Down by Law (1986)

Wat een rampzalig verschrikkelijke film is dit zeg.
Film kreeg een prima cijfer hier dus besloot het gokje maar te wagen.
Kon hem met iemand ruilen op het forum dus hatsé.

Was opzich wel gecharmeerd van roberto Benigni in La Vitta e Bella dus kon deze er ook nog wel bij!

Maar nee .... tragisch, tragisch en diep triest!

- Zwart wit hadden ze achterwege mogen laten,
- Verhaal gaat helemaal nergens over,
- De ontsnapping kwam even uit de lucht vallen,
- En op het moment dat de film dan een beetje gaat beginnen is het afgelopen,

En dan heb ik het nog niet over het stukje waarin Roberto binnen 2 uur smoor verliefd wordt op een restaurant meisje dat totaal niet moeilijk doet over een stel ontsnapte gevangen.

Nee .... niet aan mij besteed dit!
Kan er niet meer dan een 1,5 van maken en moet daarmee net als jullie toe zien hoe deze film van een 3,74 naar een 3,73 gaat!

Het is niet anders!

Prachtig. Technisch mooie film, fraaie beelden, mooie tracking-shots, zwartwit wat de sfeer van de film prima ondersteunt. Het verhaal is wat dun, maar daar gaat het helemaal niet om. Het is geen ontsnappings-film, dus de ontsnapping krijgt nauwelijks aandacht. Het draait, voor mij dan tenminste, puur om de beelden, dialogen en sfeer. En die zijn raak.
Mooi contrast ook tussen de drukke, naieve en opgetogen Bob en de gereserveerde stijl-typetjes Jack en Zack.
Had we een iets grotere rol voor Birkin willen zien. Mooie dame........

Al erg lange tijd stond deze bovenaan op m'n to-see-list, en nu is het er eindelijk van gekomen. Erg bekend met het werk van Jim Jarmusch ben ik niet maar ik was er al wel uit dat hij vreemde films maakt. Bij Broken Flowers beviel dit ontzettend, bij Ghost Dog minder. Dit is dus mijn derde Jarmusch en (tot nu toe?) de beste.

Bij de beginscène was ik al verkocht. Tom Waits' Jockey Full of Bourbon klinkt lekker hard met goede beelden in zwart-wit. De sfeer zit er al meteen in. De scènes zijn leuk. Bij de dialogen weet je nooit helemaal waar het heen gaat maar het kon mij wel bekoren. Tom Waits de acteur is net zo gaaf als Tom Waits de muzikant dus als hij in beeld is verveel ik me niet. John Lurie vond ik minder interessant, maar de tegenpool Roberto Benigni maakt het helemaal goed! De meeste humor in de film is aan hem te danken.

Leuke scènes komen en gaan, en waar ik maar al te blij om ben is dat ze de ontsnapping uit de gevangenis zo lekker kort houden, in plaats daar een heel issue om maken. Door dit soort dingen en de zwart-wit filmstijl blijft dit een ontzettende originele en gave film. De muziek is ook lekker maf, en past er ontzettend goed bij. Het zou zo een Tom Waits score kunnen zijn, maar dan wat minder. Door het geweldige spel en dialogen is de balans tussen vriendschap en irritatie prachtig weergeven.

Aan het eind van de weg zit het er op, en was het nog even door genieten door nog een laatste Tom Waits track: Tango Till They're Sore. Originele en leuke film met glansrollen voor Waits en Benigni. Ik heb genoten! Om in de juiste sfeer te blijven heb ik maar Tom Waits' meesterwerk Rain Dogs opgezet, en daar zit ik nu nog even een klein uurtje van te genieten.

4,0*

Op basis van Night on Earth & Broken Flowers was ik zowaar verplicht om nog eens een film van Jim Jarmusch onder ogen te komen!

Een uitstekende film met prachtige zwart - wit contrasten en werkelijk waar enkele sublieme shots ( dàt tracking shot in het moeras, echt eentje om in te lijsten ).

Ik vond het altijd wat vreemd dat iemand als Jarmush zo weg was van Werckmeister Harmoniak, maar nu ik deze film van hem gezien heb valt alles perfect op zijn plaats. De film heeft een dromerige, fantasiegloed over zich heenhangen, wat mede voortkomt door een verhaal dat niet te voorspellen valt èn opgesierd wordt met sterk acteerwerk, komische belevenissen en voortreffelijke muziek!

Een knappe prestatie aangezien de film alles in huis heeft ( inclusief een afgeleefd personage ) om voor een rauwe, realistische film door te gaan.

Slechts in het begin ( na de overrompelde intro! ) moest ik even in de film komen, omdat Jarmush teveel opging in zijn dialogen. Een dikke 4*

Andermaal een heerlijke audiovisuele belevenis van Jarmusch die zich ondertussen wel in mijn favorietenlijstje begint te nestelen.

Tal van prachtige shots van begin tot eind, met een aantal scenes in het moeras die me erg aan Ivan's Childhood deden denken. Leuke soundtrack ook en een broeierige en swingende sfeer. Geweldig ook hoe Jarmusch ruwweg drie verschillende locaties in de sfeer betrekt en ze alledrie feilloos neerzet.

Daarnaast zijn de hoofdrolspelers gewoon alledrie geweldig. De dialogen zijn dan ook geweldig geschreven, misschien dat dat werkt, maar er is gewoon echt niks op aan te merken. Jarmusch' humor werkt ook fantastisch. Lekker ongecompliceerd verhaaltje ook, maar natuurlijk gaat die niet om het verhaal, dat zou echt alleen maar de dialogen, humor, sfeer en het audiovisuele in de weg zitten.

Net iets minder dan Dead Man, maar komt alsnog aan een 4.5*

Weer een erg fijn Jarmush filmpje waar het zwart wit toch zeker wel op zijn plaats is en het verhaal en de manier van... ook weer typisch Jarmusch is. Om te beginnen krijgen we een prachtige indroductie met DJ Zack en Pooier Jack die allebij in de problemen komen door iets waar ze zijn ingeluist en onschuldig in de bak belanden. Ze worden trouwens ook erg goed gespeeld door John Lurie en ook vooral door Tom Waits. In de cel maken we kennis met niemand minder dan: Roberto Begnini die ik toch altijd wel een geweldige Italiaan zal vinden. Kennelijk maakte Beginini in deze film al begin carriere in Amerika want volgens mij is Beginini niet voor niks een slechte Engelse spreker in deze film. De volgt dan de verveling in de cel met die oervervelende Roberto als aanwezigheid en naderhand word de film erg leuk met de ontsnapping. Dan breekt de sfeer wel open en komen we in Louisiana terecht en zit je soms wel te denken alsof dit niet gewoon in de jaren 20 afspeeld ipv de jaren 80 waarin de film zich afspeeld. Soms vraag je zelfs af of de Coen Brothers hun mosterd ook hiervandaan hebben gehaald voor hun film Oh Brother, Where are Thou?

En vanaf dat moment begint er een doldwaze avontuur waarbij de 2 die och zo vervelende Roberto maar op sleeptouw hebben. Zo word het avontuur grappig en soms ook spannend tegelijk. De plaatjes en de sfeer is zoals gezegt gewoon schitterend, en natuurlijk ook weer helemaal zoals we van Jarmusch gewend zijn.

En het einde is zo mooi en hartverwarmend.

Nee, ook dit was weer een erg mooie film van Jarmusch. Die man heeft het zeker wel in zich om ook veel aandacht te besteden aan sfeer en de droge humor en tegelijkertijd ook subtiel serieus te zijn. Dit was er ook 1 van. En ook 1 in zijn begin jaren als regiseur. Deze krijgt een 4,0* van mij.

Je snapt de film volgens mij niet helemaal. Alles wat je nu op noemt zijn voor mij plus punten. Vooral het feit dat ze meteen ontsnappen zonder ook maar iets te laten zien. En zwart wit is een handelsmerk van Jim Jarmusch. Je zecht nu wel dat het geen zwart wit had moeten zijn maar dan zouden de swamp scenes helemaal uit elkaar vallen. In kleur zou dat totaal niet werken. En wanneer je gaat zeuren over iets kleins als het stukje waarin Roberto binnen 2 uur smoor verliefd wordt op een restaurant meisje dan ben je echt aan het mieren neuken. Roberto Benigni speeld in heel de film een wazige rol dus waarom zou dit dan niet kunnen. Deze film is gewoon zeer goed en iedereen die het daar niet mee eens is heeft een steekje los

Nou, nou, nou. Iemand afrekenen met je eigen mening als instrument om je gelijk aan te tonen.......Het is niet da ik je mening over de film niet deel, maar je reageert hier wel erg kort door de bocht. Down by law lijkt me bij uitstek een film waar je flinke voor-en tegenstanders voor kunt vinden. Dat betekent niet da een van beide gelijk heeft. Het is een film die je ligt of niet, die (wellicht) aan je verwachtingspatroon voldoet of niet. En dat kan het verschil betekenen tussen hoge waardering en het tegendeel daarvan.
Ik hou ervan, jij houdt ervan en anderen niet. Dat maak niet dat er een steekje los is, her en der.......

Mooie film weer van Jarmusch. Stukje minder dan Dead Man, maar nog steeds erg goed. Fijne sfeer weet hij altijd te creëren. Vooral door de fraaie muziek. Waits en Lurie zijn uitstekend, Bengingi irritant. 3.5*

Als je met zulke muziek en beelden begint kan het al niet meer fout gaan

Alhoewel.. na die intro zakt het gelijk even in.. érg statisch allemaal en die schreeuwerige vrouw was afzien. Tom Waits en John Lurie zijn gelukkig wel geknipt voor die rollen met hun koppen, maar dan komt Benigni en de film krijgt een andere toon (Jack en Zack kunnen opeens lachen).

Die clown past eigenlijk totaal niet in zo'n sfeerfilm, hij misstaat in die fraaie beelden. Aan de andere kant geeft het de film wel dat onbestemde karakter mee. Hij heeft ook iets irritants over zich terwijl die gebaartjes en stem weer grappig zijn. Ik weet niet wat ik zou doen in een cel met hem: doodlachen of mezelf ophangen, misschien beide.. De scene dat hij zit te schranzen in dat restaurantje en de anderen angstig naar binnen loeren is trouwens fantastisch.

Er hangt verder een lekker broeierig sfeertje vanwege de muziek (hoe kan het ook anders in Louisiana) en die moerassen. Mooie shots uiteraard, en het simplistische, 'afgeraffelde' plot en het einde zijn heerlijk. Let ook op details zoals het vele geroezemoes op de achtergrond in de gevangenis. Prettige film uiteindelijk die uit losse hoofdstukken lijkt te bestaan, ruim 3,5* voor nu.

Waar ''Dead Man" het nog net kan hebben gaat het hier mis; het zijn allemaal karikaturen. Zal wel de bedoeling zijn geweest, maar ik vond het storend. Er was ook geen bevredigend einde, film stopt eigenlijk gewoon. Beetje goochelen met zwart/wit sfeerbeelden was in deze film voor mij niet voldoende.

En... voor échte non-gesprekken tussen kleine criminelen adviseer ik het meesterwerk ''Fargo''.

Of in...Pulp Fiction!

Fargo en Pulp Fiction zijn toch ook erg karikaturale films? Iets waar ikzelf overigens geen enkel probleem mee heb.

Vind dit ook een prima Jarmusch trouwens.

Mijn oordeel blijft natuurlijk subjectief.
Ik vind het in Down by law storend (bij Dead Man net nog niet). In Fargo en PF vind ik e.e.a. beter gedoseerd; Het typetje gaat de film/het verhaal niet overheersen. Kan ook zijn dat er sterkere acteurs in zaten die zoiets gewoon beter neerzetten (Buscemi). Kan ook ermee te maken hebben dat ik het verhaal in DbL gewoon ongeloofwaardig vond.