Meningen

Toen Marlon Brando in 2004 overleed, heb ik daar een stukje aan gewijd op mijn weblog. Uiteraard bleef ook 'Last Tango in Paris' niet onvermeld. Een stukje van mijn verhaal 'copypast' ik hieronder.

"De film waarin Brando op mij de meeste – en onuitwisbare – indruk heeft gemaakt was 'Last Tango In Paris. Daarin speelt hij de rol van een recent weduwnaar geworden veertiger, die een meisje ontmoet en met haar de liefde bedrijft. Dat gebeurt op zo’n grove, ongelikte manier dat feministen de film naderhand als vrouwonvriendelijk, pornografisch zelfs, afficheerden. Ik herinner mij nog een levendige discussie met een vriendin tijdens een wandeling over de scheveningse boulevard. Daarbij kwamen we op een vergelijking tussen Last Tango met Turks Fruit. Die vriendin vond 'Last Tango' ronduit pornografisch, en hoewel ik niet zal beweren dat Turks Fruit dat was, ging het in Last Tango niet primair om de sex maar om het peilloze verdriet van de hoofpersoon, schitterend vertolkt door Brando. Misschien wel zijn beste rol ooit.l

Want tegelijk herken - of voel - je achter al die onverschillige rauwheid waarmee sex wordt bedreven de ware drijfveren van de hoofdpersoon: het verdrijven van verdriet en eenzaamheid, sex als middel voor rouwverwerking. Totdat Brando echt verliefd wordt op zijn jonge vriendin: het loopt dan slecht met hem af.

Brando wàs ook in deze film zijn rol. Later zou de man die, zoals gezegd, veel vrouwen heeft gekend, zeggen: “Ik ben mijn hele leven op zoek geweest naar de liefde die ik nooit gekend heb”.

Ook in zijn persoonlijke leven is het drama hem niet bespaard gebleven. Zijn zoon stond terecht voor een moord en zijn dochter pleegde zelfmoord. Brando zelf groeide de laatste jaren steeds meer dicht, hij at vele liters roomijs per dag. Om de pijn van het leven te verzachten: “Ik eet om mij goed te voelen”.

Marlon Brando is niet meer. Daarmee is een levende legende een echte legende geworden."