A Dog of Flanders (1959)

En ja hoor, de Amerikanen hebben weer eens een prachtig verhaal naar de vaantjes geholpen.
Wat een prachtige film leek te zullen worden, werd de laatste vijf minuten volledig verpest, omdat de heren 'monymakers' er per se een happy end wilden aan breien. Het 'ware' verhaal eindigt als volgt: In zijn laatste ogenblikken begeeft Nello zich 's nachts naar de kathedraal en slaat het doek weg dat voor de Kruisoprichting en de Kruisafneming hangt. De volle maan komt achter de wolken te voorschijn en schijnt tussen de zuilen pal op de meesterwerken van Rubens. Op Kerstdag vinden kerkgangers de jongen met de hond in zijn armen op de koude vloer. Ze zijn beiden doodgevroren. Een gemiste kans...

Kijk dan ook de Japanse

Wel een zware verkrachting van het verhaal trouwens.

In Japan is het boek inderdaad één van de grootste bestsellers. De Japanners gaan niet naar huis voor ze de plaats in Antwerpen gezien hebben waar Nello gestorven is. Dat ze voor één van de grootste schilderijen ter wereld staan is slechts bijzaak...

De remake blijkt ook het originele verhaal niet te volgen, al zitten ze er misschien iets dichter bij. Ondanks het slot vind ik beide verfilmingen toch genietbare familiefilms.

Poster

De remake die jij bedoelt is, neem ik aan, die uit 1999?

Met een einde dat meer in de lijn van het originele boek ligt, zie Sunô Purinsu: Kinjirareta Koi no Merodi (2009), opnieuw dus een Japanse productie!

met een titel als A Dog of Flanders verwacht je dan ook een Bouvier? ik wel. Maar zo te zien van de poster was dat ineens wel het geval met die remake uit 1999 van Kevin Brodie?

A Dog of Flanders (1999)

Leuk om een keer gezien te hebben, niet echt goed en niet echt slecht.

Deze prachtige jeugdfilm is een van mijn grootste favorieten uit het verleden. Dat het einde afwijkt van het boek heeft uiteraard te maken met het feit dat het gemaakt is voor de hele familie Een dergelijk einde als in het boek wordt voor jongere kinderen niet geschikt geacht.
A Dog of Flanders is een warme mooie film over een jongen, zijn grootvader en de hond Patrache. in het Vlaanderen van weleer. De setting is bijzonder omdat het een niet alledaags hoofdthema heeft. Nml. de jongen is liefhebber van de klassieke schilderkunst en heeft zelf ook talent in die richting. Graag wil hij een ooit ook een groot kunstenaar zijn maar armoede en tegenslagen blijven hem niet gespaard. Uiteindelijk ontfermt een kunstenaar zich over de jongen die die het talent van de jongen en zijn hond opmerkt.
Een prima film met een goed einde, dit dus in tegenstelling met het boek van Marie Louise de la Marée.
De opnamen zijn in Nederland en België -Antwerpen opgenomen en gunnen ons een kijkje uit eind jaren '50 vorige eeuw, maar dan zonder auto's.
Prachtig spel van de hele cast in een mooi oud Vlaams landschap.
Interessante karakters, zoals de opvliegerige kunstenaar, mooi neergezet door Theodoor Bikel , de grootvader een warme persoonlijkheid door Donald Crisp en de vader van het buurmeisje de Nederlander Max Croiset een stugge molenaar die de vriendschap van zijn dochter met een armoedzaaiertje niet ziet zitten.
Hoofdrol speler David Ladd weet de film voortreffelijk te dragen en komt ook in de moeilijker scenes niet in het minst in de problemen.