Sensuela (1973)

camp meesterwerk (Herschell Gordon Lewis meets Douglas Sirk) waardoor misschien ook wel de beste cultfilm uit Finland en iig een derde favoriete rendier-meisjes-film samen met Laila (1929) en Valkoinen Peura (1952)

Ik doe ook 3,5 ster. Vond het een feest om naar te kijken. Niet in het minst om de prachtige borsten van Marianne Mardi, die we ruimschoots te zien krijgen. Maar vooral omdat bijna alles in deze film over de top is: de kleuren, de kostuums, de acteerprestaties, de opnamen. De film krijgt ook halverwege wel iets kluchtigs als de vader van Laila naar de grote stad komt om zijn dochter te bezoeken en er snel een huwelijk in elkaar gezet moet worden.

De opnamen van Lapland met zijn rendierkudden zijn prachtig, maar die bergen vertrouwde ik niet. Het blijken ook opnamen die in de Alpen zijn gemaakt. En zo zit de film boordevol ongerijmdheden.. Als piloot Hans neerstort wordt hij honderden meters meegesleurd met zijn parachute, maar zijn pet blijft op z'n hoofd en zijn uniform ziet er na afloop uit alsof het nooit gedragen is. Dat geldt ook voor de klederdracht van de lappen en van Laila.

Het gekke is, het is allemaal nauwelijks storend. Je wordt meegezogen in het verhaal en je hoopt dat het allemaal goed uitpakt voor Laila. Of dat ook gebeurt moet je zelf maar gaan zien.

Ik zit een halfje lager, al scheelt het niet veel. Het is zeker vermakelijk, alleen die openingsscènes al.

“Hey...Lap dance!”

Vrij bizar filmpje met een inderdaad best sensuele hoofdrolspeelster heeft zo zijn momenten maar het is niet moeilijk voor te stellen dat dit een van Finlands grootste cultfilms is.

Hoewel vooral bedoeld als drama valt er ook best wat te lachen, het nogal uitzinnige feestje bijvoorbeeld, en de nogal aparte manier van castreren, en het drama zit soms zo tegen het belachelijke aan dat het haast komisch wordt (de man die Laila van zelfmoord weerhoudt blijkt een soort dompteur annex pooier te zijn wtf).

Knullig is het ook, de close-ups van opgezette dieren, de stadiongeluiden die je hoort als je 20 Lappen ziet kijken naar een rendierrace, de special effects die een budgettaire uitdaging verraden. Mij viel de frisgewassen klederdracht ook op, net als de laag make-up op het gezicht van “kind van de natuur” Laila.

Qua soundtrack maken de makers het er zich lekker makkelijk van af door gewoon een plaat van Tsjaikovski uit de kast te trekken. Past niet altijd even goed maar het had natuurlijk erger gekund.