Meningen

Geen slechte film, verdiende het om beter te presteren in de bios. Als mensen geld willen uitgeven aan de laatste Thor is dit hun geld zeker waard. Maar ja, misschien als je keuzes moet maken, je kunt je geld maar één keer uitgeven, kies je sneller voor iets waar je al iets meer van weet.

Toch lopen dingen niet helemaal lekker in de film. Niet omdat iedereen engels spreekt terwijl het een Japanse saga betreft, in Japan, met Japanse acteurs. Ook niet omdat Keanu Reeves de hoofdrol speelt, hij is tenslotte een half-demon en heeft ook wel iets aziatisch in zijn ogen. Ik kan de vinger er niet echt opleggen maar het is allemaal te doorzichtig/voorspelbaar en tegelijk te deus-ex-machina. De spanning ontstaat door regels, natuurwetten, dingen die wel of juist niet kunnen. Er moet iets op het spel staan voor onze held maar we weten nooit helemaal hoe dat zit met demonen, heksen enz. Waarom is een krachtige heks tevreden met een positie als hulpje van een hufter? Waarom is ze niet gewoon de baas?

Dit soort kleine frustraties zorgen er voor mij voor dat ik niet lekker in de film zit en niet heel erg om onze helden kan geven. Hoeveel magie kunnen zij krijgen/gebruiken?

Met je verstand op nul is het echter een vermakelijke film die er erg goed uitziet.

De titel hielp niet en de clip die ik zag suggereerde dat het ging om dementie en dan verwacht je al snel een drama. Gisteren zat Herman Finkers bij "De Vooravond" en dat was verrassend leuk. Ging ook over deze film die, gunst wat een toeval, zojuist op TV was. Toch maar gekeken, en daar ben ik blij om. Ook blij met de ondertitels. Ik versta redelijk Drents en Gronings maar dit was toch weer eem heul wat aans.

Wat het vooral was, was erg leuk. Over relaties en hoe iets ook teveel van het goede kan zijn. Met veel liefde en een vleug humor gebracht, prima verfilmd en een paar bekende gezichten (Jakhals Erik zonder bril) die het prima doen in deze eerste film van Finkers. Zeker een aanrader.

MMM De je houdt niet van De Dijk omdat je Frans Bauer niet leuk vindt? Knollen met citroenen ben ik bang.

Four Lions is een film die zowel grappig als verontrustend is. Het gemak waarmee mensen meedoen aan een aanslag omdat ze zich zo makkelijk dom/onzeker laten houden en blindelings een overduidelijke idioot volgen is verontrustend. Ik ben bang dat dit niet eens heel ver overdreven is.

De humor komt soms op zeer zwarte plekken naar voren en het geweld is soms erg onverwacht. Heel veel van de humor zit in taalgrappen met heerlijke absurdismen "you can't win an argument just by being right"

Zeker een aanrader, al vind ik hem niet geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar zoals de kijkwijzer suggereert.

Ik had hier erg veel zin in. Het boek was erg leuk en ondanks wat gezeur over de film nog voordat hij uitkwam (een en al nostalgie, weer meer jaren 80 blah blah) vond Chris Stuckmann hem leuk en Mark Kermode was zelfs erg enthousiast. In Eindhoven de Imax versie meegepakt om mijzelf helemaal te laten opgaan in dit visueel spektakel.

Helaas had het met het boek niet veel van doen meer. Dat snap ik enigszins maar er wordt wel heel veel gesnoeid en dat zorgt voor weinig balans in de film. Te veel op de aktie. Natuurlijk hoort er aktie in maar zoals, helaas, zo vaak het geval is, is nooit echt duidelijk wat de regels zijn. Wat staat er op het spel voor de betrokken karakters? Wat kan iemand in de Oasis wél en wat is niet mogelijk? Wat zijn de consequenties? Als dat niet duidelijk is voor de kijker is al die aktie uiteindelijk een rem op het verhaal.

In het boek was de muziek van Rush ook erg belangrijk voor het verhaal en er zit niet eens een nummer van de Canadese Progrockers in de soundtrack. Wel enkele enorme inkoppers en, bizar genoeg, een van de minder interessante b-kanten van Bruce Springsteen.

Het ziet er goed uit, de aktie is in de handen van Spielberg natuurlijk goed geensceneerd en verfilmd maar uiteindelijk is het niet een film die zal bijblijven.

Vond iemand anders Samantha ook veel aantrekkelijker dan haar avatar?

Er bestaat nog steeds zoiets als een North-South divide. In het zuiden van Engeland gaat het al decennialang steeds iets beter, in tegenstelling tot The North. Nog steeds is het noorden van Engeland het vergaan van de mijn- en scheepsbouw niet te boven gekomen. Armoe is een veelvoorkomend iets in vele steden in het noorden, zoals Bradford. Noch Arbor noch Swifty heeft het goed getroffen qua achtergrond: armoe, waardeloze vaders, wanhopige moeders, broer met verslavingsproblematiek en dus overal schulden. Als de adhd-impulsieve Arbor en zijn grote kameraad Swifty, een goedzak uit een traveller gezin (ook al weer een marginale groep tussen de sociaal economisch achtergestelde Britten), geschorst worden van school besluiten ze om oud ijzer te gaan inzamelen. Op deze manier kunnen ze financieel een beetje bijdragen in hun gezinnen. Ongehinderd door enige kennis en tomeloos ambitieus wordt Arbor's 'inzamelen' steeds risicovoller en komt zijn vriendschap met Swifty op het spel te staan. Swifty is een trouwe vriend en liefhebber van paarden wat hem helpt in zijn omgang met de keiharde, gewetenloze 'Kitten" (de Selfish Giant uit de titel, een verwijzing naar een sprookje van Oscar Wilde). Naast oud ijzer handelaar heeft Kitten ook een draver waarmee hij (illegaal) racet op de openbare weg om fikse bedragen.

Dit alles tegen een prachtig gefilmde grauwheid van Bradford en omgeving. Een goed inkijkje in het leven van een groep mensen die de gemiddelde Moviemeter gebruiker niet zal kennen.

Het acteerwerk is van een hoog niveau, de karakters worden snel neergezet door een combinatie van overtuigend spel en natuurlijke dialoog. De accenten zijn best pittig om te verstaan maar daarvoor zijn er gelukkig ondertitels.

Zeer sterk film.

NB Arbor is niet echt een voornaam in Bradford. Het is een verwijzing naar Clio Barnard's vorige film, een zeer sterke en experimentele documentaire over het leven van de toneelschrijfter Andrea Dunbar. De documentaire uit 2010 heet The Arbor omdat Andrea Dunbar's eerste toneelstuk The Arbor heete en zij opgroeide de zeer arme en criminele Brafferton Arbor in de Buttershaw Estate van Bradford. Dunbar schreef over wat ze kende (armoe, alcoholisme, uiteenvallen van gezinnen) en Barnard is gefascineerd door diezelfde situaties.

Dit is geen slechte film. Er mist iets. Ik krijg er de vinger nog niet achter maar misschien was het de verwachting. Taylor Sheridan heeft Sicario geschreven, Wind River is van zijn hand, de serie Yellowstone is zijn kindje en dan verwacht je gewoon meer.

Acteren prima, filmen prima, verhaal aardig. Favoriete stukje was het lied van William Prince over de slotscène en aftiteling.