Le Bled (1929)

Ze bestonden nog : silents van auteur Jean Renoir...niet voor lang meer want dit was zijn laatste. Film die hij maakte in opdracht van de Franse regering nav 100 jaar kolonialisering van Algerije, wat je noemt een politiek incorrect onderwerp voor deze zgn. anarchist. Het betreft ook een doodordinaire propagandafilm die bovendien de kijkertjes niet alleen moest aantonen dat die kolonialisering ok was, maar ze ook zelf lekker moest maken voor emigratie.

Dat blijkt in concreto te betekenen dat we hier een soort southern hebben : Algerije als het Franse Californië, land of opportunity waar je door hard werk fortuin kunt maken, en en passant de westerse beschaving kunt verspreiden. We beginnen met pure sovjet style propaganda waar in een montage alle zegeningen van de industriële beschaving voorbijtrekken, plus wat ouder cultuurgoed als wijnbouw, door de locals vanwege achterlijke taboes natuurlijk vergeten. Halverwege krijgen we nog een dergelijke montage met wat Gance achtige soldateska die opduikt in overlapping.

Dat wat betreft de uitdrukkelijke propaganda, merendeels echter is dit een melodramaatje dat ook in the far west had kunnen spelen, en beinvloed lijkt te zijn door de Hollywood silents. Dat melodrama is zo simpel als maar zijn kan : jongeman Pierre ( Rivero die nichten ook kennen uit le sang d'un poète ) ontmoet op boot richting Algiers aankomende heiress Claudie, ze raken elkaar weer kwijt om elkaar natuurlijk later weer te ontmoeten en de Grote Voorbestemde Liefde te beleven. Zoals reeds gezegd wordt die romance- anders zou het te saai worden- gehinderd door 2 booswichten, de ook reeds vernoemde neef en nicht van instant miljonaire Claudie.

Dat resulteert op het eind in de opvallendste sequentie van de film : een heeeeel uitgebreide jachtsequentie die meer oogt als een voorloper van Hatari dan de hazenjacht uit LRDJ . Paarden, kamelen, een voiture, gazellen, jachthonden ( niet voor dierenvriendjes ! ), valken zelfs en een camera op een camionette- neem ik aan- die er achteraan racet om het in beeld te brengen. Heeft de tand des tijds redelijk doorstaan, maar gaat wel erg lang door.

Film die door de meeste Renoir/ filmbuffs is genegeerd vanwege de combi triviaalcinema en politiek incorrecte insteek, maar nog wel kijkbaar. Een auteursklassieker hoef je er verder niet in te zien.

Is uitgebracht op DVD in Fr zonder anderstalige tussentexten door Gaumont, kan uiteraard worden gedownload met faninters.