menu

Hier kun je zien welke berichten Ted Kerkjes als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Godfather, The (1972)

Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather

1,5
geplaatst:
Lang heb ik tegen deze film aan gehikt. Enerzijds was ik wel benieuwd naar de film door de hoge waardering, maar anderzijds had ik wel al verwacht dat deze film niets voor mij zou zijn. Het is een maffiafilm en ik houd niet van maffia’s. Maar wel van film, dus ik probeerde het toch maar.

Maar eerlijk gezegd vond ik er weinig filmische aspecten in zitten. Visueel valt er weinig weinig tot niets te beleven. Het saaie kleurgebruik verveelt al snel en het camerawerk valt ook echt nergens positief op. Ik kan mij één aardige shot met een rode lamp herinneren. Verder vond ik de afwerking van beeld en geluid soms ook ronduit slordig. Op een gegeven moment (volgens mij bij de Siciliaanse bruiloft) slaat de muziek tussen twee cuts een tel over. Ook het in- en outfaden van de shots is vaak redelijk lelijk, om nog maar niet te spreken over die knullige scène-overgangen of die montages waarin die beelden zo door elkaar lopen. Dit is bij oude films vaak niet zo geslaagd, en deze film is daarop geen uitzondering. Ook het geluid heeft duidelijk de tand des tijds niet doorstaan.

De vaak opgehemelde score vond ik weinig geslaagd. Misschien dat het zonder de film wel aardige muziek is, maar als score in combinatie met de beelden vond ik het vaak eerder afbreuk doen aan de film. Dat heb ik trouwens wel vaker met die “klassieke scores”: ook bijvoorbeeld John Williams’ muziek vind ik als filmmuziek zelden geslaagd. Ouderwets.
Op een gegeven moment heb je die scène waarin Michael in dat restaurant-toilet op zoek is naar dat wapen om Sollozzo en McCluskey neer te schieten. In die scène is de klassieke score afwezig, maar in plaats daarvan hoor je aanzwellend gezoem (bijna ambient-achtig). Dat vind ik vele malen sfeervoller en effectiever. Dat is voor mij het enige moment dat de film enige spanning weet op te wekken. Helaas keert aan het einde van die restaurantscène na de moord de knullige muziek weer terug, zodat alle opgebouwde sfeer zo’n beetje weer om zeep geholpen is.
De enige plek waar ik de klassieke score wel redelijk goed vond werken, is in de 'couleur locale'-montage van het Siciliaanse landschap. Het hoofdthema werkte daar best aardig bij. Maar goed, de romantische scène met Michael en Apollonia wordt dan weer begeleid door een mandoline die het hoofdthema tokkelt, waardoor alle eventuele zwoelheid weer afwezig is. (Wie bedenkt zoiets?)

Dit gebrek aan audiovisueel genot wordt helaas ook nergens gecompenseerd met een boeiend verhaal of sterke dialoog. Eigenlijk is de inhoud van deze film redelijk in overeenstemming met de vorm waarin het gepresenteerd wordt: saai en traag. Het repetitieve verhaal sleept zich voort, en verantwoordt zeker niet de lange speelduur. Neem nou die twee ellenlange bruiloftsscènes (de bruiloft van Conny en Rizzie aan het begin en later in de film de Siciliaanse bruiloft): ik vermoed dat het de bedoeling was om het contrast tussen die twee te duiden. Maar dat had allemaal makkelijk korter gekund, wat mij betreft. Maar ja, het schijnt dat een goede film langer dan twee uur moet duren, want 'lang is episch' of zo...
Geen enkele personage is echt interessant (ze zijn allemaal vrij inwisselbaar) en van enige ontwikkeling is ook geen sprake. Voor boeiende menselijke personages en sterke beeldtaal kijk ik liever naar de films van Sofia in plaats van het werk van Francis Ford.
Maar goed, zo kabbelt het plot een beetje door. Af en toe komen de personages bij elkaar om in een saai gesprek te vertellen wat er zo allemaal gebeurt en dat is het dan. Voor mijn gevoel is tachtig procent van de film saai gepraat. Er zijn opvallend weinig scènes met een beetje actie, en als die actie plaatsvindt, is het ook niet echt bepaald spannend, eerder knullig. Bijvoorbeeld de vechtscène met Sonny en Rizzi zag er niet al te best uit: je ziet duidelijk dat James Caan Gianni Russo niet raakt.

Het acteerwerk is nergens bepaald om over naar huis te schrijven. Het typetje van Marlon Brando is eigenlijk bijna lachwekkend (dat stemmetje, die moeilijke blik...). Eigenlijk is Brando de enige die me echt negatief opviel. De rest van de cast is verder niet echt storend, eigenlijk valt verder niemand positief of negatief op: het acteerwerk is net zo kleurloos als de rest van de film. Wel leuk om Diane Keaton eens zonder Woody Allen te zien. Hoewel haar rol ook niet zo memorabel is, speelt zij wat mij betreft wel in de meest gedenkwaardige scène: de eindscène met de deur. Eigenlijk is dat (samen met de sigaret-scène bij het ziekenhuis) de enige scène waarin Coppola echt iets met het beeld doet en waarin de verhoudingen tussen de personages op een boeiende manier uitgebeeld worden.
En met die scène heeft de film in ieder geval wel een sterk einde.

Voor de rest is deze film totaal mijn ding niet.

Moonrise Kingdom (2012)

4,5
Hm. Ik weet niet goed wat ik hiervan denken moet.

Sommige regisseurs weten heel goed hun stempel op hun films te drukken, waardoor je hun creaties meteen herkent als van hun hand. Net zoals je aan een schilderij herkent wie het geschilderd heeft en aan een gedicht wie de dichter is. Regisseurs die dat hebben zijn Alfred Hitchcock, Woody Allen et cetera en natuurlijk ook zeker Wes Anderson. En bij hem komt dat vooral door de aankleding. Iedere shot in een Wes Andersonfilm is goed doordacht en eigenlijk een plaatje op zich. Het gevaar dat echter bij deze werkwijze op de loer ligt, is gekunsteldheid. Daar moet je zeker voor oppassen, omdat deze "overdreven schoonheid" ook kan storen. Net zoals bij Drs. P: zijn gedichten en liedteksten kunnen door hun perfectie te gekunsteld worden, waardoor je je kunt ergeren aan die overdaad aan perfect metrum en rijm. Bij The Grand Budapest Hotel had ik geen last van dit euvel, maar bij deze film zat het voor mij op het randje. Dat kan ook liggen aan het feit dat The Grand Budapest Hotel mijn eerste Anderson was, en dat ik zodoende toen nog niet voorbereid was op zijn stijl. Bij deze film was ik op de hoogte van Andersons specifieke aankleding, waardoor het verrassingseffect minder goed werkte.
Het verhaal spreekt mij wel aan: twee onbegrepen kinderen die elkaar gevonden hebben en willen vluchten. Het acteerwerk van de kinderen was op zich niet slecht, maar ze konden de film niet echt dragen, naar mijn mening. De scène die ik het best vond, was de romantische scène aan het strand. Na die scène was ik overtuigde van hun liefde voor elkaar, en had ik meer sympathie voor de hoofdpersonages. Ik gunde hen ook meteen dat ze voor eeuwig samen in die idylle konden wonen.
De muziek van de film vond ik erg goed. De muziek is van Alexandre Desplat, die ook de muziek voor The Grand Budapest Hotel schreef.
De humor in de film werkte niet altijd even goed bij mij. Wat ik wel goed vind, is dat de film niet de indruk wekt al te grappig willen zijn. Anders zou dat zeer irriteren.

Ik zit te twijfelen tussen een 3,0 en een 3,5. Ik kies toch het eerste.

Shaun of the Dead (2004)

3,5
geplaatst:
Erg geinige film, maar er had wel meer ingezeten, denk ik.

Niet zo lang geleden zag ik de horrorkomedie Zombieland en die vind ik toch sterker. Bij horrorkomedies als Zombieland en Shaun of the dead zit een belangrijk deel van de humor in het contrast tussen de horror en de komedie. Helaas is de horror in deze film vrijwel afwezig, waardoor veel grappen ook minder uit de verf komen. Bij Zombieland is dit veel beter in balans. Natuurlijk is dat ook geen echte horror, maar daar vormen de zombies tenminste echt een serieuze bedreiging. In deze film is dat niet echt het geval en dat gaat ook ten koste van de humor.

Maar gelukkig blijft er genoeg te genieten. Edgar Wright vind ik zeker één van de creatiefste regisseurs in het komediegenre. Hij weet het beeldscherm echt goed te gebruiken voor de delivery van de grappen en hij heeft een geheel eigen beeldtaal waarmee hij het verhaal vertelt. Wright zou zijn visuele stijl doorheen de jaren nog verbeteren, met als voorlopig hoogtepunt Scott Pilgrim, maar hier is hij toch al heel goed bezig. Bijna iedere scène bevat wel iets opvallends. Nogmaals: het is nog niet zo geperfectioneerd als in Scott Pilgrim, maar hij is al goed op weg.

Verder zijn de acteurs ook fijn. Simon Pegg en Nick Frost zijn goed op elkaar in gespeeld en hebben duidelijk een hoop lol. Verder vond ik het ontzettend leuk om Lucy Davis (Dawn ) weer eens te zien. Ook Martin Freeman (Tim ) komt trouwens nog even langs.
De muziekkeuze vond ik wat minder, maar dat stoort verder niet echt. Wel leuk dat Morrissey nog even langskwam.

Al met al toch iets minder dan Zombieland, maar zeker geen verkeerde film.

Thuiskomst van Odysseus, De (1996)

4,0
Geweldige 'low budget' productie, waarin Frank Groothof vrijwel alle rollen op zich neemt. Erg knap dat dit met vernuftig cameragebruik toch geloofwaardig is overgebracht.
De muziek van Monteverdi wordt gespeeld door het ensemble Sax en Plus, een saxofoonkwartet. Tevens is er een klavecimbel te horen, gespeeld door Dick van de Stoep. Echter is Van de Stoep niet te zien. Het saxofoonkwartet wel, en de leden van dit ensemble zingen zelf ook mee en vertolken enkele bijrollen.
Dat de muziek van Monteverdi wordt gespeeld door hoofdzakelijk saxofoons is op z'n zachtst uitgedrukt opmerkelijk te noemen, gezien het feit dat Monteverdi nooit geweten zal hebben hoe een saxofoon klinkt; de saxofoon zou pas zo'n pakweg tweehonderd jaar na zijn dood uitgevonden worden. Toch lijkt het alsof Monteverdi de opera Il ritorno d'Ulisse speciaal voor saxofoon heeft geschreven; het klinkt als een klok. Hulde voor de arrangeur. (Adri van Velzen)
Het acteerwerk van Frank Groothof past perfect in de sfeer. De stijl die Groothof hanteert, het ogenschijnlijk ietwat onhandig geïmproviseerde vertellen, blijft leuk om te zien. Met een hoed op is hij die en gewikkeld in dat kleed is hij die. En als die twee elkaar omhelzen, weet het knappe camerawerk met slimme posities de illusie levend te houden dat de één de ander omhelst.
De teksten van Harrie Geelen en Frank Groothof zijn zoals altijd geestig, poëtisch, beeldend en meeslepend. De liedteksten die Harrie Geelen schreef spreken ook tot de verbeelding: poëtisch wanneer dat nodig is en geestig wanneer dat nodig is.

fragment uit een aria van Poseidon:
Hij (=Odysseus) zal mij niet ontglippen
Zijn schip gaat op de klippen
Hij is mijn kleine goudvis
En ik zal even roeren,
wat roeren in de kom
Een goudvis, klein en dom en dartel
Hij zieltoogt, bang als ik hem martel
Kijk, hij spartelt
In mijn goudviskom!


fragment uit een aria van Penelopeia:
Als ik weef,
Als ik alleen ben
Dan weef ik in mijn hoofd
De domme dromen
Dan weven mijn brutale vingers
Domme dromen dat hij (=Odysseus) komt
Dat hij thuiskomt


Frank Groothofs bewerking van deze opera kende ik al van de gelijknamige CD: De Thuiskomst van Odysseus. Op deze CD wordt Penelopeia door een vrouw vertolkt. In deze TV-film wordt de koningin door Groothof gespeeld, waardoor de aria's een octaaf lager worden gezongen. De uitvoeringen van de CD vind ik persoonlijk toch wel mooier, maar het is wel weer leuk dat Frank Groothof zoveel rollen tegelijk voor zijn rekening neemt. Overigens vind ik Groothof een prachtige stem hebben, die in zijn bewerkingen van opera's erg mooi tot zijn recht komt.
Ook grappig is dat het geheel zich afspeelt op Schiermonnikoog. In het begin klagen de muzikanten: "Die Odysseus kwam toch uit Griekenland?". Echter wil Frank Groothof hier niets van weten: "Niks Griekenland! Hier heb je ook blauwe luchten en water en eilanden! Hier is het allemaal gebeurd! Op deze Waddenzee heeft 'ie gezworven, en hier heeft 'ie al zijn avonturen beleeft!". Dan vertelt hij een theorie dat je het aan de namen van de Waddeneilanden kunt horen. Schiermonnikoog, Rottumeroog, allemaal eilanden waar die Cyclopen, die reuzen met maar één oog midden op hun voorhoofd, hebben geleefd. Erg leuk bedacht.
Ik heb eens een theatervoorstelling gezien van Frank Groothof. Carmen was dat, ook met teksten van Harrie Geelen. Een aanrader! De CD's van de opera's zijn ook zeer aan te bevelen.

Frank Groothof is een uniek artiest: een dikke vier.

Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets (2017)

Alternatieve titel: Tulipani

2,0
geplaatst:
Raar filmpje, vooral omdat de regisseur niet echt lijkt te weten wat hij ermee moest doen.

De film lijkt enerzijds een komedie te willen zijn, maar aan de andere kant neemt het zichzelf ook net weer te serieus. Nergens wordt het grotesk genoeg om echt van (geslaagde) humor te spreken. De fietstocht en de explosie zijn de duidelijkste pogingen tot humor, maar dat zijn eenzame momentjes die ook niet echt slagen. Het is allemaal te braaf. Uit het gegeven van de onbetrouwbare verteller had veel meer humor gehaald kunnen worden, omdat dit bij uitstek een aanleiding had kunnen zijn voor cartooneske overdrijvingen. (Neem het gevecht: dit had natuurlijk gewoon een Scott Pilgrim-achtig battle moeten zijn.) Maar dat gebeurt niet.

Een echte regisseur had van deze film wel een sprookjesachtige komedie kunnen maken. Van Dien durft/wil/kan er niets van maken. Het enige momentje dat visueel opvalt, is de scène die geschoten is vanuit een tulp, maar dat is maar twintig seconden.
Een regisseur als Jeunet laat zien dat je heel goed een moderne regisseur kunt zijn en toch fijne sprookjes-komedies kunt maken. Maar dan moet je wel stijl hebben en durven door te pakken. Helaas lijkt Van Dien geen echte visie gehad te hebben, waardoor het eindresultaat een braaf niemendalletje is.