Claire Denis

Na Vendredi Soir en in mindere mateTrouble Every Day had ik de hoop bijna opgegeven, maar gelukkig zag ik deze week Beau Travail.
Ik hoop dat ze ooit nog eens een film in die stijl maakt.
Misschien moet ze ook eens een scenario van een ander regisseren. Er zitten in haar films soms van die geforceerde en bedachte dingen. Beau Travail had dat niet.

Hoewel ik nog niet helemaal begrijp wat je hiermee (geforceerde, bedachte dingen) bedoelt... Kan je dat toch nog uitleggen.

Zo'n film heeft ze al vaker gemaakt, talloze zelfs. Misschien beter passend bij jouw smaak: Chocolat (die uit 1988 dus!) en S'en Fout la Mort. L'Intrus zou ik er ook onder scharen en Nenette et Boni ook, maar goed, jij ergert je aan iets dat ik niet goed kan duiden, dus moet je niet naar deze (bijna kritiekloze) Denis-fan luisteren.

Sterkte vast met zoeken!

Ik vind de personages in genoemde films onecht, ik kan hun handelingen niet volgen en voel geen binding met de personages. Ze komen op mij over als arthouse typetjes (te ver doorgeslagen gekwelde en zielige personages).
De gebeurtenissen in die films vind ik ook niet bijster interessant en te bedacht. Beide films vind ik ook deprimerend.

Ik begrijp in de verte wel wat kappeuter bedoeld. Nou moet ik melden dat ik alleen Trouble Every Day en Beau Travail gezien heb.

Wat in eerst genoemde wel het geval is, is dat Denis de personages expres een bepaalde 'gemaaktheid' meegeeft, naar mijn gevoel. De personages zijn ingetogen, inzichzelfgekeerd. Het is dan ook bijna een stijlmiddel geworden, zo'n personage als de vrouw in het dichtgetimmerde huis. Maar goed, ik vind dat juist prachtig.

Claire Denis maakt haar personages als dichtgetimmerde huizen, als opgesloten in zichzelf, zonder enig redelijk contact met de buitenwereld. Dat maakt ook haar films tot échte kunstwerken.

Ik weet niet of je dit bedoelde, maar ik mijmer ook maar wat

Ja toch wel.
Vooral aan Vendredi Soir vind ik weinig spontaans zitten. Het komt op mij allemaal erg bedacht over. Natuurlijk is elke film bedacht, maar een film die je continu uit de illusie haalt en je laat meekijken en meevoelen met de keuzes en overpeinzingen van de scenarioschrijver/ regisseur daar ben ik altijd wat allergisch voor. Maar dat is natuurlijk *kuch* erg persoonlijk.

Persoonlijk is het sowieso..

Maar ik vind het juist wel een kracht van Denise. Het "hypergestileerde" straalt iets uit. Zelfde heb ik wel bij meer films overigens (Tony Takitani, Code 46, Innocence etc.), films die heel erg 'dicht' lijken. Of dat alles zo goed is overdacht dat er bijna geen ruimte overblijft.

In Beau Travail vind ik het vooral nog ondoorgrondelijker, en het had op mij een extreem ontroerend effect. Het verhaal is natuurlijk ook geheel anders dan bij Trouble Every Day. Voor mij is het een volmaakt kunstwerk, van ongekende diepte (ook in karakters).

Heren: In plaats van mijmeren op jacht naar meer Claire Denis zou ik zeggen! Ze heeft nog een handvol andere films gemaakt, dus....

Maar verwacht geen hyperstilering meer, want Beau travail spant daarin de kroon. Films als Nenette et Boni en J'ai Pas Sommeil hebben meer een standaard verhaal (vaak mensen die zich proberen te ontworstelen aan de marges), maar onderscheiden zich door de zweverige Claire Denis stijl, zonder dat die opvallend aanwezig is. Maar omdat het even geleden is dat ik de films zag heb ik het laatste niet recent getest op kappeuters allergie

L'Intrus maakt zich zeker wél schuldig aan de overstilering en onbegrijpelijk arthouse types, maar als je daar doorheen kijkt zie je worsteling van een oudere man (wél een echt mens) met zijn leeftijd, zijn gezondheid en zijn harde karakter wat hem slechts eenzaamheid heeft gebracht. Dan blijken die arthouse types (Dalle en Golubyeva maken het beiden erg bont) helemaal niet erg, die zijn toch alleen maar decor. En wellicht bestaan ze zelfs niet eens, behalve in de fantasie (én dus in de film ). Wat werkelijk raakt is die worsteling van die man en manier waarop de verzengende beelden en muziek het moment vangen, waarop hij uit zijn evenwicht raakt aan het eind van zijn leven. En dan ondergaat hij ook nog een harttransplantatie: hij krijgt het hart (en dus de ziel) van een ander.

Dan is er een grote kans dat je de andere je toch ook wel gaan bevallen. Dat geldt namelijk voor bjna elke Denis-film (muv Vendredi Soir).



Het is maar wat je horror noemt. De films hebben een bepaald soort bruutheid, of meer directheid. Maar bloed inderdaad niet per se, of het moet het hanenbloed zijn uit S'en Fout la Mort.

Waarom? Ik vond Vendredi Soir juist enorm sterk. Ik quote cinema.nl:

Denis confronteert Laure, die op het punt staat bij haar geliefde in te trekken en op vrijdagavond naar een etentje rijdt, met een schier eindeloze file in Parijs. In haar auto bereikt Laure een toestand van acceptatie die neigt naar meditatie. Dan klopt een voetganger aan die vraagt of hij naast haar mag zitten. De lyriek begint.
Mooie onderbelichte close-ups van zijn kraag, van sigarettenrook, van lome blikken die alles en niets kunnen zeggen; op de achtergrond gedempte straatgeluiden en stadse dramatafereeltjes die vanuit de comfortabele autozetel te volgen zijn.
De kijker wordt meegenomen in deze grote mijmering, een beetje als in In the Mood For Love. Er gebeurt wel wat, maar niet veel; er wordt wel gesproken, maar niet veel. De camera heerst, de sfeer vertelt.

Deze film is in feite één grote metafoor voor de sluimerende bindingsangst van de hoofdpersoon Laure.

Mijn interesse in cinema van Claire Denis werd daarna licht de kop ingedrukt bij het bekijken van Trouble Every Day, dat me thematisch niet echt aanstond. Het wordt ondertussen wel tijd dat ik eens meer werk van haar ga zien. Klasse regisseuse.

Voor mijn gevoel is Vendredi Soir een film waarin de beeldtaal gewoon teveel op de achtergrond is geraakt en het script de sfeer bepaald. In mijn beleving is dat bij de andere films andersom; en daar hou ik van.

Ben door je quote wel weer nieuwsgierig geworden. In the Mood for Love is geen slechte referentie natuurlijk. Ik zag Vendredi Soir pas 1x, dus misschien moet ik het nogmaals proberen en heeft ze echt alleen maar fantastische films gemaakt, zonder een dipje.

Trouble Every Day laat zich ook niet direct als een Claire Denis ontmaskeren, maar juist daar blijkt de sfeer de hele film te bepalen als eenmaal duidelijk is hoe de vork in de steel zit (tenzij je je laat misleiden door het warrige script/verhaal en dus concludeert dat je het bagger vindt).

Volgens IMDB komen er dit jaar twee(!) films van Denis aan.

Ja ik zag het ook. Fijn vooruitzicht.

Ze heeft met de hand op haar hart beloofd (bij de vieweing van L'Intrus op het IFFR) dat haar volgende film een komedie zou worden. Ik weet niet welke van de twee daar beter bij past. Claire samen met Huppert intrigeert mij wel. Huppert heeft zo'n sfeerbepalende aanwezigheid, dat de hand van de regisseur daar soms minder volebaar is en het meer een Huppert film wordt. Ben benieuwd hoe dat Denis vergaat.

Denis is Meet the Meastro regisseur op het IFFR. 35 Rhums gaat daar draaien en Nenette et Boni gaat op tour langs Zuidhollandse filmtheaters.

Interessant. Hopen dat het nu echt Meet the Maestro wordt. (vorig jaar had menigeen het al over 'Miss the Maestro')

Het jaar daarvoor (Gus van Sant) was de maestro er ook niet en ik twijfel of Haneke er in 2005 was. Maar Denis is volgens mij in tegenstelling tot de Coens en Van Sant een redelijk vaste gast in Rotterdam.

Klopt, geen van de geselecteerde maestros is er nog zelf bij geweest. Denis heb ik overigens ook nog nooit in levende lijve gezien, terwijl ik vier van haar films op het festival zag, maar wellicht was zij er op andere dagen.

Denis was zeker en vast aanwezig. Heb haar bij Beau Travail, Vendredi Soir én L'Intrus gezien. In het jaar van Trouble Every Day was ze er of niet of op een andere dag.

Ik kan me niet voorstellen dat ze niet komt, ze is natuurlijk ook een 'kleinere' naam dan Haneke, Van Sant en Coen. Klein maar heel fijn dus.

Ik zou iedereen aanraden ook Nenette et Boni mee te pikken in de tijd aanlopend op het festival Het was mijn eerste kennismaking met Denis. En bij mijn weten is er geen Engelstalig ondertitelde DVD voorhanden (of althans niet heel erg betaalbaar). Naast haar recente werk heb ik alleen J 'Ai Pas Sommeil op DVD.

Ik heb Nenette et Boni nog op VHS, misschien moet ik die eens via de HDD overzetten op een DVD.

Claire Denis Film Scores.

DISC 1: NENETTE ET BONI:
1. Opening
2. Bus Vision 1
3. Boxer, The
4. White Material
5. Children's Theme 1
6. Maria and the Boxer
7. Workers
8. Andre and the Old Man
9. Yellow Dog
10. Maria and the Old Man
11. Maria and the Sheriff
12. Andre's Death
13. Children's Theme 2
14. Attack On the Pharmacy
15. Bus Vision 2
16. Closing

DISC 2: TROUBLE EVERY DAY:
1. Opening
2. Train Montage 1
3. Night Time Apartments
4. Night Train
5. Lionel Home Drunk
6. Train Montage 2
7. Rene's Death
8. Lubec
9. Machtilde
10. Lanterns
11. Necklace, The
12. Closing

DISC 3: VENDREDI SOIR / L'INTRUS:
1. Opening
2. Binoculars
3. Running Dogs
4. Night Drive
5. Horse Dream
6. Pusan Snow
7. Purple Sea, The
8. Sleepless Night
9. Black Mountain, The
10. Closing
11. Nightfall
12. Le Vestibule
13. Le Rallye
14. Falling Asleep
15. Jean
16. Street Fight
17. Laure's Theme
18. Hotel Love
19. Footsteps
20. Le Voiture
21. Chambre 26
22. Sunrise

DISC 4: 35 RHUMS:
1. Opening Titles
2. Dream
3. Houses
4. Maid Theme
5. Room 321
6. Computer
7. Notre Dame
8. Killing Theme
9. Taxi To Cor‚
10. Cor‚ On Stairs, Love Theme
11. Maid Theme (End)
12. Closing Titles
13. Killing Theme [Alternative Version] - (alternate take)
14. Trouble Every Day

DISC 5: WHITE MATERIAL:
1. Ma Soeur
2. La Passerelle
3. Les Gateaux
4. Camions
5. N‚nette Est L…
6. Petites Chiennes
7. Nosf‚ratu
8. Petites Gouttes D'eau
9. Les Cannes A Pˆche
10. La Mort De F‚lix
11. N‚nette S'en Va
12. Les B‚b‚s
13. Les Fleurs
14. Rumba

Oeh - fijne tip!

Ja, de filmmuziek van Tindersticks is echt geweldig. Op hun reguliere albums vind ik ze wat onevenwichtig, maar zo'n score vullen ze telkens uitstekend in