La Promesse (1969)

Er bestaan er aardig wat van : coming of age filmpjes...dit is er weer zo een , met als meest memorabele feit wellicht dat hij werd geregisseerd door Freeman, hoffotograaf van de kevers. Het hoeft ons dan ook niet te verbazen dat de film meer om het visuele draait en Freeman vooral oog heeft voor mogelijkheden tot mooifilmerij, waartoe de setting in nazomers zuid- Frankrijk dan ook de nodige gelegenheden biedt.

Dat en een jonge Bisset , blond hier, de jonge Engelse vertolkend die op bezoek komt en de sluimerende erotische verlangens van de verweesde pre- puber Francois- 11 jaar oud- opwekt. Zo komen we op de inhoud van de film die niet gaat voor de originaliteitsprijs en ons een cocktail van Turgenjev, Rousseau, Freud en de geest van 68 opdient, bereid door Polanski scenarist Brach.

Freeman probeert er een feest der zinnen van te maken, helaas is dit echter een film uit 69 en zien we van Bissets vlees bijna niets...nog sterker : ze scheen het erg koud te hebben daar en is bijna steeds vol aangekleed in beeld. Bakt er sowieso niet te veel van en straalt vooral verveling uit.

De laatste regel uit de synopsis begrijp ik niet geheel : Bisset is juist druk bezig om Porel af te wimpelen, Porel hier in een trademark rol als verveelde playboy en zoon van heer des huizes Zimmer. U raadt het al : Bisset doet het intussen met papa. Het blonde ventje Vlerick wekt vooral irritaties op, maar welke 11 jarige roept geen irritaties op, hoort bij die leeftijd.

Hoewel visueel wel ok was het auditieve aspect wat mij betreft prettiger: fraaie score van Duhamel, NV huiscomponist. Sfeer heeft dit af en toe wel- de overgekende van nostalgie en erotische melancholie- maar narratief een geeuwopwekker.

Is uit op DVD, vreemd genoeg alleen met Engelse audio. Zal hier ook niet veel vraag naar zijn.

De synopsis hier klopt van geen meter. Deze Wendy Sinclair (Jacqueline Bisset) wordt niet ingehuurd om voor de jonge François te zorgen. Ze is de dochter van een vriend van de eigenaar van het landgoed en zijn heimelijke minnares. De jongen woont bij zijn oom en tante in omdat hij zijn ouders bij een auto ongeluk heeft verloren, waardoor hij getraumatiseerd is geraakt. Er loopt ook nog een zoon van de heer des huizes rond, die in een rode sportwagen rijdt en een oogje heeft op Bisset, maar zij wil niets van hem weten.

Zo, even de zaken rechtgezet. Het jongetje zit met zichzelf in de knoop en wordt verliefd op de mooie Wendy en zij is de enige die de jongen wat aandacht geeft. Dat is het wel zo'n beetje. Ik vond het een moeizame film, met nauwelijks een verhaal, zonder veel gebeurtenissen en zonder interessante personages. Er wordt matig geacteerd, niemand uitgezonderd. Bisset loopt de hele film rond met een rare blonde pruik waarvan je al op een kilometer kunt zien dat hij nep is. Het is allemaal erg traag en zonder enige dramatische ontwikkeling. Had hier meer van verwacht.

En waarom is deze Franse film in het Engels opgenomen? Dan is zelfs de sfeer van het Frankrijk van de late jaren zestig verdwenen.