Killing Time (2013)

Het trieste is dat er al meer dan genoeg films en documentaires zijn die de onmenselijkheid van de doodstraf aantonen. We kennen het inmiddels wel: de bureaucratie eromheen, de familie die ermee om moet gaan dat hun geliefde komt te sterven, de schreeuwlelijken die luidkeels verkondigen dat de dader dient te sterven.

Wat voegt Killing Time eigenlijk nog toe? Nou, het heeft een intrigerende catch in dat het expliciet gaat over het verstrijken van de tijd. We zien een familie in afwachting of hun familielid geëxecuteerd gaat worden of niet. Ze vervelen zich. Ze spelen spelletjes om de tijd door te komen. Ze schommelen wat heen en weer op een schommelstoel. We zien ze in hun absolute staat van mens-zijn, het is gewoon een doorsnee familie die klaar wil zijn met deze onmenselijke periode van onzekerheid. De tragiek zit hem niet in de grootse gebeurtenissen die onze levens blijvend veranderen, maar het zit hem in het psychische lijden dat altijd en overal aanwezig is. Juist in die alledaagse en banale zaken zit er die constante confrontatie met wat we hebben verloren of gaan verliezen.

Oei ja dat de hele dag rondhangen in en rond een gebouwtje en dat die familie van de slachtoffers achteraf een groepsfoto gingen maken. Rare gewaarwording vond ik dat. Verder qua docu iets te droog misschien.

Vond het wel aangrijpend dat de jonge vrouw, die destijds het slachtoffer was, een soort verband zag tussen het dode lichaam van de dader en haar vermoordde oom. Ze kon niet voor zichzelf toegeven dat de doodstraf verkeerd is, maar ergens zag je wel dat ze ermee worstelde.