Lo Sceicco Bianco (1952)

Leuk en luchtig debuut, met humor, een leuk verhaal en prima acteurs. 4/5

Dit is toch niet het officiele debuut van Fellini? Variety Lights (1950) toch?

Wel solo-debuut.
Variety Lights [ondanks dat 't ook het script van Fellini was] was mede-geregisseerd door Alberto Lattuada.

Ok, ik zift de muggen een beetje.
Trouwens wel een leuk filmpje van Fellini met heerlijke vertolkingen en een lach en een traan plotje. De scene waarin de fotostrip wordt geschoten verraadt Fellini's voorkeur voor flamboyante, chaotische, circusachtige taferelen die zijn latere films zo veelvuldig sieren.

Alweer een leuke Fellini,

Gelijk weet hij weer de juiste sfeer te benaderen. De film opent met een autorit, terwijl er op een fontein wordt ingezoomd. Klein detail maar wel fijn voor de sfeer.Het zegt zoveel meer, dan dat de personen uitspreken dat ze in Rome zijn.

Hele vlotte, grappige film eigenlijk. Het verhaal is simpel maar de personages fleuren het geheel wat op. Met name de gezichts uitdrukking van die tante is veelzeggend, wat een nieuwsgierigheid straalt er van haar af. Super komisch hoe Ivan zijn familie telkens maar weer om de tuin moet leiden. De film wordt nergens echt dramatisch en oogt zelfs al wat surreël bij momenten. de witte sheik die schommelt tussen 2 bomen in.

Verder heerlijke muziek en een fijn weerzien met mijn heldin Cabiria. 4*

Was hier niet echt van onder de indruk, misschien omdat de humor voor mij niet helemaal werkt. Het verhaal en zich loopt redelijk goed door en het is erg leuk om te zien hoe Fellini begonnen is. Vergelijkingen met z'n latere werk zijn zeker mogelijk maar de film Lo Sceicco Bianco heeft bij lange na niet de lading van Fellini's oudere films.

Was een beetje bevreesd om mijn laatste Fellini te gaan kijken. De voorlaatste (Le Notti di Cabiria) was me niet helemaal goed bevallen. Maar het bleek goed mee te vallen.

Deze kluchtige komedie stijl past Fellini veel beter dan het melodrama. Trieste en vooral Bovo zijn beiden goed als het liefdeskoppel en Sordi kan zich laten gaan als de sjeik (fantastische entree trouwens). Een hoop onzinnige toestanden, maar veelal leuk.

Van DeSica zie ik liever de drama's en helemaal niet de komedies. Bij Fellini is het veelal andersom.

Het debuut van Fellini en ik kan niet bepaald zeggen dat ik onder de indruk ben. Het probleem van deze film is vooral dat het een komedie is, maar dat ik de humor er vaak niet van inzag. Het is allemaal wat te simpel en te vlak om echt te vermaken. De sjeik zelf is dan nog wel het meest vermakelijk met zijn zogenaamde macho-gedrag. Ivan vind ik daarentegen juist weer niet zo leuk, al is hij wel inventief in het misleiden van zijn familie. Gelukkig is de film dan nog wel redelijk sfeervol eerst in Rome, maar later ook op de filmlocatie. Redelijk onderhoudend, maar verder een vrij nietszeggende film die me niet lang zal bijblijven.

2,5*

Deze film wist mij maar een paar momenten te overtuigen. Grotendeels is de film, met een nogal nietszeggend plot, gevuld met overdreven en nogal theatrale acteerprestaties en humor. Soms komt het vakmanschap van Fellini naar boven drijven, maar helaas is dat voor mij niet genoeg. Vooral het plot met Ivan weet te irriteren.

Wat mij verbaasde tijdens het kijken naar ‘Lo Sceicco Bianco was de aanwezigheid van een groot aantal elementen, die in latere films van Fellini nog een keer, maar dan grootser, aan bod zullen komen. Het meest opvallend is natuurlijk de circusmuziek van Nino Rota, verder o.a. nog: Cabiria uit ‘Le notti di Cabiria’, de schommelscène uit ‘Giulietta degli spiriti’, het bouwwerk uit ‘8½’ en de fonteinen uit “la Dolce Vita’.

De herkenbaarheid van Fellini’s audiovisueel handschrift in een beginstadium is de grootste aardigheid om dit filmpje te zien. Voor de rest is het een beetje flauw en gedateerd verhaal over droom en werkelijkheid.

Als solodebuut is La Sceicco Bianco op zich niet slecht, maar indrukwekkend kan ik het met de grootste moeite niet noemen. Het plot is enorm mager en de acteerprestaties zijn voornamelijk erg flauw of gewoon slap. Eigenlijk steekt Masina's cameo als Cabiria daar met gemak bovenuit. Ik vond vooral Trieste irritant en Bovo is meer knap dan goed. Beide acteurs zijn ook absoluut niet in staat om de kleine dramatische kant die Fellini toch duidelijk ook wilde hebben naar boven te halen.

Wel leuk is het om te zien hoe typische Fellinidingetjes hier al terug te zien zijn. De introductie van de titelfiguur is bijvoorbeeld prachtig, evenals zo'n vuurspuwer die zonder reden de boel komt opleuken. Daarnaast vond ik de scène op het politiebureau ook bijzonder grappig. Jammer dat de hele film niet in die lijn was.
2,5*