Siddharth (2013)

A documentary-neorealist-like Film. A moving, emotional, funny, but dramatic journey of a man in search for his missing child in India. Great soundtrack and very nice photographic images of India. I didn’t know what to expect, and just walked in. An absolute surprise! Trailer

Wint de grote prijs op de 2de editie van het MOOOV FILMFESTIVAL. Helaas niet gezien.

Te zien op Canvas TV op zaterdag 23 april om 22.55

Mooie film die toch wel deed denken aan "Slumdog Millionaire", evenwel veel eenvoudiger, maar met het gemeenschappelijk fenomeen van kinderen die in het misdadig circuit riskeren te verdwijnen, al zegt deze op ware feiten berustende film niet dat het in dit geval zo is.

Naast het overheersende beeld van de meelijwekkende figuur van de vader die wanhopig, moedig, maar zich van weinig bewust, op zoek gaat naar zijn zoon, komt onvermijdelijk het beeld van de arme, achtergestelde bevolking in hun miserige omgeving sterk op de voorgrond.

Kritiek valt er ook te bespeuren op de lakse houding van de overheden en het sluiks gedogen van kinderarbeid.

Zekerlijk bijwijlen ontroerend en begeleid met mooie muziek, knap aansluitend aan de dramatische, soms panische gevoelens enerzijds, deze van berusting en wat hoop anderzijds.

De vergelijking met Slumdog Millionaire in zijn geheel vind ik wat ver gezocht Movsin. Je refereert wellicht naar enkele scènes uit de film dan?

Een vader gaat zoals elke vader zou doen, op zoek naar zijn verdwenen zoon maar hij heeft weinig geld om zich te verplaatsen en ook de politie is machteloos tegenover de criminele ondergrondse activiteiten die India aanvreten.

Siddharth is vooral een maatschappelijke (kritische) aanklacht tegen een zieke maatschappij waarin elke vorm van controle door de staat onbestaand is en mensen aan zichzelf zijn overgeleverd. Bij problemen kunnen ze nergens terecht en zoals in Siddharth, moeten ze dan hun schaarse financiële reserves aanspreken om nog een kans te hebben om hun zoon terug te vinden.

De film is kritisch tegenover het gebrek aan scholing en de onwetendheid van de mensen; dat de vader niet voorzienend was en geen enkele foto van zijn zoon in bezit had, bouwt verder op deze vaststelling. Het is uiteindelijk niet duidelijk wat er met Siddharth is gebeurd, maar het mag wel duidelijk zijn dat eens je kind daar verdwijnt, er zo goed als geen hoop is om hem ooit terug te zien.

Een film die je confronteert met een ander soort realiteit. Hier en daar worden de dialogen wat repetitief en is het veel van hetzelfde. Toch blijft de film boeien.

Inderdaad een boeiende film die de tragiek van verdwenen kinderen duidelijk aansnijdt. De machteloosheid van de vader en het afhankelijk zijn van (vage) familierelaties komen aan bod. Goed dat dit soort films gemaakt worden. Ik vrees alleen dat India niet het enige land is waar dit soort dingen gebeuren. Dat stemt bepaald niet vrolijk.

Siddhardt is een aangrijpend drama over een vader die op zoek is naar zijn verdwenen zoon. Net zoals in andere Indiase getinte films zoals Slumdog millionaire en Lion wordt een onthutsend beeld geschetst van het leven in de verpauperde krioelende wereldsteden als Delhi en Mumbai. Alsof we het nog niet wisten, maar India is (en blijft?) een heus ontwikkelingsland. Het contrast met nieuwsitems dat India samen met China één van de snelst groeiende economische wereldmachten is, is enorm.

De sfeer in de straten van Delhi en Mumbai wordt erg goed weergegeven. Vaak kijk je naar één groot vuilnisbelt van autowrakken, afval en andere rommel waarin mensen, rondlopen, slapen, werken en wonen. Wat bovenal opvalt is de grote onverschilligheid en het egoïsme dat heerst onder de bevolking. Het contact met de werkbaas was dan ook frappant: "Als je hem niet vindt, moet je gewoon een nieuwe kleine maken".
Ook het analfabetisme is opmerkelijk. De ouders rekenen op hun dochter om brieven te schrijven of om te gaan met een GSM. Gelukkig voorziet de Indiase regering in scholing voor de kinderen, maar gaat dit dikwijls verloren door de extreme armoede waardoor ouders hun jonge kinderen moeten inzetten op de arbeidsmarkt om toch maar enkele extra roepies te verdienen. Zo vergaat het ook Siddhardt. De verwijten en misprijzen bij de plaatselijke politie liegen er niet om.

Kinderontvoeringen zijn schering en inslag en eens je kind daaraan ten prooi valt, is er erg weinig hoop dat het ooit nog goed komt. Net als in Slumdog Millionaire wordt er verwezen naar kinderen wiens ogen uitgestoken worden om zo als bedelaars meer te kunnen verdienen. En ook in Lion zagen we dat India zodanig groot en drukbevolkt is dat plaatsen die pakweg 100 km verder liggen door niemand gekend zijn. Soms krijg je ook de indruk van hoe armer men is (of hoe uitzichtlozer de levensomstandigheden), hoe meer men elkaar de duvel aandoet en het ieder voor zich is.

Siddarth wordt zo een meeslepend drama dat blijft boeien tot het einde. Het einde is goed. Het besef is reëel dat een hereniging kleiner wordt met de dag. Geen happy end, maar wel rauw, puur en realistisch. Zeer onder de indruk van deze film. Verdiende 4,0*.

Inderdaad, als er één zin uit de film bijblijft, dan is het die wel...

Hier had ik toch op een happy end gehoopt. Dat had het wellicht sentimenteel gemaakt, maar nu blijf ik als vader, toch met een wrang gevoel zitten.