La Voce del Silenzio (1953)

Er bestaan er 2 van : films die auteur GW Pabst in de fifties regisseerde in IT...door de pundits doorgaans gegeneerd genegeerd, om meerdere redenen.Dermate zelfs dat enkele goedbedoelende zielen hebben getracht deze productie in de schoenen te schuiven van assistentje Paolinelli, een totale nulliteit. Naamsfetishisme ongetwijfeld, gecombineerd met anti- klerikalisme want hoe kan de regisseur van de legendarische Brooks Weimar klassiekers en de Dreigroschenoper in mensennaam komen aanzetten met dit stukje jezuietentheater ? Dat zal de redenering wel zijn, denk ik.

Bewijs is er bij mijn weten niet voor, dus laten we het er op houden dat dit een Pabstfilm is. Niet de enige grote naam hierbij betrokken, of wat dacht u van Zavattini ( die jullie kennen van ladri di biciclette...) die de idee bedacht, uitgewerkt door o.a. Pinelli, Berto en Fransoos Bost. Met fotografie van Pogany dan nog. Voor de camera een star studded puddingcast : Fabrizi, Marais, Gelin, Villard, Fernan Gomez, Podesta etc.

Dat hier elf- dat lezen jullie goed- scenaristen bij betrokken waren is te merken helaas, want het betreft hier bijna een omnibus waarin de vele personages en verhaallijnen afzonderlijk minder tot hun recht komen dan had gekund/ gemoeten, en waarin de stemming bovendien wisselt met iedere semi- episode. De sequenties met Fabrizi en "goede dief " Panelli horen thuis in een gezellige familieklucht en vallen uit de toon, misschien wilde men het publiek niet afstoten. Zonder succes, want dit was geen kaskraker naar het schijnt.

De visuals zijn bij vlagen duidelijk beinvloed door de silent cinema en Pabst grijpt regelmatig terug naar de stijl van zijn glorietijd, men denke aan de associatieve montage in het begin omtrent de verdorven grootstad, de kroegscène met Villard en Stoppa in odd angles, of de overlappingen in de sequenties met Gelin, dan wel de hallucinaties van Marais in close up ( die mieren blijken zowaar nog een functie te hebben ook...) . Maar let u zeker ook op Podesta, hier geintroduceerd als een soort Louise Brooks. Helaas slechts een bescheiden bijrolletje, en de striptease van deze lumpen Lulu werd helaas ontijdig onderbroken...

Geen wonder, want het betreft hier primair een naar het zoetige en kwezelachtige neigende prent vol jezuitische moraal en met een slot dat iedere waarschijnlijkheid tart, onbedoeld komisch is zelfs. Ik ben zoals jullie weten zelf devoot katholiek, maar je kunt overdrijven. Dat gebeurt dan ook zeker in het lachwekkende, getelefoneerde "wonder "dat wel een spoof lijkt op Ordet. Dit soort films kwam je zelfs in IT in die tijd zelden tegen, meer van het Spaanse type in feite.

Verhaal is dus simpel: een raamwerk waarin een stel dolende zielen 3 dagen op retraite gaat in een jezuietenklooster in Rome, we volgen deze lieden dan op episodische, gefragmenteerde wijze via flashbacks POV die hun zielenood illustreren. Dik aangezet allicht, met zoals ik reeds suggereerde comic relief van Fabrizi die slechts in retraite is gegaan om zijn kaarsen aan het klooster te slijten, en Panelli de "pickpocket "die niet erg Bressoniaans wordt redeemed. Marais blijkt een politicus met PTSS te zijn, Villard een goddeloze prulschrijver die een pact heeft gesloten met Satan Stoppa, Gelin een ex POW die is gedumpt door Greco en nu een clochard met tering is, en FG - zichzelf in het Italiaans insprekend ! - een jezuiet die wil uittreden.

Zal duidelijk niet ieders kopje thee zijn inhoudelijk, maar visueel is dit wel in orde. Overigens : Petri herinnerde zich deze film ongetwijfeld tijdens het maken van todo modo ! ( Nelson Pereira dos Santos buffs welgekend...)

Kan zoals jullie weten via de gekende wegen worden bekeken met subs, de kwaliteit is redelijk voor een tv opname. Werd ongetwijfeld 643357896324578984335778 keer uitgezonden in het nachtfernsehen onder de titel "Männer ohne Tränen " en moet door velen hier gezien zijn. Ik wil dus stemmen zien, en checks op IMC want er staan er nog geen .