Veruschka (1971)

Wat zie ik, nog geen scherpe observaties van de Veruschka buffs voor een film van auteur Rubartelli met Veruschka von Lehndorff die ze ook kennen uit Salomé en blow up ? Misschien komt het omdat het ze op grond van bovenstaande cast geheel is ontgaan dat Veruschka hier ook meespeelt .

Enfin, 1 van de weinige ff films die fotograaf Rubartelli- met wie Veruschka het toendertijd deed- regisseerde en wel op haar verzoek , met als rode draad de hersenspinsels door haarzelf op papier gezet. Het resultaat is een soort sleutelfilm en vooral een monument voor het Grote ( 1.88 m), Miskende Genie barones von Lehndorff, dat zichzelf heel erg zielig en ook erg belangrijk schijnt te vinden. Veruschka/ Heidegger buffs zien er angst en Zijn ten dode in, doorsneemensen als ik zien vooral aanstellerij, infantilisme en narcisme. Niet alleen ik schijnbaar maar ook Rubartelli die op wat achterbakse wijze de poëzie van de heldin afserveert met de volgende scherpe - en indirecte- observatie : lijkt wel een opstelletje van een brugklasser. En op dat niveau zitten we meestentijds ook.

Vanaf het begin is het existentialisme time: we zien immers eerst een versteende Veruschka, die de indruk heeft Zeug te zijn geworden, zoals dat in jullie jargon heet, en hunkert naar een bevrijding in de Dood via een ontsloten daarzijn...helaas maken de imbecielen in haar omgeving dit onmogelijk, het Men zogezegd. De dood is mijn tehuis, gilt ze, intussen hysterisch fantaserend over een Liebestod in- hoe puur- de sneeuw, met haar Grote Liefde Michael. Helaas verhindert de proazïsche Italiaan Pistilli dit, die haar meeneemt richting zonnige zuiden om haar weer een beetje op orde te krijgen zowel geestelijk als lichamelijk.

Zo komen we in een roadmovie terecht, in feite beginnen we daarmee omdat bovenstaande werd verteld in flashback. Hoe hun reis uiteindelijk zal gaan aflopen weten zij niet maar wij wel : we zien hoe Pistilli een haas doodrijdt en bijna een fietser naar de andere wereld helpt , we zien ook een vader en zoon langs de kant van de weg liggen- dood...

Dat einde laat trouwens een tijdje op zich wachten, want de tweede helft van de film wordt grotendeels gevuld met schetsen uit het modellenleven van de heldin, waar ze schijnbaar geheel klaar mee is en waar haar vertuiglijking of hoe dat ook heet aan de orde komt, alsmede haar drawgsgebruik om te vergeten.

Dat zijn wat losse observaties omtrent de inhoud, wat de vorm betreft: je hoeft hier natuurlijk geen lineair- narratieve cinema te verwachten, het zijn associaties POV Veruschka die door haar ( of liever haar dubster ) auditief worden begeleid in een soort semi poëtisch proza, en met als steeds terugkerend beeld een reine, naakte Veruschka als kind in Pruisenland- het betreft een film uit 72. Zoals we van een fotograaf mogen verwachten houdt Rubartelli zich vooral bezig met kleurenfiltertjes , prisma's , negatieven en andere zgn. artsy leuke dingetjes, maar vooral gooit hij er een miljoen close ups van zijn ex lief tegenaan via alle mogelijke camerastandpunten. Helaas was de op Alexandra Stewart lijkende Veruschka al een beetje over de hill, MILF nog maar haar levensstijl was haar al duidelijk af te zien.

Beroemd natuurlijk de score van Morricone, bijna autoparodistisch en zichzelf opheffend in zijn over the top lounginess , permanent en nadrukkelijk aanwezig.

Bovenstaande dient u slechts te beschouwen als wat losse flodders van een doorsneemens, voor de scherpere observaties hebben we de gebruikelijke verdachten om ons de weg te wijzen- bij voorkeur een Veruschka buff die ook een Heidegger/ existentialisme/ hysterische romantiek buff is . Diegene zou ook meteen Veruschka, Die Inszenierung (m)eines Körpers van Paul Morrissey kunnen toevoegen