Fata Morgana (2013)

Lange tijd kon ik de 'klik' niet vinden maar toen die er was kon ik het heel erg waarderen. In zekere zin een experimentele, contemplatieve en filosofische speelfilm (?) over ons bestaan. Geschoten in magische zwart-witbeelden. Het deed me op de een of andere manier denken aan de (gezichts)landschappen van James Benning in combinatie met de man-vrouw relatie in sommige films van Michelangelo Antonioni. De persvoorstelling liep verdacht snel leeg en beleef met een enkeling alleen achter. Het publiek kon er zo te zien ook niet veel:

Dit is weggelegd voor een enkeling. Dacht aan Beavis maar die vond het heel slecht.

aan de buitenkant ziet het er wel uit als een mooi soort cinema, maar, hoe paradoxaal dat misschien ook overkomt met sommige van mijn andere waarderingen en voorkeuren, inhoudelijk vond ik dit vervelend leeg. Penumbra neigde ook die kant op, maar die film is écht heel mooi en had nog veel meer scenes die wel bijzonder te noemen waren. Onbegrijpelijk ook hoe Antonioni in gedachte kan komen kijkende naar deze man en vrouw...

Ik kon hier écht helemaal niks mee. Het lelijke post-productie zwart-wit, het totale gebrek aan verhaal en de tegelwijsheden die werden uitgesproken: waar ging dit precies over?

Soms heb ik tijdens het kijken van films ondoorgrondelijke associaties en dan weet ik dat nauwelijks of niet in woorden te vangen. Zo noem ik de De Wederopstanding van een Klootzak een kruising tussen het werk van Gaspar Noé en Béla Tarr. Dat is toch gewoon krankzinnig?

Criticus en programmeur Neil Young noemt Fata Morgana tot zijn hoogtepunten van het IFFR.