Meningen

Eén van mijn favoriete films en ik zal uitleggen waarom.

Op zich is het verhaal leuk, maar wat zo bijzonder is, is dat deze film een beroep doet op je ethiek. Je zit te kijken naar een totaal geschoffeld en manipulatief meisje van hooguit een jaar of 14 die aan de ene kant nog een kind is - ja zelfs op het kinderachtige af (de tekenfilm, het konijn). Aan de andere kant is ze ook heel knap, maakt ze zich op, loopt zonder beha door Léons appartementje en pretendeert ze vrouwelijk te zijn. Je wilt het niet zien, maar je wordt ermee geconfronteerd.

Dit uiterst fragiele meisje voert een haast banale paringsdans uit met de laagbegaafde Léon. Hij raakt verward, maar heeft het verstand noch het lef om het tij te keren. Zo ontstaat er een status quo dat vreselijk beklemmend aanvoelt.

Het einde Léons dood voelt daardoor haast aan als een opluchting. Alleen zo kan Mathilda echt verder. Dan blijkt ook weer hoe jong ze eigenlijk is. Het planten van een halfdode kamerplant lukraak ergens op een grasveldje.. Het is zinloos, maar het kind kan weer kind zijn.

Wat een indrukwekkende film. De zure reacties snap ik eerlijk gezegd niet helemaal. De film gaat nu eenmaal over een totaal verknipte jongen die vanuit een zelfmoordpoging stukje bij beetje naar het leven 'terugkeert'. We kijken naar iemand die naarmate de film vordert steeds meer lijkt te gaan stralen door zijn vriendschap met Manny. En aan Manny legt hij het leven uit zoals hij het ervaart. En dat is - hoe verrassend - in alle banaliteit een verknipte kijk op het leven. Maar toch, als kijker word je meegenomen in zijn gekke wereldje.
Iemand die het leven niet aankan vindt een manier om het leven uit te leggen aan het imaginaire en dode maatje. Dat die manier waanzinnig is komt dan ook omdat hij zelf waanzinnig is! Hij heeft nu eenmaal geen gestructureerde en zinnelijke manier van denken...


Vijf sterren en een plekje in de top 10...