Hu Die Shi Ba Shi (1979)

Een Jackie Chan kloon en een bedelaarsbende

Die Kung Fu Classics Vol xx reeks is wat van zijn kwaliteit aan het verliezen naar mijn gevoel. Ik mis weliswaar nog een aantal delen, maar ik ben al een tijdje bezig om de reeks in volgorde te zien en ik amuseer me niet meer zoals vroeger. Niet dat dat iets uitmaakt trouwens, dat in volgorde zien, aangezien de films gewoon genummerd zijn en voor de rest geen enige verbintenis met elkaar hebben. De vorige uit de reeks (Trinity Goes East) was werkelijk verschrikkelijk slecht dus het was hopen dat Secret of Shaolin van een hoger niveau ging zijn.

Het is nog steeds geen Shaolin VS Lama bijvoorbeeld, maar dit is in ieder geval wel weer een stapje in de goede richting. Een veel te lang aanslepende openingssequentie weliswaar (Wu Han Wei blijft maar tussen de planten rondspringen) maar al snel volgt er een vreemd plotje waar een kerel zonder armen en benen te pas en te onpas komt opdraven en elke vechter die hij tegenkomt pleegt zelfmoord. De mysterieuze man verdwijnt echter al even snel zoals hij in de film is terecht gekomen en komt pas helemaal op het einde terug even opduiken. Het is dan ook in de laatste pakweg 5 minuten dat de film ineens beslist om een aantal plotlijnen aan elkaar te knopen, maar tegen dan ben je je interesse ook al wel weer kwijt. Verder veel van de gekende scènes in dit soort films. Wu Han Wei heeft een grootvader die hem geregeld traint in kung fu en we zien de kleinzoon en grootvader dan ook regelmatig een potje sparren. Ondertussen werkt de jonge Wei ook nog als een afwasser in een restaurant, waar hij uiteraard geterroriseerd wordt door een gefrustreerde ober, en komt alles goed in een kleine 90 minuten.

Het interessante aan Secret of Shaolin is de aanwezigheid van Li Yi-Min. Een acteur die het een aantal keer heeft proberen te maken en best wel wat hoofdrollen heeft gekregen (onder andere in Crazy Guy with Super Kung Fu en Seven Commandments of Kung Fu, beide ook te vinden in de Kung Fu Classics Vol xx reeks) maar nooit echt is doorgebroken. Zijn grootste pluspunt lijkt zijn gelijkenis met Jackie Chan te zijn, op dezelfde manier zoals er ook zoveel Bruce Lee klonen zijn, maar Yi-Min kan best nog wel een vermakelijke vechtscène op poten zetten. Verder nog een paar leuke knokpartijen met onder andere Yu Chung-Chiu (Lu Ping) en Sun Jung-Chi (Shao Shui) maar het is toch vooral Chan Wai-Lau die, als de bedelaar die Yi-Min tegen wil en dank blijft achtervolgen, de boel nog wat opfleurt. Verder is vooral de dub van een abominabel niveau (de gefrustreerde ober lijkt te zijn gedubt door Eric Idle van Monty Python) en laat de beeldkwaliteit ook wat te wensen over.

Toch blijft dit wel ergens zijn charme behouden. Normaal gezien kijk ik geen dubs (meer, heb dat vroeger wel gedaan) maar deze reeks is daar de uitzondering op. Grotendeels omdat dat juist nog een extra aspect is dat het draaglijk maakt om deze reeks te zien. Ik betwijfel wel of ik er nog nieuwe ga bijkopen, eerst maar eens al degene zien die hier nog stof liggen te verzamelen.

2.5*