De Pretenders (1981)

Ah ! Denkt iedereen die het verhaaltje leest. Vier en vijf augustus ! 1962 ! Dat was toch de dag dat Marilyn Monroe...

Dat klopt.

Herman van Veen (mede-Utrechter) had een toneelstuk geschreven, Jukebox 2008. Het is ook opgevoerd. Dat stuk was de aanleiding tot het scenario van The Pretenders. Uiterlijke actie is er nauwelijks. Vergelijk No Trains, No Plains (of was het No P, No T ??). Speelde ook in een horecagelegenheid.

No Trains, No Planes vond ik een aangename film. Hele kleine film, maar leuk gemaakt. Is De Pretenders minder goed ?

Het is een vrij psychologische film wat me wat verbaasde. Hoofdpersoon Evert staat werkelijk tussen twee werelden in en weet duidelijk niet goed wat hij wil en hoe hij zichzelf moet plaatsen. Enerzijds zoekt hij die sfeer van vrienden onder elkaar in die snackbar weer op en hoopt die nog net zo aan te treffen. Anderzijds ziet hij omdat hij er nu van buitenaf naar kan kijken ook hoe kleinzielig alles is en kijkt hij vanuit die hoek wat neerbuigend op zijn vroegere kameraden neer. Hij ziet ze in een ander perspectief terwijl hij ze tegelijkertijd nog in het oude perspectief wil zien. Dat vond ik wel mooi uitgebeeld.

Het geheel doet vooral door de acteurs wat amateuristisch aan, maar desalniettemin kent de film een aantal sterke momenten die vooral door de passende muziek wat beter overkomen. De jaren '60 setting geeft de film een aparte sfeer. De link met Marilyn Monroe is, op de datum na, niet echt te leggen. Snap ook niet echt waarom men persé voor deze datum gekozen heeft om het verhaal te vertellen.

Vervelen doet de film niet, ook al gebeurt er niet veel. Je voelt de onderhuidse problemen van de hoofdrolspelers en denkt mee over de onderlinge, veranderde verhoudingen.
Vond het einde wel mooi, als ik zo vrij mag zijn de laatste foto's op te vatten als de opdracht waarvoor Evert weer terugkomt naar zijn oude woonplaats. Geeft de film meteen een andere lading. Wellicht dat het niet zo bedoeld is, maar deze gedachte erachter zou het geheel nog wat interessanter maken.

Weer zo'n sfeerfilm van Stelling, ditmaal in 1962. Er gebeurt echter heel weinig, waardoor het soms vervelend is. Maar er wordt gelukkig veel meer gepraat dan de gemiddelde Stelling film, dus dat valt mee.

Ach het thema van deze film is zeker niet oninteressant. Een groep mensen die allemaal een rol spelen omdat ze de waarheid niet willen erkennen. Maar de vorm die gekozen is, een goedkope soap die zich voornamelijk afspeelt in een snackbar in de jaren zestig, is wat minder aantrekkelijk. En ook de acteerprestaties en dialogen hadden wel wat sterker gemogen.

Ik haalde het bij Rembrandt al aan maar geen enkele Stelling film scoort een voldoende op deze site en dat terwijl hij toch vaak benoemd word al beste Nederlandse regisseur allertijden. Dit was pas mijn derde (short niet meegerekend) dus in zoverre kan ik het niet beoordelen maar gezien zijn stijl (weinig dialoog, structuur, het werken met amateurs etc) valt het wel te begrijpen. Maar hoe dit (toegankelijker kan bijna niet...) een 2,36 kan scoren (laagste van zijn 10 in 40 jaar (!) filmmaken) is me een raadsel. Degene die eerder berichten plaatsten hier hielden allen het ''amateuristische spel'' als grootste minpunt aan maar ik was er juist weg van. Als elke acteur in Nederland, in voornamelijk de jaren 60, 70 en 80) actief, zo speelde ipv te kiezen voor de vreselijke overacting hadden veel van de films met een ''wel-klassieke-status'' een stuk beter voor me geweest. Hoop niet dat mensen mij voor gek gaan verklaren maar vond dit eigenlijk wel goed passen in het rijtje American Graffiti, Last Picture Show etc. Zelfde soort uitgangspunt maar dan oer-Hollands in een claustrofobisch, ongezellig snackbarretje met knalgeel (van het vet) aangelopen muren waar iedereen elkaar kent, over elkaar praat en messen in de rug steekt, De Noorderlingen is er niets bij. Hoogtepunt is toch die downie die de hele dag in dat hoekje zit tot zijn moeder hem op komt halen. Als de rest van de box (nogmaals met dank aan Beavis voor het lenen...) me ook zo gaat bevallen (heb het volste vertrouwen in voornamelijk de twee opvolgers) zal ik er toch desnoods persoonlijk voor zorgen dat zijn films naar een 3,00 gaan of daarboven komen. Nog geen idee hoe, zo groot is mijn invloed hier niet en a-film zal van zijn lang-zal-ze-leven wel niet los gaan uitbrengen, maar het is altijd een mooi streven iets meer onder de aandacht te krijgen. (3,5*)