Don't Shoot the Messenger (2013)

Leuk initiatief die Stichting Docmakers, waarvan dit het eerste (?) in ieder geval zeer gelukte productie is. Probeer maar een coherent geheel te maken als je met 6 regisseurs bezig bent.

Occupy was even hot news en door het vreselijke PowNed natuurlijk in een verkeerd voetlicht gezet, waardoor de PowNed doelgroep ook in beweging kwam. Alleen maar als ze dronken waren natuurlijk, anders durven die studentjes zich ook niet te vertonen. Niet voor niets zegt een politieman tegen een van hen: jij verdient een schop onder je hol. Hoppa, helaas gebeurde dat niet, maar meneer droop wel af.

Occupy, wat werd neergezet als een camping betaald door de overheid voor linkse werklozen en uitkeringstrekkers, junkies en daklozen. In feite was dat ook zo, ware het niet dat het gros van de echte actievoerders daadwerkelijk een baan hadden en zich genoodzaakt voelden deel te maken aan dit unieke project.

Maar ja, zoals het bij vele idealen gaat, er komt meer bij kijken dan de narrow view. Als er geen afspraken gemaakt willen worden over de handhaving in het tentenkamp (u weet wel, iedereen is gelijkwaardig etc.), dan is het een prachtige recipe for disaster. En zo geschiedde...

Prachtig materiaal overigens, met als hoogtepunt een woordenwisseling tussen een van de gevolgde demonstranten (Rick) en een of andere CDA-politica over Leviticus (het deel in de Bijbel wat gaat over normen en waarden en wetten). Je zou alleen daarom al je tentje neer willen zetten op Beursplein, maar ik ben toch een cynicus die alles bekijkt vanaf de zijlijn (om iemand anders uit de docu te quoten).

Het kijken waard dus (nog te zien op Uitzending Gemist).

Occupy. Ik ben er nooit heel positief over geweest, want ik verweet ze dat ze veel dingen wilden, maar geen echte oplossingen bedachten voor de problemen. En vanwege de problemen die er in de kampen ontstonden. Dan kan je zeggen: rotte appels heb je overal, maar dat is niet handig als je een ideologie staat te verkondigen.

Via kranten en video van de media, maar ook de website van de groep werd het imago niet veel beter. Laten we eens kijken of deze documentaire het beter doet.

We maken eerst kennis met wat mensen van de groep. Sommigen hebben al meer een echte visie. Anderen zijn teleurgesteld in het leven zoals het is en zijn op zoek naar een groep om bij te horen. Voor het laatste kan je in therapie, maar groepstherapie in een tentenkamp is natuurlijk veel gezelliger. Toch?

Occupy trekt veel verschillende mensen aan, blijkt ook uit de docu. In sommige media had de groep nogal eens wat last dat ze niet wisten wie ze naar voren moesten schuiven voor interviews. Dat ging hier een stuk beter. Een aantal mensen wisten echt wel waar ze mee bezig waren. En toch bleef het voor anderen ook gewoon gezellig. Of een manier om herrie te schoppen.

Maar herrie schoppen werd ook van buiten het kamp naar Occupy gedaan, zoals de docu geregeld laat zien. Vooral uitgaande jongeren zijn niet angstig om hen recht voor hun raap aan te spreken. Mensen met wat belangrijkere baantjes durven een stuk minder. Het levert beide niet de discussies op die Occupy als groep verder kan helpen. Wel komt de burgemeester een keer de tent binnen die vervolgens te maken krijgt met wat grappige Occupy etiquette: mensen na-papegaaien (hallo Wilders!) en met je handen de lamp vervangen (sorry, Bollywood).

Na een tijdje wordt de groep kleiner en staat de boel op instorten. En visie was er, maar de manier van uitvoeren rammelt nog. Ook hier wordt weer verklaart dat alleen bewustmaking het doel was en volgen we onze ‘hoofdpersonen’ na Occupy. Ieder blijft positief en creatief zoeken naar zijn of haar plek in de wereld. Dat is een goed ding.

Mooi kijkje in de keuken van Occupy met af en toe een quote van een filosoof er tussendoor.

3,5*