Anticlimax (1973)

Wat zie ik, nog geen scherpe observaties van de Heidegger buffs omtrent een film over zijnsvergetenheid in de moderne grootstad van auteur Gelsen Gas met fotografie van auteur Rafael Corkidi die ze ook kennen van Pafnucio Santo en als huisfotograaf van auteur Jodorowsky ???

Gelsen Gas behoeft waarschijnlijk ook geen introductie, maar hij is toch vooral gekend als kunstenaar in andere beeldende media, uomo universalis die voor deze film zowel regie, sets, productie als muziek ter hand nam en voor de beelden Corkidi inhuurde, u welgekend. Bovendien nog meer Jodorowsky links: zijn zus Raquel leverde een poeem dat wordt voorgedragen en hijzelf is hier te zien in niet veel meer dan een cameo trouwens. Hij staat ook niet in de eindcredits vermeld.

Het betreft hier zoals u reeds vermoedde een tamelijk abstracte, experimentele film , uiteenvallend in ruwweg twee delen met een extreem flauwe meta clou waar de titel ons reeds voor waarschuwt, bovendien zien we als intro hoe een schijf met filmrol van onder het zand wordt opgegraven, en vrijwel precies halverwege horen we de regisseur op de achtergrond aanwijzingen geven. Toen misschien leuk en nieuw, nu gesneden postpostpostmoderne koek.

2 delen zei ik: het eerste is gedeeltelijk POV/ associatief en toont ons days in the life van de vervreemde grootstadsmens DoNino, een gozer van een jaar of 30 en schijnbaar architect van origine die zinloos door Mexico stad doolt en nog zinlozer vastzit op kantoor of rondhangt in huis. Dit is wat de Heideggerbuffs hier zijnsvergetenheid noemen, en ik had dus ook wel hun observaties verwacht , eigenlijk...maar misschien komen die nog.

Het tweede deel is meer Jodorowsky/ Corkidi terrein waarin we eerst kennismaken met een hippiegrietje/ bloemenkind, dat met DoNino de grote liefde zal gaan beleven. Ze huwen, en hun huwelijk krijgt de zegen mee van...Santo ! Nou goed, het was "el avatar enmascarado " maar wie ziet het verschil in zwart- wit...maar ook deze Grote Liefde blijkt een illusie en DoNino waggelt de bioscoop uit waar net anticlimax heeft gedraaid, film opgegaan in vlammen..

Het is een abstract/associatieve film grotendeels, in de geest van Don Luis ook getuige de subida al cielo achtige busrit vol innuendo, en enkele droomsequenties die ook duidelijk als zodanig worden aangekondigd. Enkele opmerkelijke beelden: de fabriek waar de machines bloemen produceren, het bezoekje aan de supermarkt wel grappig hoewel met afgezaagde anti-consumentisme boodschap, het schieten op de foto met het hongerende negertje, het "kinetische "bureau, de schoolkinderen die met ganzen worden vergeleken, de extreme close up van de nijlpaardenreet, gememoreerde Santo imitator, de zoen in röntgen , de op- art uitgezonden door de teevee, en vooral het shot van de inktvissen in het aquarium in een soort silhouetstijl, vond Gas schijnbaar zelf ook striking genoeg om ze tijdens de slotcredits in beeld te houden.

Enfin, zomaar wat botte observaties die hopelijk snel overbodig zullen worden gemaakt door scherpere van de Gas buffs, die het overigens onmogelijk kan zijn ontgaan dat deze film uit 69 komt en niet uit 73...maar ze doen natuurlijk alsof om me scherp te houden

Wat bedoel je met 'meta clou'?

Hetzelfde als de synopsis, laatste zin daaruit.