Meningen

Er wordt veel verwezen naar Sin City, maar zelf vond ik het eerder een ode aan de vroege Jim Jarmush (Stranger than paradise bvb), met een vette knipoog naar Only Lovers Left Alive. Daar is op zich niks mis mee, integendeel zelfs.

Waar het voor mij grondig misgaat is geloofwaardigheid en setting. Het verhaal speelt zich af in de (ok, fictieve) Iraanse stad Bad, die bestaat uit Amerikaanse straten, auto's huizen, industrie en duidelijk herkenbare Amtrak-treinen. De vampier trekt erop uit met een skateboard, luistert naar White Lies en Lionel Richie en haar vriendje eet hamburgers. You gotta be kidding me.

Mooie, strakke, kristalheldere B&W cinematografie, en +1 voor de kat.

Het einde laat inderdaad alle opties open, niet in het minst die van een sequel.

Net voor het einde, dicteert Yara een stuk uit The Idiot (Fyodor Dostoyevsky)

Now with the rack and tortures and so on — you suffer terrible pain of course; but then your torture is bodily pain only (although no doubt you have plenty of that) until you die. But here I should imagine the most terrible part of the whole punishment is, not the bodily pain at all — but the certain knowledge that in an hour, — then in ten minutes, then in half a minute, then now — this very instant — your soul must quit your body and that you will no longer be a human being — and that this is certain, certain! That's the point — the certainty of it. Just that instant when you place your head on the block and hear the iron grate over your head — then — that quarter of a second is the most awful of all.

Een interpretatie is dat men het spuugzat is als opgejaagd wild door het leven te gaan, wetende dat "it" hen ooit te pakken krijgt.

the certainty of it is the most terrible part.