Les Gants Blancs du Diable (1973)

Er bestaan er niet veel van : films geregisseerd door Laszlo Szabo...niet te verwarren met Istvan allicht. Gekend als acteur uit talloze auteursklassiekers van de Franse cinema , maar achter de camera bleef zijn carrière beperkt tot voornamelijk Hongaarse films, die ik niet ken.

Het betreft hier een film die qua uitwerking bescheiden en amateuristisch is, een dolletje bijna, maar qua uitgangsidee zijn tijd vooruit was en niet dient te worden onderschat. Je had natuurlijk al talloze NV corny spoofs op B- films en de voorbeelden zijn gekend, maar deze gaat wat minder opzichtig en moderner te werk, is in feite een voorbode van wat dankzij Tarantino later gemeengoed zou worden : een vrolijk spelletje met pulpfictie, een postmoderne z- film die zich ook gewoon voordoet als een postmoderne z- film die zich van overige z- films onderscheidt doordat hij zich zelfbewust als z- film afficheert, en dat met nadruk.

Ene truFFAUT verduidelijkte dit door de film te memoreren in les films de ma vie : hij noemt het een b- film die je zin geeft om andere b- films te zien, gebaseerd op de "commercieelste films ooit "( schreef dit natuurlijk voor de grote VHS pulp golf ) : de Amerikaanse b- films uit de jaren 40/ 50. En passant noemde hij dit werk een Hawks meet godART.

Tamelijk hyperbolische uitdrukking- zo kut als godART is dit ook weer niet- voor een zoals gezegd veredeld vriendenproject waarvan de z- film intrige hierboven in hoofdlijnen is geschetst. Een volstrekt absurd anti- verhaal dus over crooked politician annex drughandelaar Kalfon en zijn slachtoffer Afonso, hitman met ooglap...wat ook best wel aan Tarantino doet denken, lijkt me. Ooglap wil wraak, Kalfon wil zijn tweede oog. Dat is alles.

Behalve die 2 ook nog wat groteske bijfiguren als vooral Karaian ( sic ) , een door amateur en debutant Shandor vertolkte ex- flic die nu boeddhist, alcoholist, anarchist en clochard is en van inspecteur Moulin de opdracht krijgt de moord op de barman in Kalfon's café te onderzoeken, die we in het begin zagen. Ook jullie "maman "Lafont is van de partij als de starlet en minnares van Kalfon, doorheen de film triviale Tarantineske praatjes verzorgend.

Een nogal vreemde film kortom, schijnbaar grotendeels geimproviseerd en dat is te merken, waarbij de uitvoering nogal achterblijft bij de idee- al was de scène waarin een geblinddoekte Afonso leert blind schieten op Marquand met ballonnen in zijn handen, wel briljant.

Ronduit geniaal en terecht beroemd natuurlijk is de score van Schaefer .

Is niet op DVD uitgebracht met anderstalige onderschriften bij mijn weten, kan worden gedownload met fansubs.