Dulces Horas (1982)

Won een San Jordi Award in 1982 en een Premio ACE Award in 1983.

Wonderschone film, waarin een jonge schrijver, Juan, terugblikt op de innige band die hij met zijn overleden moeder heeft gehad. Al vroeg in de film wordt duidelijk dat zijn moeder zelfmoord heeft gepleegd omdat ze was verlaten door haar echtgenoot. De film laat haar zien in gelukkiger jaren, toen ze zwanger was van Juan, en van zijn kinderjaren, waarin ook de burgeroorlog, de Tweede Wereldoorlog en de naoorlogse jaren hun invloed hebben gehad.

De film vertelt geen rechtlijnig verhaal. Het blijkt dat Juan eigenlijk veel minder van zijn moeder weet dan hij denkt en een nogal eenzijdig beeld van haar heeft. Van zijn zuster krijgt hij de briefwisseling tussen zijn ouders waaruit hij leert hoe het nu werkelijk zat met hun liefde. Zo zien we steeds weer nieuwe stukjes van het verleden. Dat maakt het spannend, maar is ook wel een wat zwakker punt van de film, want het complete beeld van het verleden en van de moeder komen we zo eigenlijk niet te weten. Hoe was ze nu echt, wat is er destijds nu precies gebeurd en waarom? Het blijft vaag, als in een soft focus.

Daar tussendoor speelt het verhaal over de relatie tussen Juan en de actrice die zijn moeder speelt in het toneelstuk 'Dulce Horas' (Zoete uren) dat hij over zijn jeugd heeft geschreven. De beelden van het verleden lopen vaak over in het toneelstuk, dat in het huis van de schrijver wordt opgenomen. Ook daar moet je even aan wennen, maar het voegt wel iets toe. Het verleden wordt daardoor werkelijker.

De moeder en de actrice worden hier gespeeld door de bloedmooie Assumpta Serna, een plaatje waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Juan wordt natuurlijk verliefd op haar en ze krijgen een relatie. Al is ze er niet zeker van of hij verliefd is op haar of nog steeds op z'n moeder. Zij krijgt net zo min een helder beeld van het verleden van Juan en zijn relatie met zijn moeder. Intrigerend en prachtig, deze film, Spaans tot in iedere vezel.