Il Grido (1957)

Vrouw verlaat man en man slaat aan het zwerven met zijn dochter. Een aantal liefdes verder keert hij terug huiswaarts en zoekt hij de confrontatie met zijn vrouw. Film staat nog met twee benen in het neo-realisme en doet door de omzwervingen denken aan La strada. [Il Grido is interessant omdat het een degelijke ouderwetse film is waar de niewerwetse trekjes lichtjes doorheen schijnen. Dat die trekjes een film later tot ongekende proporties zouden worden uitvergroot in L’avventura heeft toch niemand kunnen voorzien, lijkt me.

Il Grido is interessant omdat het een degelijke ouderwetse film is waar de niewerwetse trekjes lichtjes doorheen schijnen. Dat die trekjes een film later tot ongekende proporties zouden worden uitvergroot in L’avventura heeft toch niemand kunnen voorzien, lijkt me. [/quote]

Sorry Olaf, ik deel jouw mening niet. Volgens mij is Il Grido juist een zeer moderne film, je zou 'm zelfs experimenteel kunnen noemen.
Meteen al het begin is heel bijzonder. Dan wordt de relatie door de vrouw verbroken zonder we iets vernemen over haar motieven.
In een degelijke ouderwetse film zouden deze motieven juist breed zijn uitgemeten. Voor Antonioni was dit niet interessant, omdat hij een film wilde maken over de psychische toestand van de man.

En de neorealistische trekjes zie ik eigenlijk niet. Ook Antonioni streefde een nieuwe waarachtigheid na, maar dat leidt bij hem tot heel andere resultaten.
Dat de hoofdpersoon van Il Grido een arbeider is, lijkt me slechts een cosmetische overeenkomst.

Ten slotte, ik denk dat de afstand met l'Avventura minder groot is, dan het op het eerste gezicht lijkt.

De triestheid spat van deze film af. Ik heb Aldo niet één keer zien lachen in dit immense drama. Zijn diep depressieve stemming wordt ondersteund door beelden van mistige landschappen. Michelangelo Antonioni kruipt in hem maar geeft geen duiding. Deze film doet helemaal niets onder voor zijn latere films.