Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)

Wat een heerlijke trage film. Had precies het tempo van de hiphop/ reggae soundtrack. Lekker chill!
Spel van Whitaker had ook precies het juiste ritme; chill, cool, de wereldvreemde anti-held.

De film zit vol met allerlei subtiliteiten; absurde dialogen, die terugkerende looney tunes, Niet-Engels sprekende ijsoman etc
Mooie shots op afgemeten ruimtes; de duiventils op de daken, de Italiaanse restaurants.
Wat filosofisch Zenteksten, nog wat actie erbij, kortom een heel goeie film

Wat betreft camerawerk, tempo en muziek is dit voor mij een typische Jarmusch film. (Alhoewel ik moet zeggen dat ik nog niet veel van deze regisseur heb gezien). Alles is rustig en zorgvuldig opgebouwd, met oog voor detail en de muziek ondersteunt het verhaal door daar een prima deel van uit te maken. Whitaker past wat betreft uitstraling, uiterlijk en handelingssnelheid perfect in deze stijl-kenmerken. De rol van de tekenfilmpjes (als vooraankondiging van wat komen ging) vond ik sterk, maar het werd her en der wel een beetje te veel gebruikt. Het verhaal zelf kon me niet echt absorberen. Ik bleef een beetje afstandelijk kijken. Heel anders dan bijvoorbeeld het prachtige 'Down by law' van dezelfde regisseur. Het contrast tussen 'the way of the samurai' en het leven van de spagetti-familie was op zich een interessant concept, maar werkte nooit echt optimaal. Wellicht doordat het karikatureske een beetje de overhand had en de oude gangsters nergens echt dreigend waren en derhalve niet overtuigend als 'het lot dat boven het hoofd van Ghost dog' hangt. Heb ook nog een pest hekel aan rap, dus dat werkt dan ook nog tegen, maar goed, dat paste wel weer prima bij de film. Ben al lang blij dat Ghost dog in de gestolen auto's niet steeds klassieke muziek opzette, want dat zou helemaal over the top zijn. De dialogen tussen Ghost dog en de ijscoman lijken overbodig, maar ik zag dit als de enige link tussen Ghost dog en de 'echte' wereld. Het vormt ook een soort baken in de film, dat plekje naast het park. Dat meisje was volgens mij volstrekt overbodig. Ik vind het moeilijk aan deze film nu een cijfer te plakken. Heb het gevoel dat ik een en ander heb gemist wat de film een veel hogere wardering kan geven dan ik nu geneigd ben te doen. Stemmen blijft dus nog even uit tot na de bezinking en wellicht een tweede kijkbeurt.

Je hebt 'm dus toch gekeken! Goed!

Natuurlijk. Ik stribbel altijd tegen, maar ben best te overtuigen. Met goede argumenten dan.........Maar vooralsnog blijft dit achter bij Down by law en Broken flowers.

Dead Man in elk geval ook eens kijken en dan of Stranger Than Paradise of The Limits of Control.

of allemaal........waarom altijd die restricties........?

dan hoef je je niet door het verschrikkelijke coffee and cigarettes heen te worstelen.

Jamaar, ik bedoelde eigenlijk: in plaats van Dead man en dan Stranger than paradise OF the Limits of control.
Waarom niet allen. En ik wil gewoon nu maar alles van Jarmusch zien. Dan heb ik een leker overwogen blik op de man.

''Even if a samurai's head were to be suddenly cut off, he should still be able to perform one more action with certainty. If one becomes like a revengeful ghost and shows great determintation, though his head is cut off, he should not die.''

Zo mag het luiden volgens Hagakure: The Book of the Samurai.

Ik had geen hoge verwachtingen van deze film en dat blijkt maar weer. Meer teleurstelling dan vermaak, bijna geen vermaak wel te noemen.

Het verhaal zelf is vreemd, maar omdat het zo'n maf verhaal is leek het me enigszins wel uniek. Dat is het wel, maar niet op een al te positief zin. Het gaat over Ghost Dog, eens iemand die gered werd door een gangster. Hierna heeft hij trouw gezworen aan die persoon en is een hitman van de mafia geworden. Nadat die een opdracht uitvoerde, waar die een lid van de mafia moest doden, werd er besloten om Ghost Dog te doden. Een verhaal wat nergens op slaat dus...

Personages waren verre van boeiend, grappig of interessant. Ghost Dog leidt geen geweldig bestaan, hij woont in een krot en heeft bijna niemand anders. Zijn 'beste vriend' is een Franse ijsverkoper, die (natuurlijk) alleen maar Frans spreekt. Dus elkaar verstaan kunnen ze niet. Pearline is een klein meisje dat onder Ghost Dog woont en gewoon nieuwsgierig is om meer over hem te weten te komen. En als laatst een mafia-bende, wat bestaat uit 'the bosses', 'wise guy's' en andere leden, die dolgraag naar oude Disney cartoons kijken...

Sommige kills die hij maakt vond ik wel prachtig om te zien. Zoals zijn aanval op de mafia in een grote huis ergens in het bos en hoe die via een afvoerpijp een 'headshot' uitdeelde. Voor de rest krijg je weinig informatie. Hoe krijgt Ghost Dog betaald, hoe komt die aan zijn spullen, waarom die een hitman werd, waarom die achterna wordt gezeten, etc. etc. Je moet het gewoon doen met weinig. Daar komt het op neer. Het enige wat samurais aan hem te noemen is, is dat die een boek wat over hun manier van doen leest. Aan hem is niets anders gebleken waar je hem goed met een echte samurai kan vergelijken. Natuurlijk heeft die een zwaard, maar daar zwaait die maar 30 seconden mee en klaar...

De muziek vond ik hier slap en irritant, evenals de montage van de beelden. Zo met quotes uit boeken tussendoor of hoe beelden elkaar kruisen. Zijn muziekkeuze is ook niet geweldig, toen die in een Jaguar rondreed kreeg je een vreselijke soul/jazz-achtig muziek te horen, die goed vergelijkbaar was met een mug.

Traag, saai, nergens leuk, personages met weinig inhoud en een verhaal van '?'. Dit was dus mijn ervaring van Ghost Dog: The Way of the Samurai.

Wel, een grote neger die in zich in de cultuur van de Japanse Samurai verdiept en van hiphop houdt is een uniek geval. Bovenal is hij een cool figuur en zet hij leuke actie momenten neer. Het is wel jammer dat de tegenstand een stelletje bejaarde maffia bazen zijn, die zich omringd hebben met eerste klas klunzen. Misschien was dat het komische deel van de film? Ik vond dat niet geslaagd. Nee, dan was de ijscoman stukken leuker, en natuurlijk de band met de dieren. De vele teksten uit het boek en de tekenfilms gingen al snel aan mij voorbij. De film kon mij maar gedeeltelijk overtuigen.

Een traag verhaal, als het al een verhaal te noemen is, over een man die achterna word gezeten door karikaturen mafia leden. Hij verzet zich hiertegen en doet dit aan de hand van een Samurai boekje. Nergens spannend, eng of grappig noch een goed verhaal, het kabbelt maar wat voort.