Propavshaya Gramota (1972)

Een waarschuwing is op zijn plek. Dit gaan mensen alleen goed vinden als ze films van Yuri Ilyenko en films als Tini Zabutykh Predkiv kunnen waarderen. De humor is alleen wat meliger hier.

Stel je voor: Een kozak te paard die het dorp verlaat voor het avontuur, vergezeld van een koortje vrouwen dat mooie liederen zingt. Een oude vrouw rent naar hem toe. - "Vasyl, Vasyl!" - "Wat is er tante?" - "Ik ben vergeten wat ik wou zeggen tijdens het rennen."

Deze film lijkt te zijn gemaakt zonder enige belemmering. Ik kan me ook voorstellen dat mensen dit echt heel slecht vinden, omdat het heel slordig en random overkomt. Voornamelijk de decoupage is echt te debiel voor woorden. De handeling wordt nauwelijks gevolgd. Elk karakter zou bij wijze van spreken ook op een andere locatie kunnen staan als ze met elkaar in gesprek zijn. Dat gebeurt ook een aantal keer. Tijd en plaats hebben geen enkele betekenis hier, maar daar wordt ook niet gewichtig over gedaan.

Ik heb het verhaal (van Gogol) niet gelezen, maar ik geloof dat de boodschap ergens in de soep is kwijt geraakt. Alleen Ivan Mykolaichuk is de constante factor in deze film die de boel nog een beetje bij elkaar houdt. Prachtige acteur met een waanzinnige screen presence. (Mijn avatar komt trouwens uit deze film.) En de muziek die vooral bestaat uit vrouwenkoren was erg fijn.

Dit soort films symboliseren een soort vrijheid voor mij. Alles mag en kan en toch is het één geheel, waar niks buiten valt.