Trouble Every Day (2001)

Inbrekers die een krankzinnige vrouw in een dichtgetimmerde kamer treffen. De inbrekers vluchten niet, nee, vanuit het niets gaat een van de jongens de vrouw zoenen door de 'tralies' heen! En vervolgens duikt ie maar met haar in bed. Tja...
Dan zal de film over sexbeluste vampieren gaan, dan nog vind ik het vergezocht. De rest van de film is namelijk vrij serieus.


Vanaf het moment dat Gallo haar slipje uittrekt wil de vrouw niet meer en geeft ze duidelijk aan dat dit ongewenst is. Laat staan de genitale verminking die er op volgt.
Vind ik een belachelijk einde voor een film. Walgelijk gewoon.


Hoe Gallo en die krankzinnige dame zich (uiteindelijk) gedragen is 100 procent horror. Ik snap wel dat je het anders beleeft door bepaalde estethische waarde, maar sec is het gewoon horror. Het is niet het hoofdgenre, dat niet.

Ik ben het niet met je eens (althans met je voorbeeld, wel dat de film serieus is), want je geeft zelf al aan dat deze scene het verhaal dient: het gaat over aantrekking en lust. terwijl je op dat moment nog niet weet waar het verhaal over gaat. Juist daarom is de scene zo sterk. Maar goed verschillen van mening vind ik prima. Goed dat je zo'n voorbeeld geeft.



Het is moeilijk om over het einde te discussiëren zonder dat er spoilers in komen. De scene waarin Gallo zich in de badkamer aftrekt is heel erg sterk. Het geeft namelijk aan dat hij ontzettend veel van zijn vrouw houdt, maar haar niet kan beminnen omdat hij besmet is (en dan hoeft het vampirisme nog helemaal geen metafoor voor aids te zijn - maar zelfs dan)

In die lijn kun je het einde ook interpreteren. Dan is het misschien 'bruut' maar in de lijn van het wel willen maar niet kunnen past het precies. Denis is de hele film ontzettend subtiel en dan komt er een plot als een mokerslag, dat vereist enige krachtige scenes. Ik kan ook niet bepaald emotieloos bij verkrachtingsscenes toekijken, maar omdat het zo mooi past vind ik het hier niet storend.

Misschien toch nog Beau Travail eens kijken. Hoewel op een zinderende manier medogenloos geen bloed en ander bruut geweld... Haar stijl spreekt je immers aan.

Hoe Gallo en Dalle zich gedragen is verschrikkelijk, maar dat maakt de film toch geen horror?

Cannibale lust vind IK horror.
Soit. Het is maar net hoe de film op je over komt. Genre-aanduidingen zijn niet zo belangrijk, het gaat om de beleving.

weet iemand waar deze film te koop is?

erg zware film, maar ook ergens wel lief en mooi.

Visueel erg mooi. De shots nemen de tijd en weten ook echt sfeer over te brengen. Ze zeggen OF heel veel, OF heel weinig. De soundtrack ondersteund die rare sfeer mooi. Al is het muzikaal nu niet echt mooi ofzo. (weet niet waarom, dat vind ik nu zo)

Het verhaal is knap in elkaar gezet. Van een nietszeggend iets, word naar een compleet verhaal toegewerkt. Op het moment, dat alles zo'n beetje begint te dagen, had je het liever niet begrepen.

Zoals ik al eerder zei, zware film. Een film die grenzen opzoekt en er met gemak ook overheen gaat. Als dit met stijl gebeurd, ben ik daar graag voor te vinden. Het rare bij dit soort fillms is, dat je sympathie en of medelijden voor de mensen krijgt in de ene scene, terwijl je er weer heel anders tegenaan kan kijken in de andere scene. Die emotie omslag is best vermoeiend.

Erg indrukwekkend en mooi dus, maar niet elke dag. 4.5*

Liever niet elke dag toch.

Mooie zin!

Ook een mooie poster.

brr wat je mooi vind.

Sterke film waarin de erotische spanning voortdurend te snijden is, om enkel op vreselijk excessieve wijze tot ontploffing te komen.

Die sensuele maar ook lichtjes bevreemdende sfeer wordt briljant kracht bijgezet door de Tindersticks-soundtrack, met als absoluut hoogtepunt het 'titelnummer' Trouble Every Day.

Op visueel vlak werd ik niet helemaal overdonderd, gewoon zeer degelijk. Deed me trouwens wat denken aan het ijzersterke Don't Look Now (Nicolas Roeg).

Dan zijn er nog de goede acteurs, met op kop een wederom zeer enigmatische Vincent Gallo. Ook Béatrice Dalle, die het midden houdt tussen wellustig en huiveringwekkend, en de wondermooie Tricia Vessey, weliswaar in een minder in het oog springende rol, doen het erg overtuigend.

Veel héél enthousiaste reacties bij deze film, zo laaiend ben ik dan weer niet. Maar een bijzondere prent is Trouble Every Day zeker.

Overduidelijk not my cup of tea. Heb het verveeld aan zitten kijken. Wat een trage film waarin praktisch niet gesproken word op momenten dat het in mijn beleving voor de hand ligt dat er wel gesproken zou moeten worden. Superirritant dat je zo lang moet wachten op beweging en echt niet kan doorspoelen omdat er dan weliswaar miniscule maar voor het verhaal belangrijke details gemist worden. Het heeft wat van een 'art-performance' .

Niet vreemd dat een acteur hier met mij vol lof over sprak. waarschijnlijk best leerzaam en intrigerend voor "filmkunst insiders" - gaap gaap van mijn kant. Een 1,5

brr..

Een klassiek horror gegeven ( Een dokter die de gevolgen van zijn experimenten niet onder controle heeft) wordt gebruikt om het verschil tussen liefde en lust uit te beelden. En hoewel controversieel, en op de pijngrens, slaagt Denis hier wonderwel in. Het verhaaltje is natuurlijk maar een kapstok en Denis laat de kijker liefde ervaren als iets dat constant in gevaar is. Mensen zijn beesten met een laagje vernis. We hebben het allemaal al eens eerder gehoord en gezien. Maar nog nooit zo geniepig en shockerend als in deze film. Ik heb de film een dag later voor de tweede keer gekeken omdat ik eigenlijk niet kon geloven dat ik hem goed vond De een na laatste scene heb ik niet gezien, want die wil ik nooit meer zien. Maar los van de thematiek is dit ook gewoon een bloedmooie film met een ontzettende beheersing van ritme, kleurgebruik, muziek en acteerprestaties. Zou zo maar kunnen dat ik hem nog eens ga kijken. En ben zeer benieuwd wat Denis zelf over deze film heeft te zeggen.

De nogal ouderwetse kapstok waaraan de film terloops wordt opgehangen (het uit de hand gelopen experiment op mensen) vind ik een zwakke plek in de film. Maar het is een van de weinige. Want ik vond dit een fascinerende, gruwelijke, mooie en gelaagde film met een geweldig mooie soundtrack. Met inderdaad een thema dat al zo oud is als de mensheid, maar erg mooi. De twee scenes zijn natuurlijk gruwelijk en in your face, maar juist dàt contrast is de kern van het verhaal.

4.0*

Zo wat een erotische spanning knalt er soms vanaf.. Vooral de scene waarin de jongen de vrouw in het huis ontmoet, geweldige opbouw tot een bizarre climax.

Prachtige muziek ook, lekker rustig camerawerk, mooie standpunten en fijn kleurgebruik met voorwerpen; had soms het gevoel naar een jaren zeventig film te kijken maar het is toch echt 2001.

Heb de film onder vermoeide omstandigheden gezien en ben eventjes weggezakt, en blijkbaar was dat op een cruciaal moment omdat ik nu lees dat het om een mislukt experiment gaat..

Maar goed, gedurende de film miste ik eigenlijk niet eens zozeer een verklaring voor de gebeurtenissen (anders dan psychische waar ik toen vanuit ging). De spanning tussen de personages en de sfeer waren al voldoende en ik zal zeker nog een keer kijken om de eindjes aan elkaar geknoopt te zien. Dan kan het er alleen maar beter op worden.

Toch een heel andere film dan Beau Travail. Toevallig deze week gezien, deze Trouble Every Day had ik echter al een stuk langer in het vizier.

Eerlijk gezegd had ik er meer van verwacht. Zandkuiken verwoordt perfect hoe ook ik deze film heb ervaren. Visueel echt niet zó overdonderend, wel degelijk. De sfeer is te weinig indringend. Enkele aardig sterke scènes, maar flink gegrepen werd ik helaas niet.

3.5*

Voor het eerst van deze film gehoord toen ik Onderhond's lijstjes doorspitte n.a.v. zijn laatste Movie Meter contest. Zijn zeer positieve recensie maakte mij onmiddellijk nieuwsgierig.
Troubled Every Day vond ik zeer onderhoudende maar wel erg vreemde film waarvan je in het begin niet direkt weet waarop het uit zal draaien.Je moet je hoofd er wel goed bijhouden, maar ondanks dat de film niet ondertiteld was wist ik toch vrij snel hoe alles in elkaar zat. Hoewel de film nogal traag was, er weinig dialogen in voorkwamen was de spanning niettemin te snijden. Je kon aanvoelen dat er op het einde iets bijzonders stond te gebeuren. De soundtrack paste zeer goed in deze sfeervolle film en ook visueel zag het er allemaal best mooi uit. Toch opvallend dat Beatrice Dalle altijd de rollen speelt van perverse gestoorde vrouwen. (zie "37°2 le Matin", "à l' Interieur"). Mooie vrouw trouwens ook die Tricia Vessey.
Kort samengevat; Trouble Every Day vond ik een van de betere horrorfilms. De Fransen laten toch telkens weer zien dat ze het horrorgenre uitstekend onder de knie hebben.

4,0*

Voeg Claire Denis' L'Intrus ook maar aan het lijstje toe!

Voor Claire Denis is het horror genre anders geen business-as-usual. Maar zij heeft natuurlijk alles onder knie

Op de een of andere manier doet Trouble Every Day me denken aan Female Vampire van Jesus Franco. Vooral als ik meega met het betoog van Rokuro (o.a. vampirisme). Opvallend daarin is de drie vrouwen met kort zwart haar en bleke huid. Alleen kan ik die bloederige excessen niet plaatsen. Denis is een vrouw van subtiliteiten en fijngevoelige beeldpoezië. Zonder het camerawerk van Agnes Godard is hier nauwelijks iets terug te vinden van Denis.



Hier is wat te vinden over Trouble Every Day en ander werk van Denis. Maar echt iets nieuws zul je er niet vinden.

Denis is ook de vrouw van het fysieke (de militaire oefeningen en de eindscene in Beau Travail bijvoorbeeld, en de gehele thematiek van L'Intrus draait om het menselijk lichaam). Dus wat dat betreft is dit juist op en top Denis, alleen naar het extreme getrokken. Maakt de film nu juist zo interessant.

De zware militaire trainingen in Beau Travail ervaarde ik eerder als gechoreografeerde dansen. Hoe fysiek dat ook in beeld werd gebracht.

Het gaat bij Denis niet alleen om het menselijk lichaam. Een van de onderwerpen van Beau Travail is dat officier Galoup in een identiteitscrisis terecht komt. En dat is ook iets waar het personage van Vincent Gallo terecht in komt.

L'Intrus heb ik nog niet gezien maar is wel de volgende op de lijst. Het zijn films waar je tijd en ruimte voor vrij moet maken. Je kunt er niet meteen een aantal achter elkaar kijken. Het zou ook zonde zijn om zoveel moois als snoepjes achter elkaar te consumeren.

Daarom zeg ik "ook de vrouw van het fysieke", met nadruk op ook. Natuurlijk spelen er andere thema's mee, maar het menselijk lichaam lijkt toch telkens weer terug te komen. Ze heeft ook niet voor niets een film over dans gemaakt: Vers Mathilde.

Brr wat een nare film! Ik kon met Beau Travail al niet zoveel maar dit sloeg echt alles, ondanks dat er maar weinig gebeurde had ik vaak geen idee waar het nou precies over ging, maar toch bleef het me op een vreemde manier boeien. Gallo speelt werkelijk geweldig, zoals altijd dus eigenlijk, ondanks dat hij telkens hetzelfde trucje uithaalt, die kerel kan gewoon zulke getormenteerde blikken trekken daar blijf ik van onder de indruk, bijna eng gewoon! Snap dan ook wel dat ze hem hiervoor hebben gecast.
Vond de film verder wel sfeervol, beeld, geluid en muziek zijn opvallend goed in balans, maar ergens is het ook ongelofelijk tragisch. Eigenlijk zijn dit soort films ook helemaal niet goed voor mijn geestelijk welzijn, zie het een beetje als een vloek, ik weet dat ik er (te) gevoelig voor ben en me er naderhand nog minstens een week lang depri door voel maar toch blijf ik me er toe aangetrokken voelen, en heb het er dus graag voor over. Ook fascinerend hoe de meningen altijd verdeelt zijn: De een ziet het als ranzige, provocerende prul de ander als een sterke psychologische karakterstudie. Ik weet nog niet tot welke catogorie ik behoor eigenlijk, val er voor nu een beetje tussenin.
Zo bezorgde sommige scenes me werkelijk de koude rillingen, de vrouw in bed die die ene jongen opeens begon te bijten en leeg te zuigen of de verkrachting aan het eind waar alle spanningen los kwamen Maar er waren ook momenten die me maar weinig deden, als de soms bijnaeindeloze stukken in de hotelkamer ed. Denk dan ook dat ik het allemaal nog een beetje moet laten bezinken voor ik er een (echt) oordeel over kan vellen...
Eervolle vermelding voor de score van de Tindersticks trouwens, vooral dat titelnummer heb ik nu al minstens vijf keer achter elkaar gedraaid. Was altijd al een band waar ik wat van wilde proberen en nu ben ik extra gemotiveert...

3 sterren

Goede Franse horror.

Tegenvaller.
Jaren naar op zoek geweest. Eindelijk gevonden.
Hooggespannen verwachtingen.

Misschien te hoog.
Jammer.

Begon wel aardig en sfeervol. Het basis idee, om bloedlust als een alledaags probleem aan te vliegen is sterk, maar helaas gaat het nergens heen. Op het eind geloofde ik de sex/bloedlust scenes wel weer. Had een wat steviger uitwerking verdient met wat meer progressie, nu blijft het een beetje hangen in nietszeggendheid.

3*

Is dit de zgn. new French extremity? Eerder een oersaaie vampierenfilm met weinig om het lijf. Dat laatste mag je ook letterlijk nemen want er valt wel al eens een borst te zien. Verder is deze film 100% bagger, er wordt amper in gesproken en er is werkelijk geen moer te beleven. Absoluut geen degelijke film, en dan dat einde, wat een lef. Zeker vermijden, deze Trouble Every Day

Gestoorde arthouse-horror over een man en vrouw met ziekelijke seksuele obessessies. Inhoudelijk gezien is er genoeg aanwezig om te choqueren, maar afgezien van enkele intense momenten blijft de film net iets te afstandelijk om van enige impact te spreken. Visueel bevat Trouble Every Day dan weer een paar erg sterke scènes. Allicht geen voer voor de massa, maar wie dit weet te waarderen moet zeker Cannibal (2010) een keertje proberen.