After the Tone (2014)

Al was ik in het begin wat argwanend, na een minuut of tien liet ik me meeslepen in dit verhaal dat twee keer vertelt zou kunnen worden. Wellicht komt er een vervolg vanuit de vermiste persoon Onno. After the Tone zou zelf een aanleiding kunnen zijn voor een TVserie. Interessant ook de herhalingen van sommige beelden op een ander tijdstip. Je kunt er zelf invulling aan geven bij wie de beelden thuishoren. Bij Onno of bij de achterblijvers.

Het was weer eens zo weer, ik was de enige betalende klant in Gigant. Ergo: de film draait dan wel en de vrijwilligers die de film graag wilden zien kunnen dan ook kijken. Soms ben ik echt te goed voor deze wereld.

De film zelf dan. Deze wilde ik graag zien maar ik wist bij voorhand al dat dit zomaar een verschrikking kon worden. Maar niets is minder waar. Dit experiment is prima uit te zitten, soms geinig en de gimmick is bijzonder genoeg om te blijven boeien.

We krijgen dus ingesproken berichten te horen met beelden erbij van waar men belt. Geen POV, maar gewoon een bepaald shot van bijvoorbeeld het huis of de kade of de haven. Elk persoon heeft zijn eigen beeld, dus je weet altijd wie belt (al noemen ze hun naam ook) en wat de relatie zo ongeveer. Leuk, maar vooral ook heel overzichtelijk. Eigenlijk leer je hiermee ook de persoon die gebeld wordt kennen, alsmede de personen die bellen. De beelden van alledaags Nederland (en soms buitenland) ondersteunen dit.

Daarnaast is het verhaal dat zo vertelt wordt best intrigerend, hoe men langzaamaan erachter komt dat iemand verdwenen is en men weet maar niets. Zo wordt heel goed invoelbaar gemaakt hoe nabestaanden van vermisten leven. Dat levert enkele mooie emotionele scènes op, vooral met de moeder die eerst nog grappig is in haar truttigheid, maar later meelijwekkend.

Wel lijken sommige teksten te gescript, leest niet iedereen even goed voor (sommigen lezen dus echt voor, zo het lijkt) en duurt de film eigenlijk een kwartier te lang. Ook geloofwaardigheid is een issue, want het is nogal raar hoe die vriendin reageert (de familie kent haar niet, dus hoe lang hadden ze wat?) en vooral dat men na maanden nog inspreekt. Wel goed dat het groepje steeds minder wordt en je wel merkt wie de echte vrienden zijn. Niemand dus, enkel een zakenpartner en familie blijven bellen. Maar al met al zeer geslaagd probeersel: 3,5*.