Pueblerina (1949)

Hij bestaat nog steeds : het beruchte filmbuff lijstje van de 100 beste Mexicaanse films...en daar staat deze op plek nr.13.

Daarmee de 1 na hoogst genoteerde van auteur Fernandez, en een vrij typische voor zijn nogal monotone oeuvre. Kreeg als alternatieve titel Paloma mee, titel die ook op heldin Dominguez- met wie Fernandez het deed- slaat, maar in feite is het Canedo als Aurelio die de meeste screentime heeft.

Volgt een archetypisch Fernandeze verhaaltje, niet vreemd want hij schreef het wederom met vaste scenarist Magdaleno. Canedo is dus degene die 6 jaar heeft gezeten for a crime he comitted maar vol goede bedoelingen : ante rem heeft hij 1 van de 3 Gonzalez broers doodgeschoten vanwege een good old rape and revenge motief.

Al evenzeer trademark Fernandez wordt het slachtoffer van die rape Dominguez vervolgens verstoten door de dorpsgemeenschap, maar Aurelio blijft zijn melaatse geliefde trouw. Dit alles leidt dan uiteindelijk tot de onvermijdelijke showdown western style tussen Aurelio en de 2 overgebleven broers.

Inhoudelijk dus gekend Fernandez materiaal, en formeel al evenzeer : Figueroa mocht weer de camera ter hand nemen wat dan weer resulteert in de beroemde horizonten, wolkenpartijen en impressionistische close-ups.

Dit is mijn 9e Fernandez geloof ik, en het begint onderhand een beetje saai te worden. Dat deze auteur behoorlijk gedateerd is, ontkent verder niemand.

De score- het wordt eentonig- is afkomstig van huiscomponist Diaz Conde, die de meeste F's muzikaal begeleidde.

Volgens mij werd een van de broers (Julio) verwond na een vuurgevecht dat ontstond nadat hij Paloma had verkracht. Maar goed, belangrijk voor het plot is het verder niet, het is inderdaad bekend terrein- de outcasts versus de corrupte machthebbers. Hoe dat er in de praktijk uit ziet wordt het mooist verbeeld op de huwelijksdag, waar de dorpelingen zelfs te laf zijn even een glaasje op de gezondheid van het pasgetrouwde stel te drinken. De film eindigt merkwaardig: de broers willen Aurelio te grazen nemen maar in plaats van dat ze in een hinderlaag liggen zoals hun vererfelijke karakter zou betamen gaan ze het duel met hem aan, en ook nog keurig na elkaar zodat Aurelio, een virtuoos met wapens zo is al gebleken, hen vrij eenvoudig onder de groene zoden kan werken.