Michelangelo Antonioni

1. L’Eclisse (1962) (5 sterren)
2. Zabriskie Point (1970) (5 sterren)
3. Il Deserto Rosso (1964) (5 sterren)
4. Professione: Reporter (1975) (5 sterren)
5. L’Avventura (1960) (4,5 sterren)
6. La Notte (1961) (4,5 sterren)
7. Il Grido (1957) (4 sterren)
8. Blowup (1966) (4 sterren)
9. Le Amiche (1955) (4 sterren)

Heb alleen Zabriskie Point (2 sterren) en Blowup (3.5 sterren) gezien. Lijkt erop alsof zijn werk snel verouderd raakt.

Al zijn “kleurenfilms” zien een beetje gedateerd uit. Maar dat komt vooral omdat Michelangelo Antonioni probeerde authentiek tijdsbeeld te geven van het periode waarin zijn films uitkwamen.
Zijn meest gedateerd werkje is volgens mij: Il Deserto Rosso. Zulke films stralen bepaalde charme uit, die ik niet kan beschrijven.

Moet je zeker doen. Op audiovisueel gebied is Michelangelo Antonioni een genie. Niemand is zo goed als hij op dat terrein!

Dit is hem dan. Mijn favoriete cineast aller tijden! Ik krijg telkens weer kippenvel bij het zien van dit gezicht:

http://youtube.com/watch?v=jQU7JM_F7pc


1. L’Eclisse (1962) (5 sterren)
2. Professione: Reporter (1975)
3. Il Deserto Rosso (1964)
4. L’Avventura (1960)
5. Zabriskie Point (1970)
6. Blowup (1966)
7. La Notte (1961)
8. Il Grido (1957) (4,5 sterren)
9. Le Amiche (1955) (4 sterren)
10. Identificazione di una Donna (1982)
11. La Signora Senza Camelie (1953) (3,5 sterren)
12. Al di là delle Nuvole (1995)
13. Il Mistero di Oberwald (1981) (3 sterren)
14. Cronaca di un Amore (1950)

Allebei op Maandag overleden. Bizar.

Vergeet Eric Rohmer niet.

Maar dat kun je het hem toch niet echt kwalijk nemen? In 1985 kreeg hij een hartinfarct; dat maakte hem voor de rest van zijn leven invalide en hij kon niet meer praten. Het was dus niet zo verwonderlijk dat de kwaliteit van zijn films minder werd. Ik was (als trouwste fan) Antonioni sowieso dankbaar dat hij ondanks zijn lichamelijk gebreken films maakte. Het maakte voor mij niet meer uit wat hij regisseerde, maar dat hij regisseerde.

De laatste Mohikanen zijn voor mij: Jacques Rivette, Jean-Luc Godard en Jesús Franco.

Ook een van de laatste, maar niet oud genoeg: Abbas Kiarostami, Werner Herzog en Brian De Palma (en in mindere mate Francis Ford Coppola en Ridley Scott).
.

Daar ben ik het absoluut niet mee eens. Wij (wereldcinema in algemeen en fans) mogen van geluk spreken dat de laatste oude grootmeesters als Alain Resnais en Jean-Luc Godard nog niet zijn gestopt met regisseren van films.
Vorig jaar nog kwam Resnais met Coeurs. Het is geen meesterwerk ala Providence, Stavisky... of Marienbad (en eerlijk gezegd denk ik niet dat hij nog een meesterwerk in petto heeft), maar toch een geweldige film. Regisseren is zijn leven!


Wim Wenders werkt garag samen met artiesten die hij bewonderd. Hij heeft al eerder samengewerkt met Nicholas Ray (en Samuel Fuller) aan zijn project in 1976 Der Amerikanische Freund. Daar is toch niks mis mee?
Enkel 2 scènes in Al di là delle Nuvole zijn door Wenders opgenomen: scène aan zee en die laatste scène met die ramen. En ik vind eerlijk gezegd heel erg sympathiek van Wenders dat hij Antonioni heeft geholpen met zijn film.


De kloof tussen beide films is 13 jaar in tijd + het hartinfarct later!
En hoe kun een cineast ontraden dingen te doen waar hij heel zijn leven mee bezig is/was. Voor de cineast/artiest/kunstenaar is dat net zo erg als stoppen met ademen.

Michelangelo Antonioni heeft grootse meesterwerken afgeleverd:

- L'Avventura
- L'eclisse
- Blowup

Dit zijn toch echter wel de spektakels en nu is er overigens weer een mooie versie van Le Notte uit, namelijk van: Eureka - Masters of Cinema.

Dit is met afstand mijn favoriete regisseur. Zijn trilogie over vervreemding is briljant. Zijn beste film heeft hij na deze films gemaakt. Dit was tevens zijn eerste film in kleur. Hij tovert in deze film met kleuren. Ik heb het natuurlijk over Il Deserto Rosso. Een betere film is nooit gemaakt. Een heel bepalende factor in alle genoemde films is natuurlijk Monica Vitti.

Dat klopt helemaal. Mann kun je ook tot deze groep rekenen.

Heb jij Manhunter gezien? De 'touch' van Antonioni is in die film duidelijk voelbaar.

De cinema van Mann komt erg afstandelijk over. Ook de personages in diens cinema zijn als het ware "afwezig". Dat zie je niet alleen in alle films van Antonioni, maar ook in alle film van Mann. Ik bedoel "het afwezig acteren" waar ex-user "cempaka" het over had (bij L'Eclisse).

Ook visueel zijn er enorm veel overeenkomsten. Net als Antonioni houdt Mann van architectuur! Hij koppelt de architectuur altijd aan zijn personages en gebruikt de architectuur ook voor de allegorische verwijzingen.

UPDATE

1. L’Eclisse (1962)
2. Il Deserto Rosso (1964)
3. L’Avventura (1960)
4. Al di là delle Nuvole (1995)
5. Identificazione di una Donna (1982)
6. Blowup (1966)
7. La Notte (1961)
8. Professione: Reporter (1975)
9. Zabriskie Point (1970)
10. Il Grido (1957)
11. Le Amiche (1955)
12. Il Mistero di Oberwald (1981)
13. La Signora Senza Camelie (1953)
14. Cronaca di un Amore (1950)