Meningen

De beste momenten in deze docu gaan over de invloeden op Richards' muziek, en hoe hem dit als muzikant en mens heeft gevormd: denk aan anekdotes over het verplicht leren van de malaguena, de (her)ontmoeting tussen Richards en Jagger, de doorbraak van de Stones die Buddy Guy de mogelijkheid gaf om 'vuil' te spelen, zijn ongewone ontmoeting met Muddy Waters in het Chess-gebouw, Richards die het staartje van de Jim Crow-Amerika meekrijgt, en ga zo maar door.

Ook heel leuk om er achter te komen dat producer Steve Jordan dezelfde dreadlocks dragende drummer is die moedeloos toekijkt als Chuck Berry en Keith Richards elkaar in de haren vliegen in Hail! Hail! Rock 'n' Roll.

Het deed me erg denken aan de docu Somebody Up There Likes Me (2019) over Ronnie Wood, en dat is ook meteen het nadeel. Zodra deze docu's minder over de muzikale belevingswereld gaan, en meer veranderen in een halve promo voor hun nieuwe album, haak ik af. Zeker als de blues wordt gespeeld met het een slordigheid en klotegeluid waar je u tegen zegt. De transformatie van een Hank Williams-riedel naar het uiteindelijke Trouble is wel leuk om mee te maken. En Waits' observatie over de muzikale waarde van de soundcheck, gelijk aan een opstartend orkest - ondanks én dankzij het feit dat dit niet wordt opgenomen, is ook raak. Jammer dat we dan precies niet te horen krijgen hoe dat klinkt.

Shots van Keith met zonnebril die wordt rondgereden door verloederde delen van Chicago zijn toondoof en kunnen me gestolen worden. Poverty porn.