meer binnen zijn personages, tenzij zij het echt niet meer binnen kunnen houden (Vive l'amour). Niet iedereen is melancholisch aangelegd (denk ik), of misschien herkent gewoon niet iedereen het.

Ik begrijp alleen veel termen die je gebruikt niet, dus misschien wat opheldering daarover? Hoogdravend = origineel? Interessant = compliment? Saai = eigen onvermogen? Traag = wederom een compliment? Knap waardeloos = feitelijk onjuist? (of kent kunst geen waarde?) Qua structuur een aanfluiting = geen rechtlijnig verhaal? Qua verhaal een aanfluiting = geen uitgekauwd verhaal? Of miste je een climax? Cinematografisch een aanfluiting......? Ik zou zeggen: lees een boek.

Je zou bijna denken dat ik jouw mening een aanfluiting vind, maar dat zou een beetje zielig zijn.

Vooral apart om het een cinematografische aanfluiting te noemen. Bij de rest kan ik me wat voorstellen, maar Tsai is toch uiterst zorgvuldig in het in beeld brengen van z'n film. Gelukkig maar, anders zou het inderdaad redelijk snel saai worden.

Hoogdravend als in elitair. Een film om te laten zien dat "ik" (i.c. de regisseur) wel heel aparte films kan maken. Een verhaal heb ik niet nodig. Af en toe wat rauwe seksscènes afgewisseld met wat lege beelden of stillevens met de camera en er zijn allicht mensen, die het mooi vinden.

Prima, want smaken verschillen nu eenmaal. Maar geef mij de films van Yimou Zhang of Ang Lee maar. Op dit elitaire gefröbel zit ik niet te wachten.

Uiteraard een duidelijk verschil van smaak. Ik ben inderdaad een van die mensen die het wel degelijk mooi vindt, zullen er weinig zijn buiten de cinemanerds. Maar zoals ik al zei in een eerder bericht is het (voor het verhaal) handig om Tsai's vorige 'aanfluitingen' ( ) te zien, aangezien deze daar op verder borduurt.

Ha, ha, da's 'n goeie. Ik doe m'n leven lang niet anders.

Ik niet. Daarom zal ik wel minder waarde hechten aan de verhalende kant van film.

Dat is toch jammer, hoor. Boeken zijn doorgaans mooier dan films (talrijke uitzonderingen daargelaten), omdat je bij een boek zelf de beelden kunt verzinnen. Je bent a.h.w. zelf de regisseur.

En daarmee hang je dus steeds vast aan je eigen beleving en leefwereld, terwijl een film net véél meer een kijk biedt op de visie van een ander.

Nou, dat gebeurt bij boeken ook, hoor. Net als bij films bepalen inhoud en vormgeving van een boek je eigen waardering. Dat heeft alles te maken met persoonlijke voorkeuren qua interesses, conceptie, smaak enz. Voor films als deze van Ming-liang Tsai is mijn antenne (wellicht helaas) onderontwikkeld. Maar ik kan me best voorstellen dat anderen dat mooie films vinden. En er zijn wel films, die het vooral van de mooie plaatjes en de sfeer moeten hebben, die ook ik mooi vind (b.v. Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom), maar over het algemeen geldt voor mij dat, als ik mooie plaatsjes wil zien, dat ik dan naar het Van Gogh Museum o.i.d. ga.

De neukscènes uit deze film kan ik nu niet direct bestempelen als mooie plaatjes. Ik denk ook niet dat ze als zodanig bedoeld zijn, maar veeleer om te shockeren en/of om de film beter te verkopen. Prima, maar aan mij is dat rauwe gedoe niet besteed. Ik word daar niet koud of warm van.

Blijft geniaal.

Visueel heeft de film ondertussen wel iets ingeboet, maar verder blijft het overtuigen. Tsai's tempo is perfect, vele scenes die nergens heen lijken te gaan, maar achteraf net perfect gepaced en geregistreerd werden.

Verder dé film die musicals, arthouse drama en porno combineert. Veel beter dan dit vind je ze niet, al helemaal niet als je de watermeloenen mee neemt in de vergelijking. Lee doet het zoals steeds geweldig, ook z'n tegenspeelster zit helemaal mee in het wereldje van Tsai.

De muziekale intermezzos zijn perfect, de humor heerlijk, het tempo geweldig gezapig. Tsai's beste wat mij betreft, al wil ik Bu San zeker nog een waterkansje geven.

4.5* en een uitgebreide review

Niet om een partijtje vervelend te lopen doen, maar ik snap nooit zo veel van zo'n opmerking. Je vindt het nu minder mooi dan toen dus? En dat is omdat je vindt dat ze het nu beter kunnen? Je eigen maatstaven zijn (misschien daardoor) bijgesteld (?). En dat zit hem dan puur in technische vooruitgang? Volg ik je dan goed?

Een combinatie van twee belangrijke factoren. Sowieso was het toenertijd wat "nieuwer" voor mij, deze stijl. Ondertussen heb ik het wel al vaker gezien, waardoor het iets minder indruk maakt. Daarnaast is het inderdaad zo dat de Chinese en Taiwanese films de laatste 5-6 jaar enorme vooruitgang geboekt hebben, vooral op kleurgebruik. Dan vallen bepaalde scenes (zoals de lichtbrug) iets minder indrukwekkend uit dan ik ze vroeger vond.

En verder volg ik ook net als de meeste mensen een algemene smaakevolutie. Enkel de écht uitzonderlijke films overleven dat, maar daar valt deze niet onder.

Eindelijk ook eens Tsai zijn bekendste werk op moviemeter gezien. Van de vorige vier bevielen me er drie vrij goed, maar The Wayward Cloud is helaas weer iets minder.

De subtiele traagheid lijkt hier te zijn verdwenen en plaats te maken voor uitbundige traagheid. Dat klinkt natuurlijk geweldig, maar dat is het niet. Visueel is het meer dan in orde, met als grote pluspunt de kleurrijke muzikale intermezzo's die best leuk waren om te zien.

Buiten dat, viel vooral de humor me tegen en valt het allemaal enigszins in herhaling met die porno scenes. Dat werd op het laatst nog vrij vervelend. Het is allemaal niet heel slecht en er zitten een paar mooie momenten in, maar het is niet genoeg in mijn ogen.

Ik ben trouwens wel benieuwd hoe dat eten in de film heet, dat in het hete water uitzet. Dat zag er erg lekker uit en heb ik echt nog nooit gezien.

2,5*