Los Zand (2009)

Los Zand seizoen 1 Héérlijk dat jullie eraan gedacht hebben deze toe te voegen. Want waar zou ik mijn eerste recensie op deze site beter aan kunnen wijden dan aan dit onvoorstelbaar wanstaltige onding? Los Zand is met voorsprong de slechtste reeks die ik ooit op televisie heb gezien. Niet eens 'zo slecht dat 't weer goed wordt', want het zou me verbazen moest iemand op deze aardbol hier ook maar een klein beetje plezier aan beleven. Gewoon over de hele lijn, op alle vlakken, is dit een complete mislukking. Ik had hier zin in destijds, weet ik nog, want deze mysterieuze reeks klonk veelbelovend. Klonk. Want al meteen in aflevering één bleek dat zowat alles wat kan rammelen aan een tv-reeks, ook daadwerkelijk rammelt in Los Zand. We worden heen en weer gestuurd tussen flashbacks tot we zeeziek zijn: twee weken eerder, drie dagen later, één dag eerder, een maand later... Op den duur blijft er dan ook niks meer over van het verhaal waar je je als kijker aan kan hechten en valt deze reeks uit elkaar als... euh, los zand. Dat moeten ook de acteurs ondervonden hebben, want die lopen er, ondanks hun lovenswaardig palmares, verloren bij. Dat hun personages uit flinterdun karton opgetrokken zijn, waardoor je hen écht niet van elkaar kan onderscheiden, zal ook niet veel geholpen hebben. Dat de dialogen eigenlijk volledig vervangbaar zijn door het geluid van ruisend woestijnzand ('Ik ben echt blij dat ik ben meegekomen naar Namibië.' 'Ja, ik ook, ik ben echt blij. Echt blij.') evenmin. En dan heb ik het nog niet over de plotwendingen, die elke aflevering ongeloofwaardiger en van-de-pot-gerukter worden. Hier vallen meer lijken uit de kast dan in onze dagelijkse soaps Thuis en Familie. En geloof me, dat wil wat zeggen. Als kers op de taart bevinden de voornaamste personages zich niet altijd bij elkaar. Daardoor hoor je iedere plotwending en ieder lijk dat uit de kast valt gemiddeld drie keer per aflevering passeren. Een eerste keer tussen personage één en twee: 'Zeg, heb je 't al gehoord? Dat is er gebeurd.' Even later bereikt het nieuws personage drie en vier: 'Zeg, heb je 't al gehoord? Dat is er gebeurd.' En dan hebben personage vijf en zes het nieuwtje nog niet aan elkaar verteld. 'Zeg, heb je 't al gehoord?' 'JA IK WEET 'T INTUSSEN WEL!' wil je dan uitroepen als kijker. Je gaat je zo sterk ergeren aan alles wat er in dit onding gebeurt dat meeleven met de personages er niet inzit en het je dan ook geen bal kan schelen hoe dit hele non-verhaaltje afloopt. Koen De Bouw, die op voorhand als één van de hoofdrolspelers werd aangekondigd, maar hier eigenlijk voor spek en bonen in ronddoolt, raadde de kijkers destijds aan om deze reeks links te laten liggen en te genieten van het nazomerweer in de tuin. Wat een wijze man, is het enige wat ik daarop kan zeggen.