Meningen

't Is nog maar een kippe-eindje naar het westen, zo te zien. Maar ja, die laatste loodjes. Achilles haalt de schildpad nooit in, of hij holt ‘m straal voorbij. Never the twain shall meet.

Het is af en toe even wachten tot de monnik weer het beeld binnen komt stormen, maar dan gaat het ook helemaal los. Opperste concentratie in een oceaan van gedachteloosheid. Of andersom.

Met Lavant in zijn voetspoor begint het wel een beetje op een performance te lijken. De verticale spiegeling van het beeld verandert alles, maar tegelijkertijd ook niets.

Goh. Nog niet eerder konden een (R3) dvd en mijn tv, die ook niet meer helemaal state of the art is, het zo goed met elkaar vinden. Haarscherp, hoor. Voor elke software is er de juiste hardware, voor elke zender een ontvanger, en op ieder potje past een dekseltje, zullen we maar zeggen; al kunnen ze, in een tijd waarin het één en ander een steeds hogere omloopsnelheid heeft, elkaar ook zo maar kwijtraken.

Jongeren op de rand van volwassenheid die een wereld, een bestaan dat zich afspeelt ‘between two useless nothings’, waarin verandering en verlies de klok slaan, te lijf gaan met een poëtisch-magisch denken dat even hemelsbreed is als het universum lang is: het komt vaker voor.

Chen verbeeldt die worsteling vanuit de internetgeneratie, en doet dat met verve. Hoe niet te verdwijnen in een wereld waarvan de horizon steeds weer wordt uitgewist. De begrippen ‘communicatie’ en ‘gegevensdrager’ hebben vele dimensies in deze film, een feest voor oog en oor, een inventief gesponnen web (of is het een honingraat) vol adolescente associaties en sprankelende personages, die met een hemelbestormende romantiek proberen te redden wat er te redden valt.

Oppervlakkig? Onvolwassen? Maar wie is dat niet in het zicht van die twee nietsen? Vorm en stijl maken hier de substance, en zo zou het altijd moeten zijn.