Giraffada (2013)

'Giraffada' (2013) is een sympathieke poging om het Israëlisch/Palestijnse conflict in een toegankelijke publieksfilm te gieten. In de kern best een lief uitgangspunt als vader Yacine (Saleh Bakri) en zijn zoontje Ziad (Ahmad Bayatra) zorg dragen over de enige dierentuin van Palestina. De mensonterende toestanden rond bombardementen, bevoorradingsmoeilijkheden, checkpoints en een beperkt budget hebben ook invloed op de kwaliteit van leven voor de dieren. Tot Ziad's grote ontsteltenis komt één van de giraffes om bij een raketaanval en zijn overgebleven partner dreigt te bezwijken aan een onherstelbaar verdriet. Samen met de Franse journaliste Laura (Laure de Clermont-Tonnerre) besluiten ze een giraf te stelen uit Israël.

Helaas voelt 'Giraffada' (2013) een beetje onafgemaakt en weet het geen consistente toon vast te houden. In het eerste gedeelte lijkt het zich vooral te focussen op de ietwat zonderlinge Ziad en zijn welhaast autistische fascinatie met giraffen. Zoals het jongetje zijn eigen verdriet om een overleden moeder projecteert op het lot van die majestueuze beesten. Maar het persoonlijke trauma van het jongetje wordt erg geforceerd doorgetrokken naar heftige gebeurtenissen rond de Tweede Intifada, zoals oorlogsgeweld in het straatbeeld. Om dan opeens weer over te schakelen op kluchtige komedie rond Israëlische dierenarts Yohav Alon (Roschdy Zem) en zijn moreel discutabele pogingen om collega Yacine te helpen met de ontvoering van een giraf. Deze idiote passages ondermijnen zelfs de geloofwaardigheid van deze prent, die op ware gebeurtenissen zou zijn gebaseerd.

Het hoogtepunt van 'Giraffada' (2013) is absoluut de slotakte waarin het vader en zoon lukt om het beest over de grens te krijgen. Nog wat spannende scenes rond checkpoints en de agressieve bejegening van Israëlische kolonisten. Maar het loont de moeite wanneer de majestueuze verschijning van een giraf door de Palestijnse steegjes waggelt. Surrealistische sfeerbeelden vol verwondering. Toch lukt het 'Giraffada' (2013) niet om deze magische feelgood vast te houden. Het bikkelharde einde voelt dan opeens weer als een te bruuske verandering van toon. Misschien nog wel erger dan de onevenwichtigheid ervan is dat de belangrijkste personages nooit écht een ontwikkeling doormaken. Het is meer een jukebox van verschillende emoties dan een solide geheel dat naar een verdiende climax toewerkt.