Sayonara Keikoku (2013)

Zeer sterke film die helaas in het begin even op gang moet komen. Beetje iets te veel saaie momenten daar. Acteerwerk is super en spanning tussen de karakters is ijzersterk. Super shots door de hele film heen van het prachtige landschap of de sippe gezichten van onze Japanse vrienden. Mooie soundtrack ook. Ontknoping is wederom sterk.

En de prijs voor "de meest onzinnige erbij-sleep-zwaarmoedig-aangezette-vergezochte-moeilijkdoenerij-film (met van die irritante uitleggerige, verklarende flashbacks) die daardoor irritatie opwekt en er sowieso al niet uitziet" is voor...... Omori Tatsushi. Toch al weer zijn tweede prijs na de Grote Jury Prijs op het Filmfestival van Moskou. Gefeliciteerd!

Maar als je het niet erg vind sla ik de volgende keer over. Verschrikkelijke moeilijk doen-om-het-moeilijk doen film dus: 1* voor de seksscènes aan het begin. En terzijde:(alweer) een misser van L/V omdat de film vanwege technische problemen 23 minuten later begon. Gelukkig liep de rest ook niet vlot en haalden we zowaar een overstap naar de volgende film. Camera Japan is weer begonnen.

Goed.

Zo zie je op twee dagen twee films over drie jongens die een meisje verkrachten. En de uitwerking kan niet meer verschillen. De film van Wakamatsu was droog, afstandelijk en zeer kil, deze is een opeenstapeling van dramatische ontwikkelingen.

Zeker geen slechte film. Fijn acteerwerk (Omori en Suzuki vormen een leuk duo), eenvoudig maar solide in beeld gebracht en voorzien van een eenvoudige en passende soundtrack. Het is een Japans drama zoals Japanse dramas zijn, alleen dat iets minder subtiel.

Jammer is wel dat Tatsushi Ômori het niveau van z'n allereerste film niet meer lijkt te evenaren. Het is allemaal wel fijn om kijken en boeit ook wel de hele speelduur, maar dat grauwe, brute en pijnlijke randje zit er niet meer in. De zoveelste Japanner eigenlijk die het niet meer voor elkaar krijgt en momenteel té brave films voor z'n doen aflevert.

Zegt alleen niet zoveel over de kwaliteit van deze film natuurlijk. Geen hoogvlieger, wel solide en fijn.

3.5*

Beklijvend drama over de pijnlijke worsteling met een traumatische ervaring en de onmacht om je te verzoenen met het verleden. Een intrigerende variant op het thema schuld-en-boete. Enig minpuntje is de te prominente rol van de onderzoeksjournalist en zijn assistente in de film.

Formidabele, geschakeerde vertolking van Yôko Maki als het slachtoffer. De ingetogen wijze waarop Shima Ohnishi zijn rol invult, doet niet voor haar onder. Het einde zet de deur wagenwijd open voor een vervolg, maar dat zal wel niet de bedoeling zijn. Jammer.

Mooi. Psychologisch drama over schuldverwerking en de complexe gevolgen van een misstap uit het verleden.

Subtiele uitwerking, geslaagde beeldvorming met lange, knap getimed close-ups van de hoofdpersonages, overigens uitstekend vertolkt door Yoko Maki en Shima Onishi.

Eenvoud troef in deze film wat zich ook uit in de intimistische soundtrack.