Meningen

Een onvolmaakte film, in de meest letterlijke zin van het woord. Het hang als los zand aan elkaar, terwijl de thematiek - vroeg of laat komen alle illusies bedrogen uit - er zonder al te veel subtiliteit ingeboord wordt. Waarschijnlijk is dat de grote makke van de film, we weten al veel en veel te vroeg waar het uiteindelijk allemaal heen gaat. Dat hoeft in principe niet erg te zijn, maar de oplossingen die Allen biedt - Goh, een op til geraakte zeventiger die met een hoer van half zijn leeftijd trouwt, blijkt uiteindelijk toch niet zo gelukkig te zijn in dat huwelijk - getuigen wel van erg weinig creativiteit.

Ook dat hoeft niet funest te zijn, als Allen deze prent had opgeleukt met een keur aan humoristische oneliners, maar ook dat is nauwelijks het geval. De blikvanger op dat aspect, een verwilderde oude vrouw die door haar scheiding de verleidingen van een huichelende waarzegster niet kan weerstaan, is eerder vermoeiend dan leuk. Er is in die draad ook geen enkel verrassend element of interessante ontwikkeling te bespeuren; het gaat van kwaad naar erger en dat is het dan. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de andere verhaallijnen: het laatste halfuur is eigenlijk totaal overbodig, omdat de kijker ze in het eerste half uur zo naadloos kan uitstippelen. Dan hoop je ergens onderweg verrast te worden, door de scherpe geest die ons aller Woody normaliter is, maar dat gebeurt verbazingwekkend genoeg in zijn geheel niet. Misschien wel de minste van hem die ik tot dusver heb gezien.