Meningen

Werkelijk alle clichés over de modewereld worden in deze film gebundeld: Emma komt de kamer binnen en haar kamergenoot/model Zofia vliegt haar om niets aan (want model = bitch). Belangrijke man van Chanel wil d'r eerst even neuken voor ze de catwalk op mag (want seks = werk), bij een feestje heeft men het enkel over trends (want de mode = oppervlakkig) en op elke tafel ligt een berg coke. Als de hoofdrolspeelster een beetje sympathiek was zou dat nog gaan, maar deze domme gans gaat overal blind in mee. Vreemd, want als ze ooit een aflevering van GTST had gekeken, had ze meteen de Ludo-achtige slechtheid van de fotograaf waarop ze verliefd wordt herkend. Moraal van het verhaal: boze grote wereld, blijf maar thuis bij je moeder.

Een tearjerker-coming of age waaraan de nodige humor ontbreekt. Opnieuw een film over een briljante autist (waar zijn de films over de irritante autisten?) die een heel aardige beurt maakt op de Wiskunde Olympiade én daar voor het eerst een leuk meisje ontmoet. Je zou zeggen: mooi!, fijn!, maar de film maakt er met drakerige tingeltangelmuziek en de verplichte flashbackscènes een onverdeeld drama van - allemaal omdat Ethan als jong kind ooit zijn vader verloor. Tuurlijk, heel erg maar de derde keer in flashback niet meer.

Of dat nog niet genoeg was, zwalkt het scenario nog lukraak naar een aantal ándere drama's, zoals zijn docent Murphey die MS heeft, de moeder die constant wanhoopt en reddert en een andere automutilerende autist op wiskundekamp die ineens belangrijk wordt en *poef* weer uit het verhaal springt. Het erge is, geen van de acteurs doet iets verkeerd, die worden allemaal hartstikke charmant gevangengehouden in het plot. Dat is pas een drama waar ze eens een film van zouden moeten maken.