The Sting (1973)

“Not only are you a cheat, you're a gutless cheat as well.”

Uitstekende film waarin Redford en Newman weer eens laten zien wat voor geweldige acteurs het zijn. Het plot lijkt in eerst instantie ingewikkeld in elkaar te steken, maar dat valt uiteindelijk wel mee en het is vooral zeer vermakelijk om te volgen hoe het plan van Redford en Newman zich langzaam ontvouwd. Met de nodige twists.

Een andere grote kracht van The Sting is de fantastische production design, waardoor je jezelf echt even in de jaren 30 waant. De sets, de auto's, de kleren etc. Allemaal geweldig gedaan. Shaw doet het ook goed als gangster, hoewel hij geen moment de indruk wekt een partij te zijn voor vooral Newman. The Sting is dan ook vooral een luchtige en vlotte actiekomedie met wat dramatische momenten.

Ouderwetse kwaliteit, op alle vlakken. Goed opgezet verhaal met enkele verrassingen. Boeiend van begin tot einde in een geweldige jaren '30 setting. Die dik twee uur zijn omgevlogen. Mooie cast. Newman en Redford doen het geweldig en ken ik van legio andere films. Shaw blijft voor mij de visser uit Jaws (Film, 1975) waarin ik hem beter vond dan in deze The Sting.

Al met al een aanrader, deze film.

Grote titel? Check. Bekende cast? Check. Goede beoordelingen en dito cijfer? Check. Bekende soundtrack? Warempel...en check. Hoge verwachtingen? Zeker!

Mis gaat het eigenlijk al bij het begin. Herkenbaar is de melodie, maar ook meteen veel te vrolijk en kolderiek naar mijn smaak. Het is het moment dat ik me even verder verdiep in de film en lees dat het een deels komische misdaadfilm is. Slik! Toch is daar behalve de flauwe melodie niet veel van te merken in het begin met de introductie van Hooker, Lonnegan, de truc op Mottala en het drama rond Luther. Tot dan niet slecht maar heel veel doet het me ook niet.

In het daarop volgende uur verzand de film mij teveel in de gebruikelijke ingredienten van de gemiddelde misdaad en gokspel films. De hele set up, het zal goed bedacht en uitgevoerd zijn, maar ik vind dergelijke dingen uitermate saai om naar te kijken. Net als die zogenaamde spanning met gokspellen en een toren hoge inzet, de belangen zijn groot uiteraard, het spel gevaarlijk in die zin, maar ook dat zegt me niets. Aardig is op zijn minst hoe men een goklocatie op zet met gasten en al, en zeker het einde is nog wel verassend, maar veel meer positiefs kan ik zo niet bedenken oer deze film.

Overduidelijk heb ik hier helemaal niets mee en waren het twee lange uren. Snel op naar een volgende leuke film.

Heb vandaag dit meesterwerk gezien.

En wist van begin te boeien, geweldig hoe ze jaren 30 neer gezet hadden.

Heb nooit z'n mooie oplichter film gezien als deze.

Denk wel de beste en zal nooit zo eentje gemaakt worden. Behalve als er ooit een remake van zouden maken hoop dat het nooit zou gebeuren.

Decor wat overduidelijk geschilderd is op de achtergrond en dan ook nog eens het gebruik van een speelgoed trein er door heen. Ik vind het helemaal prachtig!

Charmante film zoals ze niet meer gemaakt worden.

Enorm goede en vermakelijke con film. De film blijft heerlijk luchtig en de chemie tussen Redford en Newman blijft geweldig, erg sterke rollen weer van ze. Heel erg mee vermaakt.

Lichtvoetige misdaadfilm die me niet echt ligt. Goede acteurs wel, zeker Newman is in vorm. Qua decor een knipoog naar Hollywood misdaad uit de jaren '30, maar dan zie ik toch liever tijdgenoot Chinatown. Slecht is absoluut niet maar na anderhalf uur had ik het wel een beetje gezien.

Vanavond om 20:15 uur op Arte

Vijftig jaar en elf kijkbeurten later heeft deze film nog niets van zijn charme verloren. Uitstekend geschreven, foutloos geregisseerd, voorzien van extreem memorabele muziek, perfect ingevulde bijrollen (inclusief een hoofdschurk die zó onaangenaam is dat ik me niet kan voorstellen dat Robert Shaw in het dagelijkse leven aardig zou kunnen zijn) en natuurlijk de geweldige kleurrijke historische setting. Bovenal echter drijft deze film voor mij op de onwaarschijnlijke chemie tussen de twee hoofdrolspelers – het is toch wonderbaarlijk hoe twee acteurs uit verschillende generaties zo'n klik kunnen hebben. Iemand bij de studio moet vier jaar eerder hebben gedacht dat het misschien wel een goed idee was om eens te kijken hoe Paul Newman en Robert Redford het samen op het witte doek zouden doen, maar niemand had toch in de verste verte kunnen vermoeden hoe prachtig het resultaat zou zijn.
        Als de dag van toen herinner ik me nog hoe ondersteboven ik was van de twist dat Salino niet Redfords achtervolger maar juist zijn love interest zou zijn – van het moment waarop zij hem in dat steegje tegemoet loopt krijg ik nog altijd rillingen. Ja, dat was nog eens een tijd waarin je niet doodgegooid werd met twists, zodat ze extra effectief waren in andere klassiekers als The guns of Navarone en Planet of the apes.

Naar aanleiding van het overlijden van Redford hebben we deze film opgezet en hoewel het duidelijk is dat de film al wat leeftijd heeft, blijft hij ook voldoende fris. Lijkt me een prototype film voor de plottwist die vanaf de jaren '90 zo frequent opduikt. Heeft weinig ingeboet aan niveau en is anno 2025 nog steeds een prent die vlot wegkijken let enkele puike acteerprestaties, een sterk scenario en een opvallende soundtrack.

Echt bijzonder aangenaam verrast door deze heerlijke film! Het moest een beetje op gang komen maar eer men in de trein zit, volgen de memorabele scènes elkaar moeiteloos op, waarbij je en passant zelf ook regelmatig op het verkeerde been wordt gezet. Tel daar de fijne acteurs en de wat mij betreft zeer geslaagde climax op en je gaat met een grote glimlach naar bed, waarin je de film met genoegen nogmaals afspeelt in je hoofd. Ik kon me overigens niet losmaken van het idee dat Redford echt de Pitt van zijn tijd was (en Newman ook best een Clooney-type - stap ik nu op tenen?-; denk in ieder geval dat Soderbergh The Sting wel even gekeken heeft voor hij aan Oceans begon). Kreeg meteen ook zin om Spy Game nog eens te kijken, die met die vergelijking in het achterhoofd een fakkeldoorgeefmoment is.

In het Amerika van 1936 sluit de jonge oplichter Johnny Hooker een onheilige alliantie met de oude hand Henry Gondorff om de wrede gangster Doyle Lonnegan te foppen, als wraak voor de moord op een vriend. Samen zetten ze een uitgebreid “big con” op touw, waarbij zij een nepkansspelnetwerk opzetten met een gehele ploeg professionele bedriegers.

"The Sting" is een sympathieke, elegante misdaadkomedie met een perfect geoliede plot en een ontspannen, ironicool gekleurde sfeer. George Roy Hill weet de balans tussen spanning en humor vloeiend te laten lopen, terwijl de samenwerking tussen Newman en Redford een klassieker blijft in charmante chemie. De periode‑reconstructie, de ragtime‑muziek van Scott Joplin en de statige art‑direction geven de film een tijdloos‑nostalgische uitstraling. De grote zwendel is knap onthuld en rond de eindclou blijft het even onzeker wie écht op wie past, wat de film extra meeslepend maakt. "The Sting" voelt nooit geforceerd of gemanierd; het is eenvoudigweg een meesterstuk van inzichtelijke misleiding en levendige karakters. Genoten van de derde herziening. 3,5 -> 4/5

Deze film begaat voor mij een doodzonde: ik geloofde de film niet. En dan bedoel ik: ik had het idee naar een film te kijken. Soms gebeurt dat en geen een film zou dat gevoel mogen geven. Mogelijk hebben de gedateerde look en het wat houterige acteerwerk ermee te maken of de rommelig vertelde plot. Geen idee. In ieder geval qua verhaal en visueel zat er voor mij niets bijzonders in. Alleen wil ik ook wel zeggen dat de film an sich niet slecht is dus een überlage score is ook niet terecht dan. 1,5*.

Goed. Maar zeker niet meer. Het trio Roy Hill/Newman/Redford slaan de handen weer in elkaar na Buch Cassidy and Sundance Kid en leveren met schijnbaar gemak een vlotte onderhoudende film. Het plot wordt zeer goed ontvouwd, de plannen om de gangsterbaas Shaw (you follow) op te lichten worden beetje per beetje zichtbaar. Het is al veel geschreven maar ook ik had direct Ocean's 11 in gedachten. Dat luchtig toontje en dito score waar er nooit echt gevaarlijk wordt en een happy end in de lucht hangt, is wat Soderbergh ook al presteerde. The sting zal bij mij geen wereldbeker winnen maar voor een zwoele zondagnamiddag is de match tussen Newman en Redford zeker een aangename verpozing. ik zou wel een rode kaart geven voor de score (Marvin Hamlisch gebruikte de muziek van Scott Joplin) maar dan schop ik tegen de schenen van de Amerikaanse muziek geschiedenis en veel kans dat die na tussenkomst van een President opgeschort zou worden .

Mijn vader kan voor veel films uit zijn eigen tijd geen geduld meer opbrengen, terwijl ik ze juist verslind. Komt hij dan ook aanzetten met 'n cinematisch avontuur uit de Ouwe Doos dat hij niet genoeg kan aanbevelen, dan word ik dus al gauw nieuwsgierig.

En terecht, zo bleek – en dat kun je bovendien goed zien aan m'n cijfer. De regisseur van Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) brengt zijn charismatische hoofdrolspelers opnieuw samen met een schitterend resultaat, maar het succes van deze samenwerking lag verre van enkel aan hen. Er zaten een paar heel bijzondere factoren aan verbonden.

Welke dat zijn, lees je in mijn uitgebreide review.

"Vengeance is for suckers."

Een wraakplot tussen oplichters dat wel een fraai verhaal oplevert. Het is ook eens een geen al te zware maffiafilm, maar al te zeer een komedie vind ik dit toch ook weer niet. Al denk ik dat in die tijd komedie veelal subtiele humor bevatte en niet direct van die dijenkletsers en getelefoneerde mopjes zoals we dat nu kennen. Al had je dat soort films uiteraard toen ook wel al. De eerder platte humor is wel maar meer gaan komen sinds jaren '80 en vooral sinds de '90s lijkt me. Hoe dan ook zou ik The Sting toch eerder een misdaaddrama noemen.

Daar waar deze insteek The Sting tot een best toegankelijke familiefilm maakt (al zou de 6+ van toen tegenwoordig wel 12+ dragen?), maakt het wel dat het echt rauwe er wat uitgetrokken wordt. Het voelt deels als een toneelmatige film in verschillende bedrijven, telkens afsluitend met stukje drama, een cliffhanger of plottwist. Nu hou ik wel van dat soort films, dus is me dat geen minpunt.

Het manke loopje waarmee personage Doyle Lonnegan gespeeld door Robert Shaw sukkelt, is trouwens niet geacteerd. Shaw raakte geblesseerd net voor de opnames en scheurde de ligamenten in z'n knie. Onder z'n wijde jaren '30 broek droeg hij dan ook een brace. Enigszins verwarrend is het wel dat Henry Gondorff [Paul Newman] in de film ook een tijd door moet gaan als Shaw. Al doen ze dit wel vaker in films, een personage de naam van een acteur gevend.

Typisch voor dit soort oudere films is de groots opgezette finale. En 'k moet zeggen, die ontgoochelt dan ook niet. Wel vind ik het kras dat een vrij luchtige film over gokmaffia (casinospelen en sportweddenschappen) het zo goed doet. En het is op de koop toe best een lange film, mede door het stukje Giallo-achtige er nog in verwerkt (met huurmoordenaar Salino, wat tot een extra plottwist leidde en dus zeker meerwaarde brengend). Het is toegegeven een zeer goeie bijzonder fijne film, vooral door de vele lagen van de oplichting (no honor among thieves) en plottwists. Een tijdloze klassieker toch wel, die ik met plezier zeer nauwlettend gekeken heb. Een 3,5 à 4 sterren.

In 1974 spande David W. Maurer trouwens een rechtszaak aan ter waarde van 10 miljoen dollar tegen scenarioschrijver David S. Ward en Universal Studios, met de beschuldiging dat de film zwaar leunde op zijn non-fictieboek "The Big Con: The Story of the Confidence Man" (1940). Hij claimde dat de film cruciale plotelementen, personages (zoals de waargebeurde meesteroplichters Fred en Charley Gondorff) en jargon direct uit zijn historische studie over Amerikaanse oplichters had overgenomen zonder bronvermelding of compensatie. Maurers positie werd aanzienlijk versterkt toen een adviseur van de film onthulde dat The Big Con als naslagwerk fysiek op de filmset werd gebruikt. Bovendien bevatte een officieel promotieboekje van Universal rechtstreekse citaten uit Maurers boek. In 1976 kwamen beide partijen een buitengerechtelijke schikking overeen.

Dan miste je toch enkele.