Once Were Warriors (1994)

3* is toch wel een enorm povere uitslag voor een film waarvan je je na een jaar nog het merendeel van de scenes levendig voor de geest kan halen. Vind je niet Legan?

Ik krijg trouwens zin in een herzienig.

Voor z'n films over de rand van de maatschappij ben ik altijd te vinden. Het levert altijd goede scènes op al blijven die hier wel schaars.

De setting zit in ieder geval goed maar heb er gewoon geen goed gevoel bij. Bij andere films als Cidade de Deus zat dat heel goed maar hier werd ik niet overdonderd door de gebeurtenissen. Vond daarvoor sommige situaties net iets te onrealistisch overkomen voor dit soort drama (bar, pak slaag in die groep met tatoo's).

De acteerprestaties vind ik moeilijk te beoordelen. Sommigen komen uit de hoek met goed werk (de 2 vrouwen) maar anderen dikte het veel te veel aan (Jake bv.).

3,5*

Gisteren besloten deze film maar weer eens te kijken.
Het is geen onaardige film. Sterk verhaal en de personages zijn interessant genoeg.
Muziek in deze film is ook leuk.
What's the time, Mr. Wolf? blijft zo lekker in je hoofd hangen.
Het einde vond ik ook zeer goed, want nadat Jake gelezen heeft wat Bully had gedaan bij zijn dochter was er ook geen andere optie meer dan hem in elkaar te beuken en hem in zin kruis te steken met een gebroken fles.
Ben ook zeer benieuwd naar het vervolg What Becomes of the Broken Hearted en de drie boeken.

Het verhaal is sterk genoeg maar wordt verschrikkelijk uitgewerkt. De acteerprestaties zijn dan ook nog ten hemel tergend, met name van de vader in het verhaal, die het niveau GTST nog niet eens benaderd. Ik heb me de gehele film afgevraagd of ik nou naar een sociaal drama of naar een komedie aan het kijken was.
Zonde van het thema, wat een beter lot verdiende dan uitwerking door b-acteurs.

Aardige film over het harde leven van een gezin in een Nieuw-Zeelandse buitenwijk. De eerste helft van de film oogt het allemaal soms wat rommelig en kreeg ik het idee dat de film af en toe niet goed wist welke kant ze op moest gaan. De tweede helft is dat gebied wel sterker.

Verder kent de film enekele sterke harde scenes, oogt het behoorlijk rauw, al maakte het op mij uiteindelijk ook weer niet een zeer hoge indruk, omdat ook ik een en ander soms wat onrealistisch vond.

Maar verder dus zeker geen slechte film, die lekker wegkijkt en geen moment verveelde.

3,0*

Lang geleden dat ik me zo ongemakkelijk heb gevoelt tijdens een film, echt keihard! Troostlozer als de levensomstandigheden hier weergeven, en verhard als de personages zijn, zie je ze immers zelden (nog) in films. Echt heel erg rauw en brutaal! Vooral aan die vader krijg je onmiddelijk een hekel, echt geen enkel sympathie voelde ik voor die man, vooral die scene waar hij zijn vrouw in elkaar beukte, wat een monster! Heel sterk vertolkt ook door Morrison. Hoe langer je echter kijkt, hoe langer je kijkt, het sneller het beetje hoop wat er in het begin nog was verdwijnt, vooral dat stuk met die dochter die uiteindelijk zelfmoord pleegt, wat nog de ogen van vaderlief niet opent, is echt in en in triest!
Je kan dus wel stellen dat de film me erg geraakt heeft, alleen ging dit niet helemaal zonder tegenslag. Allereerst ziet het er enorm low-budget uit en dat echt op een hele afstotelijke manier, lijkt wel op video geschoten soms. Daarnaast doet het op sommige stukken ook nog eens onbedoeld komisch aan, dat in de zin van dat het vaak wel erg over de top was met die telkens terugkerende debiele, volgetatoeerde bende spierbundels die elkaar steeds (om niets) de hersens insloegen. Zie niet in wat dat nou toevoegde, kreeg er soms gewoon Mad Max achtige flashbacks bij. Einde vond ik ook al niet echt passen!

3,5 sterren

Arlo kan zich goed linleven in de film merk ik al.

Voor de mensen die dit niet begrijpen, dat zullen veelal mensen zijn die niet zoveel mee hebben gemaakt, die snappen dat niet.

Die denken, waarom gaat die vrouw er pas met haar kinderen vandoor als haar dochter verkacht en dood blijkt te zijn.

Opgroeien/leven in zulke omstandigheden maakt je helemaal krank in je bovenkamer, dan kan je dus niet meer normaal nadenken/functioneren.

Zoals bij je man blijven terwijl hij je halfdood slaat, iedereen snapt dat dat niet goed is, maar je gaat ook niet zomaar uit huis met je kinderen zonder geld, weg bij de man met wie je kinderen hebt en waar je toch van houd. Dat zijn moeilijke beslissingen in moeilijke situaties. Elke ezel vat het op dat ze geld ziet als goedmakertje, maar die snappen er al helemaal niets van. Ze denkt alleen aan haar zoon in de opvang, terwijl Jake mooi van haar gezeik af is door geld te geven. (maar later toch stiekem wel een beetje geniet van het uitje, tot hij naar de fles grijpt)

Ik vond de rollen niet altijd evengoed geacteerd, en in het begin dacht ik dat het niks zou worden, maar die woede en angst uitbarstingen zijn realistisch! Als je dat niet ziet, komt dat omdat je dat nooit hebt gezien, en wees daar blij mee.

Helaas komt dit nog overal voor, zelfs bij jezelf in de straat wellicht.


Goeie film, 4*

Ik lees meerdere reacties over hoe overdreven en onrealistisch deze film zou zijn. Dit wil ik even onder de mat vegen.

Ten tijde van het schieten van deze film, was ik woonachtig in Nieuw Zeeland en veel van de buurten, huizen en omgevingen ken ik dus uit het echte leven daar. Voor 1 scene kon ik een ochtend niet naar mijn werk, omdat de omgeving afgezet was. Zó dichtbij kwam deze film dus voor mij en gelukkig voor mij alleen maar een film, maar de ophef, die ontstond na release van deze film staat me nog nét zo nabij als de film zelf. De Maori bevolking was namelijk erg ontsteld over de slechte afspiegeling van de Maori, dat hier volgens mij zelfs de zgn kamervragen in de NZ politiek werden gesteld. Uiteindelijk moest er toegegeven worden, dat dit niet zover van de keiharde waarheid af lag. Sterker nog: dít was, zoals het was ...
De vele vechtpartijen om niets, de voelbare haat en de dunne lijn van over de schreef gaan ... het is ECHT ! Ik heb die haat op straat ook gevoeld en merkte ook, dat je als vrouw alleen op straat absoluut niet veilig was.

Toen ik de film voor het eerst keek, was er vooral veel herkenning; ik ben bij diverse Maori families binnen geweest, want gastvrij zijn ze zeker. De wijk waar deze film vooral opgenomen is, was ook frequent bezocht door politie; ik kwam er regelmatig door en zag de troosteloosheid. 'Grappig' genoeg is diezelfde wijk aan twee kanten omsloten door zeer rijke wijken. Zeer realistische film !

Als een film mij meesleept in emoties, is een film in mijn ogen goed en deze film heeft van mij ook 5 sterren gekregen.

Poe hee, wat een onwijs heftige film over het troosteloze leven van de Maori in Nieuw Zeeland. Niet altijd even goed geacteerd, maar een zeer aangrijpend verhaal met zeer gruwelijke scène's (wees gewaarschuwd ). Als Jake Beth inelkaar mept.. Of als hun dochtertje gevonden wordt in de tuin.. Nee, verre van leuk maar erg indrukwekkend.

3,5*

Wat een prachtige film, wist niet wat ik er van moest verwachten maar hij is echt goed. Zeker aanrader!