Me Enveneno de Azules (1971)

Er bestaan er velen van : films die door de Francocensuur werden verboden, en jaren later en dan nog in verknipte vorm pas werden uitgebracht...dit is er zo eentje van auteur Reguiero, die het sowieso al moeilijk had onder de censuur vanwege de nogal opzichtig subversieve boodschappen die hij in zijn films stopte, met als duidelijkste kenmerk de Oedipale thematiek en strijd tegen het Gezag. Geen wonder dat deze film over een zacht uitgedrukt dysfunctionele familie werd gecoupeerd na een eerder totaalverbod. Een film trouwens die werd gemaakt in 69, en niet in 71 toen hij even uitkwam.

Zoals wel meer regisseurs in die plaats en tijd probeerde Reguiero die het scenario schreef met Cesarabea een groter publiek te bereiken door het casten van een populair sterretje, in dit geval popzangertje Junior die een sterretjeskoppeltje vormde met zangeresje Rocio Durcal. Deze knaap moest hier oppervlakkig gezien een getroubleerde teenieheld voorstellen, waarachter dan Reguiero zijn anti- autoritaire boodschap propte. Helaas voor hem toch te opzichtig.

Junior zingt hier niet, praat ook weinig en de film is bijna dialoogloos, zoals hij in feite ook bijna intrigeloos is. De anti- held arriveert uit Parijs- 1 jaar na 68, get it- in Madrid waar het altijd nacht lijkt te zijn en hij doelloos door de verlaten straten zwalkt, zoals het hoort dromend over het vermoorden van pappie. Niet omdat deze het met mammie doet- die is al dood- maar met zijn ex- vriendinnetje Charo Lopez die zijn dochter had kunnen zijn ! Wel , ik zou ook pissed zijn eigenlijk. Dit gezwalk en gepeins- ten tijde van de maanlanding, zo zien we op teevee- zal dan resulteren in de beslechting van het oedipale conflict op gekende wijze.

Dit merkwaardige moodpiece moet het vooral van zijn visuals hebben, hier geleverd door niemand minder dan Alcaine, huisfotograaf van Almodovar. Vaak bij nacht in een spookie, abstract Madrid. Sommigen leggen een link met Antonioni vanwege het gezwalk door een bedreigende en vervreemdende grootstad, maar wat hier het meest frappeert is het nerveuze, bijna expressionistische POV handheldcamerawerk die deze film een eigen stijl geeft.

Stijlloos eerder is de score : gejatte schlagers van Bach en Beethoven, geven het geheel iets goedkoops.

Vreemde film kortom, die door de censuur tamelijk vernietigd lijkt te zijn maar laten we niet vergeten dat ook in het post Franco tijdperk die Reguiero dit soort wazige films bleef maken. Internationale auteursstatus is hem echter altijd blijven ontglippen. Dermate zelfs dat ik niet eens fansubs heb kunnen vinden, maar dat ligt misschien eerder aan mij.

Wat missen we Pippo toch. Hij was een kenner van oude en zeldzame films. ?