Hakai (1962)

Sterk pamflet tegen de discriminatie van burakumin. Letterlijk vertaald: bewoners van kleine dorpjes, maar in Japan een zeer beladen term. Eeuwen lang werden mensen van een specifiek lage komaf uit de samenleving geweerd. Mensen met een beroep dat met de dood werd geassocieerd, zoals grafdelvers, beulen, slagers en leerlooiers. Misdadigers en andere sociale underdogs kwamen ook in die klasse (eigenlijk kaste) terecht. Ze woonden vaak bij elkaar in kleine gemeenschappen en werden geweerd uit tal van publieke functies, beroepen en opleidingen. Dit probleem schijnt zelfs de huidige Japanse maatschappij nog te achtervolgen.

Deze film zet groots in door de in Japan destijds zeer populaire Ichikawa te casten voor de hoofdrol en de rechtschapen burakumin personages te spiegelen met personages van goede komaf, die zich juist niet zo netjes gedragen: Een dronken leraar die uit een samoerai dynasty komt, een priester die niet van jonge vrouwen kan afblijven en een corrupte politicus die met een burakamin is getrouwd vanwege haar geld.

Je voelt al aan je water dat deze film heel prekerig gaat worden, maar dat is eigenlijk pas alleen het laatste half uur, waarin ook alles in een stroomversnelling komt en ook hier en daar wat logische stappen worden overgeslagen. Toch vond ik deze film wel indrukwekkend op momenten. De tragedie van de outcast kwam goed uit de verf en werd vanaf het begin sterk opgebouwd. Een aantal scenes waren best emotioneel en Raizo Ichikawa speelt hier op zijn best. Verder mag je van een film van Kon Ichikawa wel verwachten dat het er mooi uit ziet en dat doet het ook: Mooie zwart-wit plaatjes van besneeuwde landschappen en dorpjes en strakke stilering in de dramatische scenes.