Tam Tam (1976)

Wat zie ik...observaties...underground...Warhol...Duras...box...kerstman...interesseert niemand...enz. ?

Dit is al een stuk meer underground dan net besproken film, behorende tot de zgn. rive gauche fase van Arrieta waarin hij op 16 mm zijn bizarre vriendenkring rondom de gasolines in beeld bracht zoals Warhol zijn factory. Een verzameling trannies, relnichten, bohemiens en vooral full time diva's dus die in Saint Germain des prés hun ding deden, waarschijnlijk ook op de wijze zoals Arrieta ons hier toot. Op zijn manier een soort cinema vérité bijna...

Enkele opmerkingen vooraf en ter duiding: deze film duurt 58 minuten en geen 85. Buitendien is dit een pure komedie. Bovendien klopt de synopsis niet geheel, dus die zullen we even verhelderen.

De zgn knappe held- wederom Grandès, jullie moeten zelf maar zien of het een lekker ding is- is in feite geen vreemdeling maar een goede gekende van society tranny Cynthia Bauman, op wier feest hij - een Pedro geheten gevierd schrijver, en wel van een verrassend tam tam geheten roman waarin het einde van de wereld wordt aangekondigd - is uitgenodigd. Dat is hem wel degelijk gekend, hij zit echter in NY en heeft geen zin om dat feest te bezoeken. Hij stuurt als plaatsvervanger zijn tweelingbroer Luis, en die arme ziel begrijpt al snel waarom zijn broer weinig zin had om te verschijnen !

Dat feestje blijkt namelijk een verzamelpunt te zijn van een stel groteske trannies en relnichten, die miscommunicatie, roddel, hysterie en stompzinnigheid tot Kunst hebben verheven. In feite zet Arrieta hier zijn eigen vrienden en kennissen totaal voor lul, maar waarschijnlijk zaten ze er niet mee en waren ze maar wat blij dat er permanent een camera op hun gericht stond. Wat dan resulteert in permanent diva gedrag en poses. Je ziet hier enkele van de meest groteske smoelen uit de filmgeschiedenis, met als uitschieter wel de verbluffend lelijke "Carol" . Overigens: ouwe nichten met een Cuba fetish zullen ongetwijfeld Cubaans gay icoon Severo Sanduy herkennen met zijn kale kop.

Dat deze film door en door gay is zal inmiddels duidelijk zijn, de Warhol inspiratie ook en veel meer dan een Parijse factory film variant zie ik er niet in. Door de bescheiden speelduur en het bizarre gedrag/ smoelen van de party people nog wel tamelijk amusant, met als running gags het uilenmasker, de wereldbol, de- allicht- tam tam die steeds terugkeren en vooral de permanente verwijzingen naar Andalusië en de inmiddels befaamde zigeunerpagode waar zoals gekend het liefdesfilter gevonden kan worden...wie weet allemaal een eerbetoon aan un chien andalou.

Arrieta schoot het allemaal zelf op 16 mm, de camera die hij gebruikte voor de beelden uit NY in het begin leende hij van auteur Jonas Mekas !