Taeter City (2012)

Welcome back with your beloved Caronte.

Doet qua concept een beetje denken aan Psycho-pass, maar dan met een meer gestoorde invalshoek. 'Spetterende' bloedfontijnen (Let's paint the walls red , die scène met al die exploding heads ook ), gekke reclames, leuke quotes en een cool arsenaal aan wapens. Je krijgt er haast een TGP-feel bij, maar dan voor een keer niet uit Japan. Beetje kort (maar eigenlijk wel goed voor deze film) en het had geen kwaad gekund als het budget wat groter was, maar dat moet je eigenlijk ook niet verwachten bij dit soort films.

Why be a chick? 4,5*

Ik wil bij deze DonOswaldo even hartelijk bedanken voor het uitlenen van de DVD! Van dezelfde studio als het geschifte Adam Chaplin dus mijn verwachtingen waren hoog. Helaas zijn ze niet allemaal ingelost, maar dat de De Santi's getalenteerd zijn staat buiten kijf.

Wederom staat er weer een knotsgek verhaal aan de basis. In de verre toekomst ligt de fictieve stad Taeter City die middels een speciaal systeem zelf criminelen onderscheidt van normale burgers. The Autority is een elite eenheid die al snel gelijkenissen oproept met de Japanse tegenhanger Tokyo Gore Police. Dat criminelen verplicht zelfmoord dienen te plegen en ook nog naar de slachtbank gaan is een mooie gelegenheid om all out te gaan met de special effects.

Die zijn namelijk weer van een knap niveau, zeker voor een low budget B-filmpje. Hoofden komen knap tot ontploffing, ogen worden fijngemalen en liters bloed en ingewanden gutsen uit lichamen. De muziek is aardig, sfeer is beklemmend en de special effects zijn een feest om te zien. Tot er op een zeker moment toch iets begint te knagen...

Voor mijn gevoel is De Santi namelijk de randzaken een beetje vergeten. Al dat bloed is leuk, maar wat ik op den duur echt ging missen waren toffe personages. Adam Chaplin was een indrukwekkende killer waar ik ook nog wel sympathie voor kon opwekken. Monica Muñoz heeft een leuke voorgevel, maar voor de rest is ze nogal anoniem onder haar helm. Trevor (gespeeld door Giulio himself) was wel imposant als superkiller, maar ik wil gewoon nog meer freaks. Grappig feitje is dat er zogenaamd onderscheidt wordt gemaakt tussen goede en slechte burgers, maar ik heb volgens mij niet één goede burger gezien.

Over het algemeen vond ik het ook allemaal iets rommeliger dan Chaplin. Soms niet zo goed te volgen, maar een aaneenschakeling van random kills. De reclamestukjes tussendoor waren trouwens wel tof, ook weer te vergelijken met TGP. Toch is die laatste een pak beter door tal van creatures, een wat betere sfeer en veel zwarte komedie. Taeter City is hier wat minder in, maar desalniettemin kijk ik uit naar hun volgende project.

Over-the-top soort van "Starship Troopers"-stijl gemaakt door liefhebbers, misschien met minder talent dan Paul Verhoeven, maar met een 10 voor de splatter-FX. Als we de aftiteling eraf halen blijft er hoogstens een film van 60 minuten over, dat is precies genoeg, maar mesjogge, chaotisch, anarchistisch en smerig is het zeker.

"Welcome to Taeter City."

Adam Chaplin (2011) vond ik echt geweldig, alleen jammer dat 'Taeter City' het daarbij niet haalt.

Qua verhaal is het wel lekker onzinnig gehouden, met criminelen die zichzelf van kant maken en ook nog eens als fastfood dienen. Je moet er maar opkomen. Zoals eerder is aangehaald, moet ik hierbij evenzeer denken aan Tôkyô Zankoku Keisatsu (2008), zeker met de grappige 'reclames' ertussendoor.

Helaas komt het geheel enigszins onsamenhangend over. Het resulteert zich in: random kills, nietszeggende personages en een zwak verloop. Ik had met name graag meer willen weten over de protagonist Razor, maar het is te begrijpen dat je daarvoor elders moet zijn.

Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd door een flinke portie gore. Wat dat betreft zit je vanaf de eerste minuut gelijk goed. Als kijker word je getrakteerd op een hoop zieke praktische effecten, zoals: ontploffende hoofden, uitspuitende ingewanden en ga zo maar door. Daarnaast zijn de ietwat flikkerende editing en vale kleuren van toegevoegde waarde; het zorgt voor een lekker fout sfeertje.

Al met al best geinig om eens gezien te hebben, bovendien zorgt de korte speelduur ervoor dat het prima wegkijkt. Necrostorm mag van mij op deze - ingeslagen - weg doorgaan. Overigens duiden de eindcredits op een deel twee, ze hebben in ieder geval een solide basis mocht die er komen.

3,0 Sterren.

Leuk!

Enorm creatief en daardoor indrukwekkend. Beetje soort van Starship Troopers low budget videoclip style, iets dat Wendy Vortex ook al aanhaalt.

Vindingrijk en getalenteerd regisseur, ben erg benieuwd naar zijn (er binnenkort?!) aankomende film. 7/10*

Teater City is plot-wise met afstand het gaafste werkje uit de Necrostorm stal. Perfecte setup voor zo'n sick & twisted SFX showreel. Naast de eigenzinnige aankleding is het qua narratief ook met veel lef (vooral op gevoel) gebracht. Wordt hier veelal als negatief ervaren, maar is wat mij betreft iets wat niet anders had gemogen.

Het Italiaanse Necrostorm staat al jaren bekent om zijn extreme splatter-horrorfilms. Het begon allemaal met het succes van Adam Chaplin (2011) waarna deze horror/sci-fi hybride Taeter City volgde. De film laat een futuristische samenleving zien waarin criminelen worden gebruikt als vlees in de door de overheid (genaamd "The Authority") gerunde fastfood-hamburgerketen; Taeter burger. Dat is zo'n beetje het hele plot dat er is....eerlijk gezegd is dat ook niet waarom je deze wil kijken. Ook niet voor de dialogen want die zijn enorm cheesy. Je kijk dit voor de gore en bloed en die is uitgevoerd met verbazingwekkende praktische en visuele effecten Maat in zijn geheel draagt het ​​allemaal bij aan de "wat de hel"-houding van de film! Eerlijk gezegd zat dit vol met alles wat horrorfilms zo verachtelijk maakt voor de meer puriteinse kijkers! Opvallend ook dat er in de aftiteling dankbetuigingen worden gedaan aan fans van de Necrostorm-films ,liefhebbers van sciencefiction, Splatter en Horroriconen Peter Jackson, John Carpenter, Paul Verhoeven en Takasi Miike.

Bizarre splatter met amper een verhaal en een hoop absurde manieren waarop mensen aan hun einde komen. Regisseur Giulio De Santi wil hier duidelijk vooral zijn kunsten op visueel vlak laten zien met bloederige lichamen die veelvuldig en grafisch uit elkaar worden getrokken. Daardoorheen een aantal satirische grapjes die soms best aanslaan, maar na een halfuur de optimale potentie wel hebben benut. Het gebrek aan inhoud zorgt ervoor dat je als liefhebber vooral zult moeten wachten totdat er iets gewelddadigs gebeurt en gelukkig is dat relatief frequent, maar zorgt er anderzijds voor dat dit geheel niet bepaald een doordachte indruk maakt. Je moet er bovendien echt een fanaat van zijn, anders zullen dit soort films meteen omvallen.