Tatuaje (1976)

Bungel !
Debuut van inmiddels wijlen Luna, dat trouwens werd gemaakt in 76 en niet in 78, itt wat IMDB beweert. Vroege post- tio Franco film dus en ook de eerste Vazquez Montalban/ Pepe Carvalho verfilming, Pepe de Galiciër en geadopteerde Barcelonees , PI, epicurist en anti-Franquist.
Film afficheert zich duidelijk als een seventies neo-noir en poogt zo groezelig mogelijk te zijn, maar de fotografie is doorsnee leljk en stijlloos, de regie gewoon slecht eigenlijk.
Het scenario slaat tamelijk nergens op : iedere knuppel snapt meteen dat Ramon de opdrachtgever niet pluis is en het direct of indirect "gedaan heeft " . De ontknoping laat dan nog 80 minuten op zich wachten, maar zelfs dat is nog aan de lange kant aangezien we de hele tijd in feite naar een opeenvolging van gesprekken zitten te kijken, steeds identiek gefilmd en bijna absurd repetetief uiteindelijk.
Men verwarre de groezeligheid hier niet met die van zijn 2 volgende films, en al helemaal niet met zijn latere vrolijke camp. Dit muv de wel erg corny openings en beginsequentie : in dat begin komen de crewleden in beeld, de credits staan op de decors geschreven en het regiestoeltje blijkt te zijn bezet door ..een brave huismoeder in bikini . Aan het slot komt een reclamevliegtuigje voorbij vliegen met de banner " Bigas Luna productions " . Einde.
De spaarzame pluspunten : cultsterretjes Pilar en Randall draven op, de eerste in haar blote tietjes die trouwens ondanks hun bescheiden omvang al beginnen te hangen, maar die slip verborg amper een nog steeds zeer appetijtelijk reetje !
En het feit dat de film zich dik 20 minuten in de hoofdstad afspeelt, het groezelige Amsterdam medio jaren 70 met gele trams en - we zijn in Holland- weer eens een educatieve, heel erg goed bedoelde campagne ter bevordering van het algemeen welzijn ;
" autogordels, vast en zeker "! Poëzie op zijn puurst en tegelijk verheffend, daar zijn we goed in.
Enfin, verder de gebruikelijke cliché beelden van de eendjes in de grachten, bruine kroegen en natuurlijk de wallen, meer bepaald een bezoekje aan tattoo Peter ( Nieuwebrugsteeg 28, "kwaliteit sinds 1955 "), die in de credits wordt bedankt. Verder zien we pre- boze mama Geert de Jong opdraven en horen we haar Spaans spreken.
Vanwege de Hollandse insteek en het feit dat het een debuut van een zeer gekende regisseur is heeft dit nog enige waarde als curiosum, maar verder is het zeer zwak.
Dat geldt ook voor de potpourri soundtrack.