Betoniyö (2013)

Dramatische film over een naïeve jongen die zijn broer als een vaderfiguur beschouwt.

Stilistisch in zwart-wit gefilmd. De regisseur is meer fotograaf. Hij gaat voor het mooie plaatje. Soms vind ik dat overdreven. Maar de regisseur heeft ook geprobeerd om de gedachten en dromen van de jongen in beeld te brengen. Dat is heel mooi gedaan.

Het tempo is net goed.

Een film om nog eens de bekijken.

Trailers bekijken voor het IFFR werkt wel. Vorig jaar beviel de film die ik puur vanwege de trailer programeerde al heel goed (Los Salvajes was dat), dit jaar sprong deze trailer er echt uit. En weer is het een voltreffer.

Concrete Night heeft een nogal interessante invalshoek binnen een bekend thema. De film gaat over volwassen worden. In Concrete Night wordt Simo geconfronteerd met een van de kenmerken van volwassen worden. Het leren kennen van je limieten. Van wat je door je karakter en je omgeving bent en wat je niet bent. En over hoe je jezelf aan anderen laat zien om staande te blijven in de wereld. Over die zoektocht zou je bijzondere, kleine subtiele films kunnen maken. Dat is Concrete Night niet. Zowel door de toon als unieke vormgeving van de film wordt die zoektocht bijna mythisch. Een donker, nihilistisch en zwaarmoedig stadssprookje. De film benadert dat volwassen worden eigenlijk als iets onzuivers. Als een vlek op de mens, iets dat eruit geevolueerd moet worden. Niet dat we kind blijven, maar eerder dat we anders volwassen worden.

De film is een lust voor het oog. De prachtige zwartwitfotografie laat poezie botsen met rauwe realiteit. De toon van de film balanceert heel knap tussen de grote thema's en het persoonlijke verhaal. Het raakte me in het hoofd en in het hart.

Dik 4.0*, aanrader

Zwaar depressief en triest relaas van een overgevoelige jongen uit een disfunctionele familie, met een adembenemend mooie zwarte fotografie (eens met SB).

De eigenzinnige invalshoek gecombineerd met de fijngevoelige uitwerking maken het tot een bijzondere film. Verdient meer stemmen, zeker op IMDB!

Hier en daar wat overdreven shots en ik geloofde de personages lang niet altijd, zeker in het begin niet. Maar gaandeweg raakte ik toch meer betrokken bij de karakters, wat een groot pluspunt is, aangezien de stijl niet direct toegankelijk is.

Qua sfeercreatie is dit een hoogstandje. De paar stille momenten waren hypnotiserend intens.

Dit is het soort cinema waar ik altijd naar op zoek ben. Hedendaags, vernieuwend, indringend en toch op z'n eigen manier doortrokken van eenvoud.

Vage film over twee broers die zich vervelen in Helsinki. De film moet het vooral hebben van de sfeertekening en de kunstzinnige stemmige zwart / wit beelden die een pessimistische kijk op de zin van het bestaan moeten weergeven. Maar de film weet mij daarin niet te overtuigen.