Watashi no Otoko (2014)

Zwaar.

Zo kan je dit drama toch wel het best omschrijven. Kumakiri zoekt ditmaal een stevig taboe op en toont weinig schroom bij het inbeeldbrengen daarvan. Dit is niet je doorsnee woensdagavond incest-dramatje.

Asano is een zekerheid in z'n rol, Nikaido was even afwachten maar bij momenten speelt ze Asano bijna weg. Met z'n tweeën dragen ze dan ook perfect deze film en slagen ze er zelfs in enige empathie los te weken, zelfs al zijn het allesbehalve sympathieke personages.

Visueel een paar opmerkelijke scenes, maar het was toch vooral de soundtrack die mij extra wist te bekoren. Zwaar, expressief geweld tijdens de kernscenes en verder een vooral sterke selectie uit wat klassiekere drama-nummers.

Kumakiri is met deze film weer helemaal terug wat mij betreft, maar je moet er wel even voor gaan zitten en je best verwachten aan wat ongemakkelijke scenes.

4.5* en een uitgebreide review

Ongemakkelijk.

Aanvankelijk dacht ik dat dit na Sono's Himizu de tweede Japanse film is, die ik tot nu toe zag, die de tsunami in 2011 aanstipt. Gezien het tijdsverloop kan dat echter niet het geval zijn, en het is zeker niet zo dat Japan in 2011 voor het eerst door een tsunami getroffen is. Overigens speelt Nikaido ook in Himizu.

Audiovisueel sterk, hoewel niet uitbundig. De locatie is voor een groot gedeelte Hokkaido, en de ijselijke omgeving zorgt vooral voor associaties met Russische films als Leviathan. Even desolaat, maar hier wel een stuk fraaier in beeld gebracht, met name tijdens de ijsschotsscène. Af en toe pakt de film toch uit, zoals wanneer er een trein voorbij dendert.

Ik was alweer vergeten dat O'Rourke de soundtrack heeft verzorgd, maar die was inderdaad erg sterk. Erg sfeervol, maar ook verre van wat standaard is. Aardig dat het Largo uit Dvořáks 9e symfonie ook een aantal keer voorbijkomt.

Audiovisueel dus dik in orde, maar uiteindelijk is het vooral het plot dat opmerkelijk is. Hier worden eventjes een paar flinke taboes aan de orde gesteld, waarbij het initiatief genomen lijkt te worden door de partij die normaal in dit soort relaties als de zwakke gezien wordt. Ik moet zeggen dat ik het behoorlijk ongemakkelijk vind, maar dit zie ik eerder als een pluspunt. De betere films zijn kunstzinnig, en in mijn ogen moet kunst iets oproepen van euforie tot afschuw, zolang het maar niet onverschilligheid is. En daar slaagt deze film meer dan genoeg in.

Uiteindelijk zit de film tussen 4* en 4,5* in. Met het oog op een eventuele herziening zet ik laag in: 4*.

Mooi, gewoon mooi.

Prachtige winterse landschappen van Hokkaido. Mooie scènes zoals de bloedscène en de ijsschotsscène. Prachtig samenspel tussen Jungo en Hana. Mooi verhaal ook. Deed mij soms een beetje denken aan Lolita van Kubrick. Verder heb ik er niets aan toe te voegen. De beelden zeggen genoeg.

4.0*

Een drama? Een thriller? Van alles een beetje; net niet voldoende om echt indruk te maken. Op het acteer- en camerawerk valt weinig aan te merken, op de continuïteit van de film des te meer.
Ik vind de openingsscène én het begin van het verhaal, waarin Hana nog een klein meisje is, met voorsprong het beste deel van de film. De incestueuze verwikkelingen en de daaruit voortvloeiende dramatiek wisten mij amper te raken.